Dat was een kort nachtje. Thijmen en Lisa zijn om 0.30 uur thuis. De wekker staat om 3.15 uur. Ik denk dat ik zo nog een tukje ga doen. In paramaribo is het 4.10 uur (5 uur vroeger) dus we mogen echt nog even.

Het is rustig op de weg, maar ook op Schiphol. We hadden het anders verwacht en zijn blij verrast. Mijn tas wordt gecheckt op drugs, ik voel me gelijk bad ass, maar van al deze mensen… why me? Jelmer zegt dat ik me sinds mijn grijze haar meer blond ga gedragen. Ik geef toe “een, twee, drie, kaboem” was niet mijn slimste tekst toen mijn tas naar de onderzoeksband ging.

En nu zitten we in het vliegtuig. De mevrouw naast me is aan het bellen. Ze praat over iemand die haar lief is maar die rare dingen doet. Ze verwachtte een afscheid en toen liep hij zomaar weg. Dan een verhaal over hoe vrolijk hij altijd is, maar als ze aankomt bij “weet je nog hoe hij onze schoenen opat” realiseer ik me dat de held van het verhaal een hond moet zijn.

Er wordt net omgeroepen dat op de rij voor ons iemand met een ernstige pinda allergie zit en dat we als we nootjes bij ons hebben we die niet mogen eten. We vragen ons af hoe geloofwaardig het is om in geval van een calamiteit met 5 man op te staan om je te melden.

Mijn buurvrouw zit de hele reis met haar been te trillen. Behalve toen ze ging slapen ze ging op haar zij lig/zitten. Knap maar niet perse fijn voor mij.

Ik heb enorm genoten van de film “Project hail Mary” grappig, ontroerend. Ik zie dat Thijm en Lisa hem ook kijken, als ik naar het toilet ga, en precies op het meest zielige stuk zijn. Als je hem wilt kijken moet je de volgende alinea niet lezen. Spoiler alert!

Er staat een lange rij en het duurt lang voor ik terug ben. Maar mijn “moesten jullie ook huilen toen je dacht dat Rocky dood was?” was beroerd getimed. Moeder verraadt de clou.

En nu zitten we na een rit met een zeer spraakzame chauffeur even voor onze hotelkamer. Het is raar overal Nederlands te horen en te zien. Je kunt in Paramaribo het water drinken. Wie had dat verwacht.