7 aug

We zitten voor onze slaapkamer in de namiddagzon te genieten van een wijntje. Vrij zuur maar kruidig. De perfecte basis voor glühwein. Jelmer tafeltennist met een Engelse jongen, er spelen kleine Malagassi op het pad, een soort campinggevoel. Hun moeder draait lokale muziek, best een leuk deuntje, maar wat het geweldig maakt is dat ze er een prachtige volle stem tegenaan zet. Zon, wijn, spelende kinderen, mooie stem, wat wil je nog meer.

Ik heb net ontdekt dat de veroorzaker van mijn diepe liefde voor reptielen, de Madagascar day gekko, hier overal zit. Niet verwonderlijk als je het eerste stukje van zijn naam ziet, maar ik had het me echt niet gerealiseerd.

Vandaag was een reisdag. Leuke gids die stopte als we het vroegen, vruchten met ons kocht. Wild orange; komt toch wel dicht bij onze pommelo, banaan. Oh zo lekker, rijp geplukte banaan.

Zoveel te zien onderweg
-We stopten bij een plek aan de rivier waar iedereen aan het wassen was. 2 dagen na de begrafenis moet alles uit een huis gewassen worden; misasa. Families doen dit samen. Alles; dekbedden, lakens, kleden, kleding.
-rijstvelden met te weinig water waar nu gevist wordt op minuscule visjes.
-Klei, stenenmakerijen. Mooi maar wat een werk. Klei graven, stenen vormen, drogen, bakken.
-Zebu, de lokale koe, mooi, mager. Indiaas en dat blijkt ook te kloppen.
-Rijst, wordt 3 dd gegeten. Eigenlijk eten ze met lepel en handen. De gids vertelde hoe hij ooit meegegeten had met een gezin en hij zijn varkensvlees aan het bot in zijn hand had genomen. Toen de zoon dat ook wilde doen zei de vader: “zo eten honden” nou dat was wel weer een geweldige les in etiquette.
-Fasa witte, zoals wij dus. Een fasa restaurant, waar alles goed gekookt moet worden.
-Salama hallo
-Misoatra dankjewel

We hebben ons programma wat omgegooit. Vandaag reizen en naar een reptilarium. Zodat we allerlei kameleonnen en gekko’s snel konden ontdekken en van dichtbij konden zien. Na twee dagen te korte nachten nu dus rust. Thijmen zit te I padden, Jelmer tafelvoetbalt met de locals en Roel knapt een uiltje.

6 aug 2016
Om 4.30 uur ging de wekker, dus dat was best een kort nachtje. We hadden opstaan om 5 uur bedacht, maar het personeel van het hotel verzekerde ons dat we een half uur eerder moesten. Schiphol was een puinhoop.

Klokslag 5 vertrok de bus en een kleine 10 minuten later waren we op Schiphol. De marechaussee stond langs de weg maar stopte ons niet. Inchecken, 9.2 10.4 12.3 en 14.7 kg best netjes. Plop weg. En daar stonden we 3 uur te vroeg, klaar om te vertrekken.

Parijs daarentegen; we liepen het vliegtuig uit en de wachtrij in. We hadden 2 uur om over te stappen maar hebben serieus even getwijfeld of we het zouden halen. De snelheid van afhandelen was… Abominabel. Raar wat angst met mensen doet. En werd het hier nou veiliger van?

En nu zitten we in een snikheet vliegtuig. Onder mijn billen loeit een heteluchtverwarming.

1 uur’s ochtends voor jullie, plaatselijke tijd 2 uur. We liggen allemaal in bed. Pittig dagje. Laatste 500 m hebben we door de stad gelopen. Er stond een vrachtwagen met panne de weg te blokkeren. De sfeer is vriendelijk. Aardige mensen. Leuk oogcontact, olijke blikken.

We zijn al naar een bankautomaten geweest. We trokken het maximale bedrag 100.000,- ariarie, twee keer en hadden beiden een stapel biljetten waar een veehandelaar jaloers op zou zijn. Met de rekenmachine in de auto bleken we €59 euro gecasht te hebben, leuk land

Onze tassen beginnen gevuld te raken. Jelmer denkt mee, zonnebrandcreme? Een jaarlijks terugkerende ergernis omdat we het jaarlijks vergeten. Ik laat hem trots mijn inzettas voor de gapbag zien. Paspoorten ✔️ neusspray ✔️ zonnebrand✔️ ruimte voor stekkers en verlengsnoeren ✔️. Hij kijkt me met grote ogen aan: “hoe kun je dat nou doen? dan missen we de vakantievibe; een half uur zoeken in die klotezooi met zipbags in papa’s tas!”

