Vanochtend vroege start, we worden opgehaald om naar Danpaati te gaan een plek aan de Surinamerivier. Het gebied is het gebied van de marrons. De nakomelingen van de ontsnapte slaven. Velen geloven nog in Winti, in geesten van de boom, van de lucht en het water.

Eerst drie uur met de bus. We stoppen in een goudzoekers dorp. De sfeer is hetzelfde als in het diamantdorp in Zuid Afrika. Grimmig, veel mannen, veel alcohol, met 80 rijden op een brommer zonder helm en met een biertje in de hand.

Daarna inladen, Lisa moet zich nog even sanitair ontspannen. Als 5 minuten later Thijms telefoon gaat maar ze niets zegt raken de Welling genen in de stress. Thijmen gaat kijken, Jelmer gaat mee om te helpen, Roelof besluit na wikken en wegen dat ook inspringen overdreven is. Dat blijkt te kloppen, het ging om 15 srd, de prijs om te plassen.

Het inladen van de boot is een ware happening. Man wat gaat er veel mee. 3 watermeloenen, die steeds proberen te ontsnappen. We namen 300 eieren mee. Tomaten. Gasflessen. Onze tassen; wat vervoeren we? We vragen Thijm of hij zijn favoriete bakstenen heeft meegenomen.

Uiteindelijk vertrekken we. Keurig verdeeld over de boot. Helaas zit ik helemaal vooraan wat niet spatwaterproof is, maar wel heerlijk fris. En gelukkig zit Thijm achterin voor de foto’s. De gids wijst hem vogels tijdens de tocht. Damn wat kan deze bootsman sturen. In de rivier liggen grote rotsen en de waterstromen er om heen maken bootje varen hier next level. We geven onderweg dingen af bij ander dorpjes en zitten zelf in de zon. Best een pittige tocht.

Na de lunch doen we een wandeling over het eiland met de do’s en don’ts. Er zitten Pipi Langkous aapjes (doodskop aapjes) en het is zo leuk om naar te kijken, hoe ze door de bomen racen. Hun genenpool is trouwens belabberd, ze kunnen niet zwemmen en er zijn er ooit twee op het eiland gebracht. Na hoeveel generaties ga je bij dieren problemen zien? Volgens Jelmer ga je het niet zien: “De Habsburgertjes gaan gewoon dood.”

Tegen 17 uur gaan we naar het dorp aan de overkant. We krijgen uitleg dat je niet onder een bepaalde toegang door mag als je onrein bent. We vragen wat onrein is. “Als je in je cyclus bent of het nachtelijke spel hebt gespeeld.” Ik vind het Nederlands hier een cadeautje. Sanitair ontspannen. Het nachtelijk spel. Te mooi.

Het is jammer dat de Marrons niet op foto willen, ze zijn heel fotogeniek. Er is wel even verbroedering als we gewenkt worden om mee te kijken naar de voetbal. We zien nog net de laatste minuten van onze Belgische buren. Voetbal is trouwens alleen voor mannen, al lijkt dat na de aanstelling van een vrouwelijke coach voor een mannenelftal ook in Nederland op te gaan.

Het laatste onderdeel van deze overvolle dag is een tocht in het donker. De sterrenhemel is waanzinnig. Ons respect voor de bootsmannen grenzeloos. En we zijn allemaal een beetje verliefd geworden op een kaaimannetje.

Na het eten praten we met de manager. Ze vertelt dat Johnnie Boer hier ook vaak is geweest. Ik denk aan het eten vandaag: vanmiddag rijst met bruine bonen, wat ik best lekker vond. Vanavond tot snot gekookte groenten en vis die zo droog is dat het pure vissenmishandeling is, ik durf te zeggen “dit had Johnie nooit gewild”.