Vanochtend deden we een frisse start 7.15 uur ontbijt, we wilden vroeg bij de moskee zijn. Op de parkeerplaats werden we geronseld door een gids. Een alleraardigste Omani met twinkelogen, het is altijd leuk als iemand iets kan vertellen. En dat deed hij. Hij legde uit waar de bibliotheek was en waar we een kopje koffie konden krijgen. Helaas vond hij zichzelf ook een goede fotograaf en gaf hij allerlei tips voor goede foto’s. Het werd al snel hilarisch. Roelof en ik moesten op allerlei plekken poseren. En jullie weten vast hoe leuk Roelof dat vindt en Nienke en ik moesten steeds harder lachen. De foto’s krijgen een eigen bladzijde in het boek.

De moskee is prachtig. De architectuur, de patronen, het tapijt, de kroonluchter. Teveel voor in een blog. Verstillend mooi.

Maar ik heb vooral genoten van de mensen. Van de “ijsmachine” om de marmervlaktes te poetsen. De man die de muren schoonmaakte. Van Roelof die iedere keer weer met iemand staat te praten. Van Nienke die foto’s maakt. En van toeristen; ik liep achter een echtpaar en hun dochter die steeds dezelfde foto’s maakten. Ik miste helaas de foto met de Mihrab maar even later lukte het dan toch.

Daarna gaan we naar een mangrove die in de stad ligt. Qurm national Reserve. Er is niemand. Het is prachtig. We vermaken ons met het vastleggen van bijeneters; prachtige vogels, het blauw en groen van hun veren met als ze vliegen en je door hun vleugels kijkt, het roze dat doorschemert.

We komen bij een uitkijkpunt waarvan de deur dichtzit. Dat is balen. We proberen er omheen te kijken, maar dat lukt niet. En als Roelof dan een roofvogel uit beeld ziet verdwijnen klautert hij er omheen. Gelukkig is de modder redelijk droog. En, volgzaam als we zijn, wij volgen.

Nadeel van dat het vrij droog is is dat we de kano’s niet even kunnen lenen om een klein stukje verder te kijken. Er is simpelweg te weinig water. Maar we kunnen wel op het randje van de steiger zitten en kijken naar de krabben. Ontelbaar veel met met recht ogen op steeltjes.

En dan is het nog maar 13 uur en we zijn warm en moe. We rijden naar de Lulu supermarkt en er zit een IKEA naast. Zou je daar nou andere dingen kunnen krijgen? We kunnen onze nieuwsgierigheid niet bedwingen. Conclusie. Eigenlijk weinig; een Turks koffiekannetje, wat oosterse kussens, maar het is grotendeels hetzelfde; er zijn zelfs IKEA balletjes. En ik heb de ballen om een Omani te vragen of ik een foto mag maken van hem.

Maar er is ook heerlijke vers gemaakte pasta met garnalen gemaakt door een dame die de knoflook niet schuwt. Dat hebben wij gegeten. Aanrader voor IKEA Nederland.

We proberen nog een keer de vismarkt maar die is natuurlijk al dicht. Buiten staan wel mannen te vissen. Met een bijzondere techniek. Ze gooien brood in het water en daar komen kleine, in de zon blikkerende visjes op af. Daartussen een lange draad met een haakje en een blinkertje en zo vangen ze de grote vissen die gelokt worden door de kleintjes.

Iets verderop zitten ze op een rij op een pier samen te lachen en te vissen. Een schril contrast met het jacht dat achter ze ligt.

Mannen in Oman kunnen dat. Samen zitten en lachen. Mooi is dat om te zien

Daarna gaan we terug, ik kruip een paar uur in bed. Mijn griep heeft een astma staartje. En ‘s avonds eten we in het hotel.