Mijn blog aan Facebook gekoppeld 

De eerste voorbereidingen voor onze reis naar Madagascar.

Nieuw logo

We kwamen keurig op tijd aan op Schiphol. Op één na waren alle landingsbanen dicht. Het kwam met bakken uit de lucht, takken waren van de bomen gebroken. Zou het een code rood zijn vroegen we ons af? Het voelde wel zo. En nu zijn we bijna thuis. Opa, oma en de beestenboel wachten op ons. Daar start het grote wassen; vier rugzakken met vieze was.

Vanochtend hadden we een pick up om 6.30 uur, dus om 6 uur ontbijt. Er kwam een oude baas binnen met flaphoedje en een bril die zijn ogen enorm vergrootte. Hij bleek het beste Engels tot nu toe te spreken. Reed in een oude pick up met grote sticker van Monoloco ecolodge en nam ons mee op pad. We gingen naar een mangrove bos met getijden, stuk lopen en toen met een oude gemotoriseerde kano de rivier op. Zoveel vogels, allerlei soorten reigers, lepelaars, zwarte gier, ijsvogels. Waanzinnig. Daarna een stukje met de auto, vervolgens een bos dat vergeven was met muggen, gedrenkt in deet liepen we rond, deze muggen trokken zich er niets van aan, staken door de broeken heen. Maar zoveel apen; howlers, mannetjes, vrouwtjes, jongen. Weer een spectacled owl en een tapir hoog in de boom. Super cool.

Daarna gingen we door naar een cacaoplantage. Een allervriendelijkste boer, die ons vol trots alles liet zien. Hoe ze een gekruiste cacaoboom die niet te hoog werd en al naar 1,5 jaar vruchten droeg entten op een onderstam van de national cacaoboom. Op de plantage allerlei fruit, starfruit is hier niet alleen mooi maar smaakt fris zoet. Grapefruit zo van de boom is veel zoeter. Noris stonken zo dat we die niet geproefd hebben, dragonfruit was niet rijp, bananen, echt ik wilde dat bananen zo smaakten in Nederland, kleine citroenen, rijst, jasmijn om met de geur meer insecten te lokken. Wilde gember, scherp! Peperkorrels, prachtig. Vanillestokjes. Broodboom een vrucht die oorspronkelijk een groot deel van het voedsel van de bewoners vormde. Cacaobonen worden met een machete uit de vrucht geslagen. Om de bonen zit een friszoete laag, daar kun je op sabbelen. De bonen met laag worden in plastic zakken drie dagen in de zon gelegd om te fermenteren. Daarna uitgespreid in de zon om te drogen. De volgende stap is branden. Doppen en dan de bonen malen. Je krijgt een prachtige pasta. De boer deed pasta in een pan met water en kaneelstokjes, vervolgens deed hij er suiker bij. Het was leuk om naar hem te kijken, tijdens het branden, rook en proefde hij de bonen, en toen de chocoladedrank klaar was walste hij hem in zijn kopje om hem te ruiken en te proeven, alsof het wijn was. We kregen allemaal een kopje. Lekker. En de rest van de pasta kregen we mee. Hebben we het land uit gesmokkeld.

En dat was de laatste dag, onze beste gids tot nog toe zette ons keurig op tijd bij de airport af en daar begon de frustratie, het duurde en duurde maar. Een lange, lange rij. Hele families Ecuadorianen mochten voor en namen het merendeel van de balies in beslag. Onze paspoorten zijn 8x gecheckt, onze boardingpassen 4x. Het debiele gele formulier dat we in moesten vullen bij binnenkomst en dat we de hele reis zorgvuldig bewaard hadden was niet langer geldig en moest nu op een nieuw wit papier nogmaals ingevuld worden. Er stond niets anders op. Je kan je voorstellen dat deze procedures wel erg veel tijd in beslag namen, volledige twee uur opgegaan aan rijen, checken en schrijven. Omdat op de cacaoboerderij geen chocolade te koop was dacht ik dat nog even te doen op het vliegveld, 10 dollar per reepje. Ik ga wel langs de wereldwinkel voor fairtrade Ecuadoraanse chocolade. In het vliegtuig riep de captain om dat we wat langer wachten op 9 passagiers die nog vast zaten in de veiligheidscontroles op het vliegveld.

