Gisteren hebben we een hele tijd voor onze slaapkamer naar de kolibries gekeken. Mooi die kleuren, hoe ze vliegen, zo snel, zoemend van bloem naar bloem. Er was één piepklein, watervlug kolibrietje bij. Zo groot als een hommel. We wilden hem eens goed bekijken. Ik zat met de verrekijker en Roelof met de camera en het was verrekte lastig. Na lang proberen lukte het. Teleurstellend het was een dikke vette mot. Een kolimot of mottibri. Wel een prachtig beestje. Een witte band om zijn lijf en zelfs een soort staartje. Raar. Jelmer zoekt het op de hummingbird hawk moth. Wat is de winst voor een mot om op een kolibrie te lijken?

Vanochtend een wandeling gemaakt. Er waren een groot aantal Amerikanen. Je hebt twee uitersten de ene soort komt in full camouflage en het andere komt in neon kleuren en op badslippers. Ze praten luid. Misschien is mensen kijken nog wel leuker dan de boswandeling.

Dat mis ik deze reis. We gaan van natuurpark naar natuurpark maar zien nauwelijks Costaricanen. Hoe leven ze? Hoe maken ze contact? Hoe wonen ze?

We zijn na de wandeling een stuk gaan rijden. Het bordje German bakery was een uitdaging. Sauerkraut und Bratwurst? Het blijkt echt te kunnen. We gaan voor brood met een kaas en vleeswaren plank. We vragen ons af hoe lang deze Duitse populatie al in Midden Amerika leeft. En ik mocht het niet vragen. Weer een onbeantwoorde vraag.

En we bezoeken het dorp nuevo arenal. Een raar dorp. Lijkt erg Amerikaans. Is dit een gewoon dorp voor Costa Rica? (Later blijkt van niet. Het dorp werd eerst bedolven onder een vulkaaneruptie in 1968 en vervolgens werd het hele dorp verplaatst voor het bouwen van een waterdam. Eén vraag beantwoord; het is geen gewoon dorp.

En dan op de terugweg zien we een bord dat we de neusberen niet mogen voeren. Oké oké dan moeten we ze wel eerst zien. En daar zijn vijftien, twintig neusberen. Ze steken over en gaan naast de weg zitten wroeten. Sympathieke gastjes want goed in het zicht. Daarna, als we verder rijden, een roofvogel. The crested Caraca. WoW! Mooi!

Jelmer zegt dat we verwende reizigers zijn en pas blij worden als we nieuwe dingen zien. Het klopt wel denk ik. Of bijzonder contact met mensen.

We hebben een wandeling met gids geboekt. Arenal is een vulkaan. Laatste eruptie 2010. Hij puft nog wel wolkjes. Eerst lopen we een stuk en kijken vogels. Mooi. De gids heeft een kijker op statief. Je kan er prachtig door kijken. Met wat frummelen maakt Thijm foto’s op zijn telefoon door de kijker. Echt heel erg mooi. Dan een stuk over oude lava. Enorme brokken steen. Thijmen blijkt verbluffend veel kennis over vulkanen te hebben. En als laatste, het is dan al donker, langs twee poelen. Wat gaaf, kikkers en padden in soorten en maten. Ogen van spinnen lichten ook prachtig turquoise op. Wat een fijne wandeling.

Daarna nog even na het eten naar de kikkerpoel bij het hotel. De red eyed tree frog komt tevoorschijn ’s avonds, wat een adembenemend mooi beest.

En nu bed. Slaap lekker allemaal.