Om 8 uur ontbijt. Eerst uitleg over Inti Sisa, ze zijn al sinds 1994 actief. Ze proberen de Indianen die hier wonen te helpen, niet door ze te pamperen maar door ze te ondersteunen in hun eigen keuzes. Deze groep Indianen is eerst door de inca’s overheerst en vervolgens door de Spanjaarden als slaven behandeld. Pas sinds 1974 kregen ze wat rechten, maar er heerst diepe armoede. Inti Sisa helpt bijvoorbeeld door te zorgen dat de kinderen een plek hebben waar alle boeken en computers aanwezig zijn om huiswerk te maken. Er is een leraar die alle basisvakken bijles geeft. Ze geven vrouwen leningen om bedrijfjes op te zetten, er is een kleuterschool, er is onderwijs aan volwassenen. Zondags is er muziekles waar de traditionele muziek gemaakt wordt en geleerd aan de jongeren. Ze hebben een dorp vier biggen gegeven in de hoop dat die gebruikt worden om weer door te fokken. Het hotel is voor Ecuadoriaanse begrippen prijzig maar met de winst die gemaakt wordt worden al deze zaken betaald.

Daarna met een pick up een community tour. De jongens gingen achterin, kregen een stuk rubber om op te zitten en een slaapzak om om te slaan. We gingen kijken bij een school en kregen uitleg over het systeem. Ontmoetten een aantal mensen en kinderen. Daarna door naar een weverij, buiten zat een oude vrouw met een spintol, prachtige gelijkmatige draad, heel knap. Toen naar een indianenhut, kotcha, 3×4 meter. Met een kookhoek, een slaaphoek, een bed met stro ipv een matras en het voeteneind was de kledingkast , een kasthoek met etenswaren en een hoek met cavia’s. Aan het plafond een peertje, de electriciteit werd illegaal afgetapt van de buren dmv een leuk lusje om een kaalgemaakt draadje.

Op de de terugweg begon het te regenen, langs de kant van de dirtroad stonden drie mensen (met een zak aardappelen en 10 liter melk) te wachten op een lift. Zouden onze jongens het erg vinden vroeg Tom, ik denk het niet, even gevraagd inderdaad prima, dus er klommen drie mensen bij in het bakkie. Om de volgende hoek stond een gezin met twee kinderen en acht balken. Tuurlijk kon met gemak. Ach en weer een bocht verder stonden er nog twee dus Roelof en ik schikten wat in op de achterbank. We hadden het overal in Ecuador gezien, afgeladen auto’s en het was superleuk om het zo eens mee te maken.

Na de lunch vertrokken we, terug naar Quito. Morgen om 4 uur op, om 7.30 uur gaat ons vliegtuig naar de Galapagos.