Donderdag

Het huis begint zijn gebruikelijke voor-de -vakantie-uiterlijk te krijgen. Alsof er een fragmentatiebom is ontploft. Lisa en Thymen zijn hier heel behulpzaam in. Hoewel…. Thijmen (de jongen die altijd alles in zijn tas flikkerde, drie keer stampte en “klaar” zei) blaast me volkomen van de sokken door alles in travelbags te verpakken en de strakste tas ooit te tonen.

Vanmiddag heb ik Louis naar Francoise gebracht, onze nieuwe oppas in Wierden. Stas, de mede oppasser, is ook liefhebber van herders, wat heel fijn voelt. Hun hond Whooper is zo’n enorme herder, prachtig zilvergrijs zwart, dat Louis klein lijkt. Na even etaleren van hun enorme stoerheid lijkt het goed te gaan. Op straat luistert Louis als een goed opgevoedde hond vertelt Francoise net. Dat is ook fijn.

En vanavond brachten we Omaha en Aura naar Nienke. Die lopen gelijk rond of ze thuis zijn. Prachtig om te zien. Nienke vroeg de surprisevraag (zou het je verbazen als deze patiënt er over een jaar niet meer is?), wat wij als huisarts soms bedenken bij kwetsbare ouderen en dat zijn deze twee, vooral Omaha, kwetsbare oudjes.

Vrijdag

Nog heel even werken en dan de laatste dingen pakken. Wereldstekkers, batterijen, kaartjes voor de camera, pillen. Ik haal nog even anti-muggenblouses voor de mannen. Nienke lacht me hartelijk uit. “Ze kunnen het zelf lijden hè?” Ik weet het, ik weet het.

We krijgen updates van de dieren. Louis ligt bijna triomfantelijk te kijken op de bank. Aura is vannacht een beetje verdwaald maar lijkt ook te wennen. Nienke stuurt net dit over Omaha: “Meneer at drie kwart van de nutridrink en wilde toen weer rusten op schoot bij og”

Thijmen en Lisa zijn naar het afstuderen van Lisa’s zusje Eva. Vraag me af of zij klaar zijn met pakken, er ligt nog van alles en ik verwacht ze nog lang niet thuis.

Nienke appt: “Heb je je braces?” F…, f…, f… Nu wel.

En morgen om 4 uur vertrekken we.