Jelmer en ik hangmatteren, dat is een werkwoord in Suriname. We zijn het er over eens. Wat een geweldige dag was dit. Roelof komt net naar buiten en zegt “ik zie een probleem, er zijn maar 2 hangmatten”. Jelmer en ik zien geen probleem.

We beginnen ‘s ochtends weer vroeg en drijven de rivier af. Als eerste horen en zien we de ara’s, die zijn niet te missen, zelfs niet als leek. Je hoort ze al van verre aankomen altijd 2 of meer, het zijn trouwe partners.

Dan zien we een gemengde groep kapucijn- en doodskopaapjes. Man wat genieten als ze van de ene naar de andere boom springen. De doodskopaapjes zijn hier behoorlijk “gewichtig”, “net Aura” zegt Jelmer, “chunky munkey” zegt Thijmen, je reinste fatshaming.

We genieten van het echtpaar zwartkeelkardinaal en hun twee jongen. In het Engels heten ze red-capped cardinal en dat is eigenlijk veel logischer want de ouders hebben een prachtig rode kop. Het jong heeft een betere schutkleur.

We wandelen anderhalf uur naar een stroomversnelling, onderweg zien we een prachtig gifkikkertje en een leguaan die bijen eet, hij zit voor het nest, een beetje vals wel, maar slim. Iedere bij die een poging waagt wordt opgesmikkeld.

We eten bij de stroomversnelling, hebben onze eigen lunch gedragen. Het is zo warm dat we eerst besluiten af te koelen. Onze gids Giovanni is heel zorgzaam. Hij zorgt dat iedereen zonder kleerscheuren door de stroomversnelling komt en lekker in het water kan zitten. Het is een tactiek zorgen dat je steeds tegen een vaste steen een voet zet. Na eerst de kat uit de boom gekeken te hebben billenschuif ik naar een nieuwe plek. Daarna krijgen we packed lunch.

Wat een heerlijke plek. En wat is het water lekker koel.

Daarna terug naar de boot. Het is al warm als we onze kleren weer aandoen. Warm is hier een film van vocht en druppels die van je afglijden. De zon brandt in je huid. Ik vraag me oprecht af hoe zinvol deet en zonnebrand zijn, trekt het in je huid? Of is het na 10 minuten verdwenen? Nou ja ik heb geen verbranding gehad en ben niet vaak geprikt, dus het werkt vast. Wel een paar keer door mieren. Maar die kruipen onder mijn broek met zonnefactor en anti-insecten laag.

Bij de boot aangekomen, zien we de bootsman vrolijk met kleren aan rondzwemmen. Daarna gaat Giovanni er ook in. En vervolgens volgen we allemaal. Nieuwe levensles natte kleren zijn heel lekker in de zon. Veel koeler.

En dan, op de terugweg, zien we twee tapirs in het water. Ze spurten naar de wal en verdwijnen in een vloek en een zucht. Maar hoe grappig, hoe ze hun neus boven water houden en dat ze kunnen duiken.

En daarna nog hoog in de lucht koningsgieren. Wat een joekels.

We zitten dus in de hangmat en zien opeens een tapir op de andere kant van de landingsbaan, met zwarte vogels erop. Gieren? Is hij dood? Het lijkt wel zo. We gaan toch kijken, verstoort wappert de tapir met zijn oren en staat geïrriteerd op. Krijgt hij een beautybehandeling van de caracaras en dan komen wij zijn rust verstoren.

‘s Avonds doen we nog een avondtocht. Ik heb samen met Thijmen mijn basisinstellingen veranderd. Wat een verademing. Mijn toestel voelt weer als mijn toestel.

We zien grote ogen in de verte. De hulpgids rent en wenkt ons. We denken iets spectaculairs, rennen als gekken. En dan hoor ik hem bruine rat zeggen, hmm dat valt tegen. Tot ik oog in oog met de rat sta. Tering, dit beest is zo groot als een poedel, een post-apocalyptische rat out of hell. Een beest waar nachtmerries van gemaakt worden. Buidelrat zei hij, buidelrat. Weet niet zeker of ik hem nu leuker vind. Later zien we er nog een, deze is lichter met een wit gezichtje. Veel schattiger, “maak snel een foto!” Ik denk: “Gast het is pikdonker, je licht bij met een zaklamp, en ik moet mijn camera instellen”. Het is niet gelukt.

Wel heel veel spinnen en een slang. Heel erg gaaf. En als we bijna bij onze kamer zijn nog een buidelrat. Deze blijft keurig zitten.