Met het vliegtuig over lake Victoria. De vlucht wordt verzet van 6 naar 12 uur. Best lekker relaxed opstaan. Om 10 uur vertrekken we naar het vliegveld. De manager van het hotel brengt ons. De driver stinkt zo naar zweet dat ik er misselijk van word. Gelukkig is het maar 15 minuten van het hotel naar het vliegveld. Daar doen we iets heel naars. Er staan allerlei mensen buiten, de deuren van het vliegveld staan open en er is een tafeltje met twee officials naast de deur. We willen naar binnen gaan, lopen door de deur en worden terug naar de tafel geroepen. Controle van paspoort en ticket. De mensen buiten stonden blijkbaar in de rij. Als blikken konden doden….

Binnen duurde en duurde het, tot 12 uur, 1 uur, 2 uur. Tijd genoeg om onze medepassagiers te beoordelen. Hier veel meer 60-80 jarigen. Die generatie was zeldzaam in Oeganda. Weggevaagd door aids in de jaren ’80. Jozef vertelde erover. Eindelijk om 2 uur vertrek. “Due to operational difficulties” werd in het vliegtuig omgeroepen. Geen idee wat dat betekent, maar het duurde lang. Voor ons zit een priester met een penetrante zweetlucht. Wat als je daar 5 dagen bij in de auto zit? Ik maak me opeens zorgen. We hadden het met Jozef goed getroffen.

Onze driver staat al klaar. Een fris gewassen jongeman. Zorgen om niets. Niemand had aan hem doorgegeven van de afgelaste vlucht dus vanaf 6.15 uur had hij gewacht. 9 uur. Naar.

We rijden 3 uur naar ons kamp. Koepeltentjes en de zachtste matras tot nu toe. Al opgezet door de kok. Het eten bijna klaar. Overal vogels om ons heen en later vleermuizen. Slaap lekker.

De jongens horen het onweer in de verte en besluiten geen risico te nemen. Ze ritsen de ramen dicht. Roelof en ik gaan het erop te wagen, het is veel te warm voor dichte ramen. Helaas moet Roelof nog plassen. Hij doet zijn bergschoenen aan maar de veters niet dicht en gaat op zijn veters staan als hij wil lopen. Hij tuimelt uit de tent. Best vermakelijk. Maar ik kan een schaterlach echt niet onderdrukken als hij bij terugkomst zegt: “ik word er steeds handiger in”. Mijn “ik zag het” ontlokt ook een grinnik aan hem.