Het is vandaag een vreemde dag. Ik ben jarig vandaag. Roelofs vader is zaterdag overleden en wordt vandaag begraven. We weten dat het zijn wens was dat we gewoon gingen en we hadden alles goed doorgesproken met Roelofs broers, schoonzussen en Thijmen en Lisa maar het is raar dubbel. 

Ik ga jullie toch een verslag geven van onze dag hier want vandaag stonden de gorilla’s op het programma. 

We hebben gisteren besloten dat we op tijd zorgen dat we er zijn. We kunnen dan aangeven dat we liever een niet te verre groep willen omdat Rita en ik knieën hebben die niet altijd doen wat we willen. Zoals altijd krijgen we weer een briefing waarin dingen verteld worden over projecten in de buurt en over de gorilla’s. En een groep vrouwen die een dansje doen waarmee osteoporose zo van de baan is. Veel stampwerk. De drums zijn ook briljant er worden 3 verschillende ritmes gespeeld, tegelijkertijd.

Er zijn nog 1063 berggorilla’s wereldwijd in leven, waarvan ongeveer de helft in Bwindi Impenetrable Forest National Park. Hun aantal lijkt heel voorzichtig te groeien door goede beschermprogramma’s. Met het geld dat ecotoerisme oplevert worden mensen in de omgeving betaald voor schade, de stropers van weleer worden de beste guides en trackers van later. En zij verspreiden het nieuws over de programma’s en welke goede veranderingen het geeft. 20% van het toegangsgeld gaat naar de omliggende gemeenschappen. Ze bouwen er ziekenhuizen van, watervoorzieningen, betere wegen. 

Bij vertrek geven Rita en ik aan dat we wel een drager willen voor onze rugzak. En nog beter, hulp tijdens de wandeling. Het voelt decadent, we betalen een Oegandees weeksalaris voor een drager: €20.  Wat ben ik die man dankbaar; het was zo onvoorstelbaar steil. En glad. En onbegaanbaar. Er zijn soms paadjes, maar ook regelmatig gewoon dwars door de begroeiing. De heenweg ging zo bizar omhoog en was zo moeilijk dat ik me al zorgen maakte over de terugweg, daar naar beneden gaan zou zelfs met hulp een uitdaging zijn. 

Het was schattig: Rita en ik liepen voorop. Eerst mijn drager die mij een hand had gegeven, dan ik, dan Rita’s drager die een hand in de holte van mijn rug legde als het echt steil werd en met zijn andere hand Rita leidde. Het was op een vreemde wijze steunend en troostend. 

We liepen 2 uur, wachtten een uur omdat de gorilla’s nog niet een plek hadden en de gids vertelde van alles: Het duurt jaren om een familie aan mensen te laten wennen. Eerst een half jaar waarbij ze zitten en wachten en ze iedere keer een dreigende man op zich af krijgen, waarna ze achteruit lopen. Na een maand of 6 is de groep gewend aan mensen en vallen ze niet meer uit. Dan een jaar waarin een groepje trackers doet alsof ze gorilla’s zijn: ze maken dezelfde geluiden en bewegingen. De ouderen gorilla’s zitten in de bosjes om hen heen. De Jongen klimmen in de boom om te kijken. Daarna een lange periode van 1-2 jaar waar ze max 4 toeristen meenemen om ze te laten wennen aan meer mensen en camera’s. Hij leerde ons ook de basis van de taal van de gorilla’s, ze hebben 14 geluiden en het was zo cool toen we dat later in het echt terug hoorden. 

Het is grappig in de groep hadden we gezegd dat ik vandaag jarig ben. Vanaf toen heette ik queen of the day, of gewoon mama. 

En na deze pittige wandeling zitten we opeens midden in de groep. Hoe onvoorstelbaar indrukwekkend. Er zijn geen woorden om dit te beschrijven. Krachtig. Prachtig. Grappig. Vertederend. Je wordt er stil van. 

Eerst één en onder een struik nog één. Twee jongelingen zijn stevig aan het stoeien en een kleintje wil meedoen. De moeder maakt steeds het geluid van “ga weg dit is van mij”. 

Een kleintje zit op zijn moeder en bekijkt haar gebit. Hij kruipt over haar heen. Wat een geduld laat ze zien. Her en der wordt er gevlooid. Vervolgens wordt er gespeeld in de bomen op en neer. 

Spannend moment was nog dat Roelof in het pad staat van een mannetje. Wij sissen nog “kom rustig terug”. Het mannetje loopt langs Roelof en geeft hem in het voorbijgaan een beste klap op zijn been.  Gelukkig is er een foto om dit moment vast te leggen.

Ik dacht jullie te laten zien dat een moeder fruitetend met haar kind op de rug rondliep. Schattig. Terug in het hotel bekeek ik de foto’s. Het blijkt een megadrol te zijn waar ze zaden uit smikkelt. Ook dat had de gids uitgelegd. Maar toch iets minder schattig.

Zoals altijd zorgt Rita voor filmmateriaal. Henk ook trouwens. Het is zo mooi om terug te kijken en de geluiden te horen. Deze is van Nienke.

Ik heb zoveel prachtige foto’s. Ik heb een lens geleend en hij is zo fijn. Ben bang dat ik al een cadeau voor mezelf weet. Jammer dat ik vandaag jarig ben.

Op de terugweg zongen de trackers , guide en drager voor me. Happy Birthday en dat ik er uit zag als een gorilla. De guide zei zelfs een wens dat ik zou rijpen als een goede wijn (ik zou denken dat ik al behoorlijk rijp ben).

Vlak bij de auto staat een mevrouw met houtsnijwerk. Roy en Michel willen een beeldje. Ze onderhandelen als groten en het lukt. Serieuze zaak onderhandelen.

Bij het dessert komt de staf me toezingen. Het is zo leuk, ze dansen om de tafel en er is een cake met versiering. Ik moet hem bij 10 aansnijden.

Als ik in bed lig bekijk ik de foto’s van de dag. Van de gorilla’s en van heits begrafenis. Ze zijn met heit langs de boerderij gereden. Wat een rare rollercoaster van emoties heeft deze dag gebracht.