Vandaag om 9 uur hadden we onze tour. Tot onze verbazing met ons drietjes bij een goed Engels sprekende gids. Het is rustig in Auschwitz. Het is niet goed te beschrijven merk ik.

Het is niet te bevatten. 1,1 miljoen mensen vermoord in minder dan 2 jaar tijd. Op het dieptepunt 20.000 man per dag vergast en verbrand.

Ik merk dat het te veel is, niet doordringt.

Tot we in een kamer zijn met een enorme vitrine; 25? meter lang, 3-4 meter diep gevuld met haar. 2000kg haar van vrouwelijke slachtoffers. Gebruikt om stof van te maken waar Duitse uniformen mee werden gevoerd. Zouden ze dat geweten hebben, die soldaten? Een dikke grauwgrijze stof. En de vitrine met brillen. De vitrine met schoenen; mannen-, vrouwen-, kinderschoenen.

De barakken zijn indrukwekkend. Bedden in 3 lagen boven elkaar, bovenste bed was het best, met oog op diarree, die alom aanwezig was. Per bed (2,5 ? meter) 8 mensen. Toiletten zijn aparte barakken. Waar je 2 dd, voor en na het werk naar toe mocht. Rijen gaten boven latrines die handmatig leeggeschept moesten worden. Ik stel me de stank voor en gruwel. En dan zegt de gids dat dit een goede plaats was. Je kon met elkaar praten, soms bidden, dingen verhandelen. Werken in het toiletblok was een van de beste banen. Dat zegt meer over de rest zou ik denken.

Als we starten schijnt de zon maar per stap wordt de lucht donkerder. Het past beter bij deze omgeving. Als we bij de auto terugzijn regent en bliksemt het.

En nu zijn we op de terugweg. We rijden wat uren en dan maken we een tussenstop.