Vanochtend waren we op tijd voor het ontbijt paraat. Helaas alle andere hotel en cabingasten ook, dus verstrooid over de zaal aten we.

Daarna heerlijk lummeltijd. Nou voor de meesten van ons dan. Jolieke was bezig met haar dagelijkse bezigheid “waar is mijn telefoon eigenlijk?”

En vanmiddag hadden we een huskysafari.

Eén man in de slee, één achterop als stuurman en zes sledehonden ervoor.

Het is echt prachtig. Wild enthousiaste honden (vooral voor het eten na die tijd). Een stille witte wereld, prachtig die bomen vol sneeuw. “Winter Wonderland” om één van de gidsen te quoten.

De stuurman werkt ook mee heuvel op. Tenminste dat was de bedoeling. Er is twijfel of Michel dat ook begreep. Hij zegt van wel, maar dat die honden nou eenmaal heel erg van werken houden. Zijn honden waren vervolgens wel wat traag na enige heuvels. Roelof, achter mij, was net een hijgend hert. Hij deed zelfs zijn muts af. Ik dacht “wisselen van positie wordt helemaal niets, ik krijg hem nooit met slee en al de heuvel op als hij al zo hijgt”. Beetje vals dus, wij hebben niet geruild.

De info uit de Jelmer en Brams slee. “Het was gezellig”. Maar daarna komt het vervolg. “De eerste waren Jut en Jul, de tweede waren snel, en de achterste hadden diarree” “Ze liepen op gasaandrijving” “Ze pruttelden lekker door”

Thijmen en Daan hadden een hond die tijdens het lopen ging poepen, gewoon ging zitten en vervolgens door de rest werd doorgesleept. Thijmen was ontzet dat er een slee overheen moest. Zijn slee!

Michel en Jolieke renden voor ons. Zag er zwaar uit. Michel vond het moeilijk dat hij niet mee mocht helpen toen het zwaar werd voor Jolieke.

Marijn zat helemaal achteraan en had een oudere dame als passagier, ze gunde hem de hele reis sturen. Hij vond dat een goed idee.

Vandaag deden de mannen naar. Mijn pogingen om met ze te spreken in hun eigen taal wordt niet gewaardeerd.

So long savages,

This gangsta gaat zo eten!