Ik word wakker van een geluid. Het klinkt alsof een hamster een zonnebloempitje eet, maar trager. Ik zie niets en besluit dat doorslapen slimmer is…. Wel slimmer maar het lukt niet. Raar dat alle geluiden buiten me niets doen, maar dat dit me wakker houdt. Goed moment om de blog van gisteren te schrijven.

We zijn in Kabalebo. Om hier te komen zijn we met een 20 persoons vliegtuigje hier naar toe gevlogen. Dat is een geweldige ervaring. Eerst over Paramaribo, over de moskee en de synagoge. Ik blijf dat mooi vinden.

Het beeld gaat al snel over in bomen, oerwoud, heel veel oerwoud, net kleine broccoli stronkjes en dan heel veel, daartussen af en toe een heel hoge boom. Die bomen zijn een soort van heilig, als je hem omhakt brengt het ongeluk. Dit wordt zo sterk geloofd dat er soms een extra bocht in de wegen zit om de boom heen. Ze zijn ook prachtig.

Want die zie je ook, zandwegen, lange lijnen door het bos. Uitlopend in een rood zand cirkel. Goudwinning, vaak illegale goudwinning. Als ik de wegen zie snap ik het uiterlijk en de gehardheid van de mannen die we zagen bij de pomp beter.

En dan zijn we er. Na een spectaculaire landing over een grasbaan.

We zijn op verschillende plekken geplaatst. Jelmer, Thijmen en Lisa in het hoofdgebouw, wij in een ander gebouw. Ik vind het niet leuk en naast ons zijn plekken vrij. We besluiten ze te verhuizen. Jelmer komt aangelopen. We willen vragen of hij het ook een goed idee vindt, maar Jelmer, die nooit klaagt, verzucht: “onze kamer is zo warm je kunt er eieren koken”. Hij vindt verhuizen een goed idee.

We eten even. Lekker. Twee keer per dag warm en altijd lekker. Geen wonder dat we allemaal zijn aangekomen. We moesten nl wegen voor we in het vliegtuig naar Kabalebo konden. Heel confronterend.

En dan de natuur in. Eerst een wandeling; piep kleine kikkertjes, een hoornspin, ook onze vriend met de roze tenen. Vreemd hoe hij in mijn hoofd een extravagante man is geworden. Ze hebben hier een huis tapir en huis ara’s. Lisa is heel goed in spotten van piepkleine diertjes en vogels.

Daarna gaan we met de boot. Er ligt een kaaiman vlak bij het startpunt van de boot. En we zien zoveel. Ara’s in allerlei verschijningsvormen. Slingerapen als zwarte blob in de verte, capucijnapen, de Guyanan bearded saki. Voor die laatste staat de gids bijna te dansen in de boot. Helaas alles op grote afstand.

Nog even eten en op tijd naar bed.