Op donderdag 25 mei om 7 uur waren ze er. Wat gaat het dan opeens snel en wat wordt het mooi! Glimmend kijken Roelof en ik rond, het is prachtig, we applaudisseren voor onze eigen keuzes. (Misschien ooit nog een andere kleur keuken, maar ik weet wanneer zwijgen goud is.)

De tegelzetters werken supernetjes. De lange stroken lijken net echt hout. Het oogt fris en rustig. We worden er blij van. Alleen gaat het trager dan we verwacht hadden. Op vrijdag liggen de keuken en de kamer er grotendeels in. Een van de tegelzetters vraagt of hij zaterdag mag komen voegen. Dan kunnen wij de pinksterdagen er gewoon op. Lijkt ons een prima plan.

Zaterdags staat hij onze vloer te bekijken en zegt “ik heb zelf nog laminaat… Misschien moet ik het er eens met mijn vrouw over hebben”. Ik vind het ook prachtig.

De grote rode muur vinden we nog steeds leuk maar zou een andere kleur ook een goed idee zijn? Een blauwtint zou heel mooi zijn met het schilderij van de jongens aan de andere kant.

We kopen een petrolkleur. We trakteren de werkers van de verfhal op ijs. Het is er bloedheet en ze zijn altijd heel aardig en behulpzaam.

En Nienke en Roelof gaan aan de slag. Wow wat een heftige verandering. De kleuren zitten ook tegenover elkaar op de kleurencirkel, maar allemachtig is dit een goed idee?

Roelof staat te acrobatieken als opeens de ladder zakt. We schrikken ons wezenloos. “Ga er voor staan!” zegt Roelof. Als dat hem een veilig idee geeft doe ik dat met liefde, de schat, maar in mijn hoofd neuriet het “Dumb ways to die”. Gelukkig kunnen we Roelof overtuigen dat de steiger een beter plan is.

En dan is de muur klaar. Met de vloer eronder… WoW!