Vanochtend beginnen we met een relaxt ontbijt. Roelof overdenkt dat het hier anders is dan in Azië of Afrika. We moesten gisteren zelf onze tassen dragen. Het hoongelach is oorverdovend. Dit overdenken terwijl je op een plantage aankomt, dat verdient geen pluim.

Daarna gaan we op slaventocht. Indrukwekkend vormgegeven met beeld, foto’s, verhalen en geluid. We lopen over een deel van de plantage waar het verhaal van verhandeld in Afrika tot vrijheid in Suriname wordt uitgelegd. En alle tussenliggende misère. Heel indrukwekkend.

De prenten van Benoït die een vrolijk leven schetsen. Kom naar Suriname waar de slaven vrolijk zijn. En als zij het al zo goed hebben snap je hoe het voor de witman zal zijn…. Fake news avant la lettre.

Als we oversteken naar een volgend stuk land zien we het echte plaatje. Zwanger van de plantagehouder, Afrikaanse gezinnen gescheiden en stok- en zweepslagen. Hangend aan een boom of de polsen gebonden, een stok onder de knieën en in de elleboogsplooi. En dan zweepslagen over de rug.

Na deze wandeling met indringende informatie houden we een paar uur zwembad- en lunchpauze.

Ik had me nooit gerealiseerd dat een plantage zo groot was. Deze is klein: 400m breed en 5 km lang. De beplanting staat op stroken land waartussen diepe geulen gegraven zijn, in het regenseizoen worden deze gevuld. Vooraan staat een dam. In het droge seizoen kunnen ze de planten op deze manier van water voorzien.

Het is prachtig hoeveel vogels en amfibieën er zitten. En muggen dat moet ook gezegd, heel veel muggen. Jelmer dacht alleen te slapen maar hij deelt zijn cabine met twee kikkers en net had hij de deur open laten staan: “Er liep een groene hagedis binnen of hij de hele tent in eigendom had” toen Jelmer uit de douche kwam draaide de hagedis zich weer om “verkeerde cabin sorry”.

We willen graag op dolfijnentour, uiteindelijk wordt het dolfijnen, wijn en zonsondergang. Zo grappig het verschil: we gaan met drie andere mensen, hun voorkeur gaat uit naar de zonsondergang. Wij stralen van fregatvogels, dolfijnen en rode ibissen.

Wat een briljante beesten. Brakwaterdolfijnen, roze buik, prachtig. We proberen ze vast te liggen als ze springen. Wat een genot om naar te kijken.

Op de terugweg de zonsondergang, maar veel leuker dan dat een rode ibis met jongen.

Zonsondergangen. Ik vind de lucht mooier dan de zon. Hoe maak je een zonsondergang spannend.

En als toetje in het hok waar de boot aankomt twee meter boomboa. Wat een heerlijke dag.