We beginnen net aan de game drive als we een konijn zien, “die hebben we thuis ook” diskwalificeren we hem gelijk als te spotten dier. Twee tellen later loopt er een nijlpaard terug van het water, now we are talking. Hij rent best hard. 

Als we in het park zijn zien we eerst een aantal buffels. Maar al snel een boom met vlees erin. Helaas is het luipaard net in de bosjes eronder gesprongen.  En na een periode geduldig wachten en een kleine verspreking (zie onder) rijden we verder. 

Ik kijk vol verbazing naar mede game drivers. Een aantal kijkt ronduit verveelt terwijl we staan te kijken naar twee leeuwinnen, 3 welpen, 30+ gieren, 10-15 hyena’s en een aantal maraboes. Naast ons staat een auto met een man en een vrouw. Haar mondhoeken hangen majestueus naar beneden. Ik kijk er naar en zeg: “help me herinneren dat als mijn mondhoeken zo gaan hangen ik een facelift neem”. Nienke sist en zegt: “ze zijn Nederlands”. Wat daarna komt is uiterst ongemakkelijk. Jasmyn en ik moeten heel erg lachen, beschaamd maar toch lachen, en durven niet meer op te kijken. Nienke en Rita doen verslag van de achterbank: over de gezichtsuitdrukking van deze mensen. Ik verslik me van het lachen in mijn brood. Karma is een bitch. 

Daarna weer een boom, dit keer met luipaard, we jubelen. Al zien we alleen poten en een staart. En dan beweegt hij en springt uit de boom. Brian crosst om alle andere auto’s heen. We denken “wat doe je, gek, we kunnen niet door die auto’s kijken”, maar hij rijdt door tot we helemaal vooraan staan. Vet, het luipaard loopt langs onze auto, kruist er voorlangs en loopt weg. We zitten op de eerste rang.

Nienke deelt vol enthousiasme haar jachttrofeeën met ons, prachtige foto’s, zelfs ik kijk tijdens de rit naar de mijne, meestal doe ik dat later. (Ik vind die van Nienke van de luipaard mooier.) En dan als de rust weerkeert en we wat bedaren zegt Rita “ik heb trouwens ook een filmpje voor Nout gemaakt”. Dat filmpje is zo cool! Wow! Wat een mazzel. 

De kuilen in het Queen Elisabeth national park zijn diep. Henk heeft ons een nieuwe meetwaarde gegeven: we gingen net langs een gat waar wel 3 kleine koeien in konden. 

We gaan gelijk door naar de rivier. De gids zegt dat we met 100% zekerheid nijlpaarden gaan zien. Wij denken  “nou, nou, 100, 100, dat is wel heel zelfverzekerd. Dat moet je nooit zeggen.” Maar om met Jasmyn te spreken: “More hippo’s than water” in the Kazinga river. De mannen sturen een locatie voor nijlpaarden op de reis naar het hotel. Olifanten staan hoger op onze verlanglijst. 

We mochten allemaal kiezen wat we wilden zien. Ik wilde graag Reptielen. Nienke een krokodil, Rita wilde van alles zien Jasmijn ook. Dat is heel behoorlijk gelukt.

Langs de kant bootjes en vissers. Links blauwe en rechts groene of andersom.

We hebben geluncht en gaan nu naar de volgende lodge. Ik at een soort stevige brij van groene banaan en een maïsmeel. Door de kip en de saus bij de kip lekker.

Nienke is van de woordgrappen

“The egret lodge, you’ll never egret it”

Kijk een varaan “ varaan kun je dat zien?”

En als ik in de auto zeg: “Ik ben mijn bril kwijt, briljante actie” is ze teleurgesteld dat ik het per ongeluk zei. 

Man deze weg, pff. African massage XXL, we halen meestal de 30 km niet. De mannen deden het op de fiets in 4 uur. Helaas denk ik dat wij dat maar krap gaan verbeteren. We vragen ons af hoelang een blaas op ontploffen kan staan. We dachten net “oh nog 11 km” en dat is nog 25 minuten.

Terwijl wij onszelf een pietsie zielig vinden sturen de mannen een foto met een boomklimmende leeuw. En van grote groepen olifanten. De mannen hebben de 77 km van vandaag in hoog tempo afgerond. Ze hebben onderweg een picknick gehad. En zijn om 1.15 uur over. Na het zien van onze foto’s en vooral Rita’s filmpje dachten ze waarom zouden we niet zelf ook gaan? Dus hadden ze een gamedrive bijgeboekt. (Het wordt nooit wat met rustig tempo. )

En als klap op de vuurpijl sturen ze een foto dat ze een drankje doen terwijl ze een gamedrive hadden. Het was voor een echtpaar dat ze ontmoet hadden en die ze uitnodigde om even te zitten. Ze hadden niet eens wat gedronken. Maar tjonge waren wij jaloers in onze warme hobbelende auto.

En dan zegt Jasmijn: “ik zie een olifant!” En statig komt een enorme lonely bull met slagtanden onze kant op gewandeld. Helaas besluit hij dan ook weer om te draaien en zien we zijn achterkant weer uit beeld verdwijnen. 

Vijf minuten later roept Jasmyn “weer olifanten, een kudde”. We stoppen en zien in een gat in de begroeiing een achterpoot en een staartje op 5 meter afstand. Brian doet ons dak omhoog en we rijden achteruit en de hele groep is verdwenen. Geen spoor te bekennen, hoe verdwijnt een groep olifanten zo uit het zicht?? Sneu maar fascinerend.

Zoals elke avond eten we samen met onze drie begeleiders en sluiten we af met wat deze dag bijzonder maakte (wat onmogelijk kiezen is) en wat morgen op het programma staat.