Vanochtend zijn we weer vroeg opgestaan met een bootje zijn we de Saramaccarivier af gevaren. Het is prachtig, het water spiegelglad, vogelgeluiden en in de verte brulapen. We zagen twee lamantijnen (zeekoeien) nou ja een stukje van ze. Lisa en Thijmen zagen de eerste, de rest niet. Daarna lag Lisa op wacht met de camera, heel lang en ik zei plagerig lukt het een beetje? En ik kijk langs haar en zie een zeekoerug door het water glijden.

We zien ver in het bos een doodskopaapje, vier toekans en roofvogels. Maar verder is het een rustige reis.

Daarna maken we thuis ontbijt, natuurlijk hou ik me niet strak aan de opgedragen minuten in de oven waardoor ons broodje minder perfect is dan zou kunnen. Maar perfect genoeg.

Om 12.30 uur gaan we op de fiets naar het luiaardopvangcentrum. Helaas is er geen uitzetting vandaag. Alleen Sid is er, een mislukte opvang die, luiaard die hij is, besloten heeft dat een slimme luiaard een luie luiaard is. Hij komt dus steeds terug omdat hier zijn eten aangereikt wordt. Het is leuk om hem van zo dichtbij te zien. Vooral de poten zijn fascinerend.

Daarna fietsen we even naar het dorp voor lunch, (niet onze beste beslissing) BLOEDHEET en niet veel keuze in de winkel. En omdat we mogelijk een uitzetting mee mochten doen, hadden we allemaal een lange broek en lange mouwen aan. Maar ach vanavond eten we weer bij Kenneth.

We zitten aan het zwembad. Jelmer, Thijmen en Lisa doen een spel. Waarbij twee aan één kant staan en de ander aan de overkant, dan gaan ze alledrie onder en zegt één een woord. De twee aan de andere kant moeten dan het woord raden. Ze zijn al wel een half uur bezig.

Daarna gooien ze ballen over, er verandert niet veel in 15 jaar.

Kenneth is aan het koken. Hij bereidt het eten voor vanavond. Heeft muziek opstaan uit de jaren 80, lekker. Gisteren zei Jelmer: “het enige wat ik mis is jazzmuziek, maar verder geeft dit de Roel-Dijkema-vibe.” Het klopt wel, een lange slanke man die heel rustig eten aan het koken is, terwijl hij geniet van muziek.

Het eten is verrukkelijk. Damn wat kan die man koken. We stellen hem voor om een kookboek te maken, desnoods een vlog “Surinaams koken, iedereen Kenneth” (voortbordurend op een woordgrap die Nienke bedacht).

Morgen vliegen we naar Kabalebo dan zijn we weer 4 dagen offline.