Vrijdag 8-10-‘21

Een korte nacht maar heerlijk geslapen, 4 uur op en 4.30 uur in de bus, 4.45 uur op Schiphol. We reizen samen met een grote groep voornamelijk mannen die te luid praten en het buitengemeen goed met zichzelf getroffen hebben. Zijn het dokters? We weten het niet ondanks intensief speurwerk.

Om 6.50 uur vertrekken we en 3 uur later gaan we dankzij een gunstig tijdsverschil om 9 uur richting autoverhuur. We besluiten naar de vulkaan te rijden en onderweg de locaties aan te doen die Google maps ons adviseert. Een aanrader. Verrassend. Prachtig. Het weer is vreemd, heiig, gedempt licht, soms flarden mist. Het landschap bizar. Niet te vergelijken met welke plaats dan ook. Dit hele land lijkt gevormd door gletsjers en vulkanisch activiteit. Er zijn bijna geen bomen en bizarre rotsformaties en mos vormen de omgeving.

We willen graag geothermische activiteit zien en vlakbij ligt een attractie volgens Google maps; Gunnuhver hot springs.

Het blijft bevreemdend dat vlak onder de oppervlak de aarde hier warm is. Dat water aan de kook komt, stoom ontsnapt, dat modder pruttelt en de bacteriegroei prachtig gekleurde aardkorst vormt. Overal in IJsland lopen pijpen en staan fabriekjes om de warmte om te zetten in energie. Dat de aarde hier leeft blijkt duidelijke uit de houtstapel die ooit brug was maar nu een continue stoomwolk om zich heen heeft. Het is niet groot maar wel heel erg mooi. Er zijn flarden mist en zon, genoeg om wel nat te worden. De jas en broek zijn goed genoeg bevonden. Drogen snel en houden ons warm.

We stoken de auto op om te drogen en rijden door naar Brimketill lava rock pool. Het is een inham in zee gevormd door lava met spectaculaire golfslag. We worden weer nat nu met een fijne zeenevel maar wat een uitzicht.

Het is nog maar 11.25 uur (volgens afrekening van de bank, we zijn de tijd kwijt), als we boodschappen gaan doen. IJsland is niet goedkoop dus we halen brood en skyr om te lunchen. Maar eerst willen we koffie.

We belanden via onze goeie gids Google in Cafe Bryggjan in Grindavik. Er zit een groep oudere mannen en één breiende vrouw met een wenkbrauw piercing. Ze zitten om een prachtige oude man en hij leest voor. En zij luisteren en knikken en lachen. Er staat een hart op de voorkant van het boek dus een bijbel club is het niet. We genieten mee en praten fluisterend.

Als we weer in de auto zitten zegt Roelof dat de natuur op de Peninsula saaier was. Nienke zegt dat ze dat woord nog nooit heeft horen gebruiken. Wij wel. Het blijkt zoals zoveel woorden in ons gezin een Anglicisme. Je kunt ook gewoon schiereiland zeggen blijkt.

En dan onze laatste stop Fagradalsfjall vulkaan, een pittige wandeling voor de boeg. 1,5 uur naar de vulkaan. We komen twee oudere dikkere dames tegen en dat geeft moed als zij het kunnen…Met de kennis van nu no f….. way zijn zij naar boven geklommen. Het steilste stuk heeft gelukkig een touw waaraan je je vast kunt houden terwijl voetje je voor voetje naar boven klimt. Naar beneden daar denk ik even niet aan. En gelukkig is het nevelig en vochtig maar regent het niet. Dat houdt de temperatuur op peil. En boven is het bizar; een enorme vlakte gestolde lava, rookpluimen, rotte-eier-lucht. Waanzinnig. Helaas is het mistig maar we lopen een stuk en het blijft een enorme vlakte.

En dan stopt het met niet-regenen, de wind trekt aan en het stortregent. We besluiten terug te lopen en de terugweg is een belevenis. Natte kleiige grond onder je voeten is niet de makkelijkste manier van afdalen. We zijn dankbaar voor het touw. De wind houdt ons ook overeind. Als ik mijn neus snuit zeg ik tegen Nienke dat ze niet in mijn wind moet gaan staan. Ze zegt “oh ik dacht dat ik de vulkaan rook”. “Gelukkig spoelt snot zo van je jas met deze regen” stelt Roelof haar gerust. Onze jassen en broeken zijn nu best doorweekt maar hebben eigenlijk geen schuld.

En dan rijden we snel naar hotel Northern Light inn net buiten Grindavik er zit een restaurant bij en dat is fijn. Ik blijk voor het eerst in mijn leven te weinig bij me te hebben en blijk geen vrije tijd broek in mijn koffer te hebben en een thermobroek is wel heel hipster.

We zetten de verwarming op 5 en bakken mijn broek en een uur later is hij nog licht klam vochtig maar absoluut draagbaar. (Ik ben niet van merken maar RevolutionRace broeken zijn een aanrader).

We zitten aan tafel met uitzicht op een geothermisch gebied. Jammer dat er een fabriek boven staat. Achter ons zit een rochelende Amerikaan die vroeg om een gefrituurde vis in plaats van rode zeebaars want die valt zo zwaar.

Max vraagt of we op de Noorderlicht wekkaart willen, tuurlijk. Roelof vraagt of er kans op Noorderlicht; “altijd 50% you see it or not”