Voor je gaat lezen kun je misschien beter eerst een kop koffie pakken. Het was een dubbel-programma-dag met veel dat de moeite van het onthouden waard is.

We hebben besloten om vandaag geen rustdag te hebben en toch een gamedrive te gaan doen. Na al het moois van gisteren hopen we op meer. We hopen op leeuwen in de boom zoals de mannen gisteren zagen of grote grote groepen olifanten.  

We zien grote groepen Kobs, Topi’s, buffalo’s prachtige (roof)vogels en genieten van het landschap. Maar geen in de boom klimmende leeuwen. Wel een prooi in de boom: een wrattenzwijn, zijn pootjes steken koddig uit. Twee gieren in de buurt zitten nog niet aan hem. Dat betekent dat het luipaard in de buurt is maar de boef laat zich niet zien.

De gids wijst ons een groep Kobs, springbokken, allemaal mannetjes’ waar ze vechten zodat ze weten wie het sterkste is. Onze favoriete commentaarstem van de achterbank zegt: “je zou het een boksring kunnen noemen”

We genieten van de vogels. Mijn favoriet de parelhoen, al is de vechtarend erg indrukwekkend. Ik zie een vogel en vraag: Is het een go-away-bird? “Nee een grey mousebird”. De vogel vliegt weg en Nienke zegt: “Nou is het toch een go away bird.”

Als laatste vlak voor we het park uitgaan zien we een olifant. Een grote man. Indrukwekkend. Als hij tegen onze tegenligger met zijn oren gaat wapperen en ze blijven staan denk ik “shit nee, dit wil ik niet in het echt zien.” Maar dan rijdt hij gelukkig door en loopt de olifant verder of er niets aan de hand is.

Onderweg zijn is een belangrijk deel van de reis. We zien het echte Africa en genieten. De koffieplanten bloeien. Er hangt een heerlijke lucht; fris, bloemig maar niet zoet.

We rijden naar de plek om te lunchen en hopen voor de mannen te arriveren. Bij een kruising vragen we ons af of ze al voorbij zijn. Brian vraagt het. Wij bedenken teksten. “Zeg boer zag je net 5 mafketels op de fiets? Yup en of we go.

We zijn op tijd en wachten samen buiten tot ze komen. Wat een heerlijke plek. Een jongen speelt met een band. Een vrouw maalt meel.

We eten traditioneel Oegandees. Niet iedereen is enthousiast maar Henk zit heerlijk te smikkelen. Ik vind het wel lekker. Niet om thuis te maken maar wel lekker. en het is zeker en ervaring.

De mannen vertrekken na het eten, het is een zware klim naar het volgende hotel. Helaas gaat Roy’s trapas kapot en kan hij niet verder. De bus kan op dat stuk niet bij hen komen. En Kip kan Yusuf niet bereiken. Gelukkig is er een kerk waar de mannen even gaan kijken, Henk drumt nog even voor de dorpelingen. Helaas voor het contact met de auto is kerkgang onvoldoende, er is een nieuwe strategie nodig.

Kip neemt de fiets op de nek en appt een Borda borda. Met de fiets op de nek en Roy op Kips fiets gaan ze naar de bus.

Wij genieten van hun enthousiaste verhalen. Wat ze zien op en langs de weg. De baas op de fiets zonder versnellingen, die rustig 5 minuten mee peddelt is duidelijk een hoogtepunt.

Met ontzag vertellen ze over het enorm zware werk van de stenenmaker. Die met zijn benen in de modder staat en blubber in een mal stort. En zo steen voor steen vormt om ze daarna te drogen en uiteindelijk te bakken. Deze modderstenen zijn niet zo sterk als kleistenen.

Schaterend vertellen ze over de groepsfoto die ze maken tussen de theestruiken. Henk was op een mierenhoop gaan staan om wat hoger te staan. Vervolgens zegt Yusuf als ze terug bij de auto zijn dat de groene mamba vaak in mierenhopen zit.

Om 15 uur zijn we allemaal in het hotel van Bwindi community hospital. Om 16 uur is de rondleiding door het ziekenhuis. Nienke slaapt erg slecht op de mallarone en kruipt even in bed.

Ik heb er geen energie voor, iedere keer dat ik een ziekenhuis in Afrika bezoek denk ik “stomme Mzungu leidt ze op, leer ze geneeskunst, doe niet jouw hobby in een ver land waarna ze, als je weggaat, weer met lege handen staan.” (Mzungu wordt gebruikt voor blanke maar betekent eigenlijk doelloze reiziger. Er zijn veel witte do gooders in Afrika. Jasmyn leert me een nieuwe term “white saviour complex”aan de kaak gesteld op insta. Kanttekening: Er zijn ook witte mensen die oprecht een verschil maken. )

Ik ben dan ook blij verrast over het enthousiasme van Jelmer, Jasmijn en Roelof over de projecten in preventieve geneeskunde, de organisatie van de kraamafdeling, de verzekering die zorg bereikbaar maakt voor velen. De focus ligt op de locale bevolking leren hoe ze zelf goede zorg kunnen leveren. Een stevige basis in publieke gezondheidszorg.

Ook Henk, Rita, Roy en Michel zijn enthousiast en wat sneu dat het intrekken van US AID de hele hiv poli heeft opgeblazen. Ze hadden het heel goed georganiseerd hier. Ze zijn geschokt over de keuken voor de mensen die patiënten begeleiden, donker en vele fornuizen naast elkaar.

Ik ben blij verrast van de lichtheid van het gebouw, de bedden, zelfs de keuken is een major upgrade van 8 jaar geleden toen er een golfplaten dak was, een muur en een betonvloer.