Voor ik deze blog schrijf wil ik dat jullie weten dat het hotel in Frankfurt een maniakale graad van Deutsche Sauberkeit had. Je kon niet alleen van de vloer eten, je kon de vloer probleemloos likken.

Vannacht om 3 uur belde Thymen. Hij had steeds iets voelen kriebelen op zijn lijf en had het doodgeslagen. Had het hoeslaken nog opgetild om de matras te inspecteren, maar geen vriendjes gevonden. Hij had bedbugs opgezocht en zijn nachtelijk vermoeden voldoende bevestigd gekregen. Vervolgens de tassen opgesloten in de douche, gedoucht en hij vroeg zich: “af wat nu?”

Jullie snappen het al; 5 minuten later lagen we met zijn drieën in ons bed op kamer 405.

De volgende ochtend bedachten we dat het toch niet paste een bedbug en geen jeukende bulten. We gebruikten “ObsIdentify” op de foto van Thijmens gesquashte vriend. Het was geen bedwants maar een dwarsgebande kakkerlak. Mmmm gewetensvraag. Het leek een eenzame cowboy; gaan we het de manager zeggen? Ik vond van wel, beter één kamer aanpakken dan een heel hotel. De mannen vonden van niet.

We waren ruim op tijd op het vliegveld. Bizarre parkeergarage met zeer krappe plekjes.

Maar ruim op tijd om in te checken. Jordaniërs reizen in extended families. 12 man in een keer naar de balie met minstens 74 koffers. Het is een spektakel, maar snel gaat het niet. Ze kruipen ook voor bij het leven, maar ze doen dat met zoveel allure dat je niet anders kan dan applaudisseren. Bijvoorbeeld met een familie van 23 gewoon de rij voorbij lopen en zeggen dat je een ticket hebt. Ander opvallend feit; ze zetten hun koffer in de rij, lopen weg en zijn hoogst verbaasd als je dan de koffer passeert.

En nu zitten we in een vliegtuig met zoveel kinderen dat de sfeer die van een schoolreisje van de basisschool het best onze omgeving benadert.

Ik doe iets niet goed. Eerst, voor de vlucht, wordt mijn tas uitgebreid getest en bekeken omdat een verstopt busje zonnebrand zich als explosief opstelt. Zonnebrand, for crying out loud, dat spul heb ik nooit bij me, waarschijnlijk 20 jaar oud. En dan, bij aankomst in Jordanië, is mijn tas er niet. Hoofdletter f en dan nog een paar letters. Maar bij de lost luggage zegt de man blij dat mijn tas er wel is. Ik moet naar een achteraf kamertje en ze zeggen dat er een verrekijker in zit. “ja??? Klopt”. Die moet ik er zelf uithalen. “Oké….” Weet iemand welke boevenstreken je met een verrekijker kan uithalen? (Nee Bram; geen night vision, geen infrarood)

Maar we zijn in het hotel. Hebben net een schaal rauwkost soldaat gemaakt omdat de keuken al dicht was. Toen hij op was bedachten we dat we dat normaal gesproken in dit soort landen juist skippen. Nu heerlijk slapen.