Vandaag staat de wekker om 6 uur en staat de wandeling naar de chimpansees op het programma. Kibale forest reserve strekt zich uit over 700km2 en huisvest 1450 chimpansees.

We worden door de buren van de chimpansees begroet met een welkomsdans en het enthousiasme en ritme gevoel zijn fantastisch. Het is anders dan in Tanzania minder nep. Als wij vervolgens gevraagd worden om mee te dansen wijst iedereen Henk (bekende boerendanser) aan. En Henk vraagt Roelof en dan vraagt een stralend klein meisje mij, dus doe ik wat ik altijd gezegd heb nooit te doen, ik ga mee.

Daarna krijgen we uitleg en onze vrouwelijke gids, Flores wordt aan ons toegewezen. Ze staat haar mannetje wel.

We rijden naar een punt maar daar aangekomen stopt er even later een grote dure auto en wij moeten ergens anders heen en dus terug de auto in. Flores baalt zichtbaar.

We gaan naar een andere plek. Beetje sneu gevoel hoe dat ging. Vijf minuten later baalt niemand meer. Chimps, veel bij elkaar, drie in de bomen, tuimelen rond, drie zitten elkaar te vlooien op de grond. Het is zo waanzinnig indrukwekkend hoe je dwars door het bos loopt en op primaten stuit waar je gelijk herkenning voelt. Dat je er bij mag staan, foto’s maken, genieten. Niet te beschrijven hoe mooi. Het is een ervaring die ik iedereen zou gunnen.

Dat bos is nogal dicht begroeid en lianen doen een grijpspel, zeker als we op een half holletje achter Flores aan rennen. Man is ze snel. En iedere keer weer nieuwe chimps. Het kleintje dat op zijn moeders rug rijdt, vertederend. Helaas is mijn bril beslagen door de temperatuur, het rennen, mijn erbarmelijke conditie en last but not least de mondkapjes.

We dragen nl mondkapjes ter bescherming van de chimpansees en onszelf. Ik denk vooral het eerste, dat ze onze virussen niet over nemen. Je mag niet dichter dan 8-10 meter bij ze in de buurt komen, maar als we netjes afstand houden duwen de rangers ons naar voren.

Aan het eind wil Henk een groepsfoto met Flores. Ik zeg: “volg maar gewoon”. Ze antwoordt: “ik ben niet zo volgzaam”. Als ik zeg: “Dat vinden we juist geweldig aan je, wij ook niet, join the club (wijzend op Rita, Nienke, Jasmyn en mezelf) maar in dit geval kan het gewoon” krijg ik een stralende lach en loopt ze met ons mee.

Terug in het hotel gaan we even zwemmen. Dan lunch, daarna vertrekken de mannen op de fiets en houden wij siësta. We draaien de zwemkleding in de zon en drinken thee. En dan gaan we de mannen aanmoedigen, foto’s maken en zien we hoe de dorpen reageren op blanken op de fiets. Kinderen rennen mee en roepen “Mzungu, mzungu” volwassen zwaaien. Wat is dit gaaf.

Alle mannen komen goed over. Roelof met een klein krasje, Jelmer met een gedeukte Garmin, maar verder puur enthousiasme. Het spat er af!