Gisteravond probeerden we een ochtendwandeling te regelen met gids. De gidsen in Bigi Pan en die in Kalebo waren lovend over the wildlive in Peperpot. De mevrouw achter de info-balie had geen idee. Kunt u me vertellen waar het informatiecentrum is? Nee ook niet. Later staat er een ander. Nieuwe poging. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Een plantagetrip voor overmorgen: moeilijk moeilijk moeilijk. Waarom heb je dan zo’n boek?

De kamer is heerlijk, fijn bed, zelfs een keukentje. Jelmer deelt ons huisje en heeft een eigen kamer. Lisa en Thijmen hebben een eigen huisje.

Vanochtend gaat Roelof nog een keer vragen om 8 uur. “Maar mijnheer u bent veel te laat dat had u eerder moeten doen.” Hij komt met rookwolkjes uit zijn neus naar buiten. Met een document dat hij moet ondertekenen. Het lijkt bijna of we gaan skydiven of raften.

Dus ga ik de tickets regelen voor het park en een fiets om er te komen. Er is geen kaart van het gebied. Er is geen informatie over welke dieren we kunnen vinden en er is geen gids. Positief samengevat: er zijn nog mogelijkheden tot verbetering. We gaan eerst naar het achterhek. Het lijkt dicht. We wachten 10 minuten maar besluiten dan om te fietsen. Later horen we dat we het ondanks het grote slot gewoon open konden maken. Jammer dat we dat niet hebben geprobeerd. Jammer dat niemand het heeft gezegd.

Maar het rondfietsen is best leuk we zien een oude bioscoop. Raar hoe dingen hier leeg staan.

We beginnen bij het discovery center, de ongeïnteresseerde benadering is blijkbaar een must in dit gebied. Geen uitleg geen kaart en helaas ook hier geen gids. We zijn verbaasd, bij ieder klein park in de wereld hebben we gidsen gevonden. Eén keer zo verslaafd dat hij tijdens het wandelen ontrekkingsverschijnselen kreeg, maar man wat kon hij spotten.

Maar dit is wel informatief, miniatuurhuisjes hoe de plantage was. En eindelijk een beeld van de slavenverblijven.

We gaan het park in en gaan zelf op zoek. Bananebekkies een enorme groep, glansvogels, een havik. Maar in het park heel veel apen. We lopen met als kaart een foto die ik genomen heb in het hotel.

Het is nat. En blubberig en we moeten over twee balkjes lopen om water over te steken. Maar wat cool!

We horen timmeren. Een reuzespecht? Het blijken aapjes die een noot willen kraken. We staan er naar te kijken. Een voert de slagen uit. De ander probeert te helpen. Helaas is de wifi zo slecht dat ik geen videootje kan laden.

We proberen een mijnheer in korte broek en op slippers te verleiden om onze wandeling te maken omdat er zo gaaf bruine kapucijn-, kuifkapucijn- en doodskopaapjes zijn. (Die kuif daar zoeken we de echte naam nog van). En dan kijken we naar onze schoenen en broek. Misschien beter niet.

We gaan terug naar Peperpot. Het is warm en we willen even wat drinken. En daarna eten. Het drinken duurt al even: het blijkt dat je ondanks vier man personeel dat niets staat te doen naar de bar moet om te bestellen. Hadden we even niet door.

Als Lisa en Thijmen zich bij ons voegen gaan we aan “onze” tafel zitten. We bestellen, willen graag pizza, dat is er niet, een hamburger dat is er ook niet en sprite dat is op. Let’s go with the flow. We bestellen wat er wel is.

Het blijkt dat op iedere tafel een ventilator gericht staat, maar de onze is er niet. Het is er heel warm. Gevoelstemperatuur 40 graden. Als we vragen of de ventilator die op de niet gebruikte ontbijthoek staat te blazen bij ons ingeplugd kan worden kan dat niet.

En ons eten komt niet. Na 45 min gaat Jelmer vragen of onze bestelling wel doorgekomen is, zeker wel. We verhuizen naar binnen omdat de temperatuur niet te harden is. We zitten en zitten. Na 1,5 uur komt er een pizza langs die naar buiten gaat. Dat is de druppel, die pizza. We hebben een gesprek met de manager en vragen ook gelijk hoe we vanavond voor de avondtoer nog wat kunnen eten. Als we nu 16.00 uur bestellen kan het dan om 17.30 klaar zijn? Jelmer zegt vriendelijk dat hij even meeloopt om het op te laten schrijven. Helaas om 18 uur hebben we nog steeds niets. Wederom een gesprek met de manager. Om 18.08 stappen we met pizzadozen in de auto.

Wat ik Peperpot kwalijk neem is niet dat er iets misgaat met een bestelling maar de totale desinteresse als mensen 45 min aan een tafel zitten zonder eten of drinken, dat niemand van het personeel vraagt of alles goed gaat. De hartelijke warme gastvrijheid en ontvangst overal in Suriname missen we hier enorm.

De avondtocht daarna is fantastisch. Hij begint nog net in het licht, maar al snel is het aardedonker. We zien zoveel: Slapende doodskopaapjes, heel veel vleermuizen, bij het begin gelijk een drietenige luiaard, die op zijn kop hing en allerlei fratsen uithaalt, puur genieten en later zien we er nog twee. Een reuze nachzwaluw, een cat eyed snake.

En hele koele kikkers: een Orinoco lime tree frog, een clowntreefrog, de reuzenpad (een kleintje) en een fluitkikker.

Daarna gaan we van het hoofdpad af. Hier zijn muggen, megaveel. En kolonnes mieren. In allerlei maten. Maar ook een lanspuntslang, de slang die de meeste ongevallen geeft. En daarna heel lang niets.

We zijn moe en willen eigenlijk wel naar bed, maar dan zien we ogen. Hoe cool, een boomstekelvarken. Hij kijkt ons aan en draait zich om en laat ons verbluft achter. Niemand heeft een foto, maar wat gaaf.

Een paar stappen verder weer ogen, we hopen op een reprise maar het blijkt een kinkajoe, de rolstaartbeer, het zijn er meer en ze spelen hoog in de boom. Ik probeer Thijmen stabiel bij te lichten voor een foto.

We lopen weet verder en de gids roept energiek “hoe meer paden, hoe meer kansen!” Wij bedenken “je kan ook terug gaan gast, 3,5 uur lopen is ook een goede afstand.” Maar dan, 5 meter verder, een tweetenige luiaard met een baby, hoe onvoorstelbaar gaaf. (De nagels aan de armen worden geteld)

En nu naar bed. Wat een dag. Het lijkt insta wel, deze dag, met teveel ups en downs achter elkaar.