Vandaag vertrokken we van de Galapagos eilanden, we gingen nog even mee naar het landschildpadden breeding centre. Een bijzondere plek waar geprobeerd wordt die schildpadden die met uitsterven bedreigd worden te behouden. Er wordt zoveel mogelijk de leefomstandigheden van betreffende eilanden nagebootst, rotsen, weinig water, weinig voedsel, zodat na een jaar of zes de schildpadden weer in het wild kunnen worden uitgezet. Het hok van lonesome George bekeken, de laatste van zijn soort. Twee jaar geleden op ruim 100 jarige leeftijd overleden. Ze hebben hem nog proberen te kruisen met een soort die genetisch erg op de zijne leek, maar het mocht niet baten. “George was erg verlegen”, zei de gids. “Of homoseksueel” zeiden Roelof en ik gelijktijdig tegen elkaar, maar niet tegen de gids, we hadden het gevoel dat dat heiligschennis zou zijn geweest.

Daarna met het vliegtuig naar Guayaguil, een grote stad, waar twee zaken wel interessant waren, de kathedraal van Guayaguil en het parc des Iguana’s. Laat ons hotel nu tegen de kathedraal gebouwd zijn! Park moest daar vlak bij zijn, wij naar het naast liggende park, geen iguana te zien. “Die krengen verstoppen zich zeker in de boom”, zei nog één van ons voor de grap. Terug naar het hotel om te vragen waar het parc des Iguanas is. “Hiernaast.” -We zagen niets.- “Hebt u wel in de bomen gekeken?” Wij terug naar het park, in de bomen kijken, het stikte ervan. Cool!

Daarna uit eten bij een grillroom, Thijmen had dringend behoefte aan vlees. Terwijl ze bezig waren in de keuken, hoorden we water klateren. Overal lekte het water uit het plafond. Iedereen deed stoïcijns of het erbij hoorde. Terwijl de kok doorging op de kolen die niet nat waren, dweilde een ander de keuken.

Nu liggen we allemaal in bed, morgen de laatste dag.

Vroege ochtend, om 6 uur zaten we in de dingie om de mangrove bossen te zien. De schildpadden peddelden rustig rond, alleen er naar kijken maakte al dat je rustiger werd. Prachtige beesten. Sereen is het goede woord, ontroerend. Een paar white tips, een black tip shark, blue footed boobies. De boobies zijn zo genoemd omdat ze op het land zo sukkelig lopen; bobo betekent onhandig. Maar aan het eind van de trip zagen we ze in grote groepen vliegen om zich in het water op de sardientjes te werpen. Waanzinnig! Soort synchroon vliegen en duiken. Niets bobo’s aan.

Daarna ontbijt en gelijk door een uurtje met de boot. Hebben jullie ooit geweten dat manta ray’s uit het water springen? Wij ook niet, zagen zwart met wit steeds plonzen, pinguins? De kapiteit lachte ons uit; gewoon roggen.

Daarna tijd om te snorkelen. Een waanzinnige haai gezien, white tip, huge! Ik heb nog een stukje met hem mee gezwommen, wat een prachtbeest. Hij zat in een richel, vraagt Thijmen of hij er een stukje naar toe mocht duiken, waar is die zoon gebleven die het water niet eens in wilde als er haaien zaten? Daarna vier sealions die om ons heen zwommen, duikelden in het water, met een gemak, een soepele gratie. Ze maken een geluid dat daar helemaal niet bij past, net een toeter van een vooroorlogse auto. Ik ga een bekentenis doen die echt niet cool is; de leukste beesten onder water vind ik de scholen sardientjes, een grote glitterende wolk, als je er in zwemt schieten ze spontaan opzij maar wel prachtig tegelijkertijd, van een onbeschrijfelijke schoonheid vind ik dat. De hoeveelheden vissen zijn enorm, grote groepen grote vissen grijs met gele staart. Glinsterend zilverkleurig met witte stippen, gele vissen. Prachtige zeesterren, ze zien er een beetje uit als koekjes die hun vorm na het bakken kwijt zijn, ik vind de donkere met oranje stekels erop prachtig, maar er is ook een lichtbruine met donkerbruine vlekken dat lijkt echt net een koekje. En dan heb je opeens een prachtige elegante fluorescerend blauwe ertussen.

Als laatste activiteit voor de lunch een wandeling over Isabella Island, warm! We gaan op zoek naar de land Iguana, twee gezien, mooi oranje geel. En nog een poos zitten kijken bij de zee Iguana’s, zwart, bruin, ze zwemmen heel grappig door als een slang te kronkelen, poten langs het lichaam. Je ziet ze bijna niet op de zwarte rotsen.

En nu na een heerlijke lunch heb ik tijd om mijn blog bij te werken in een ligstoel op het achterdek. Straks pakken, morgen vliegen we naar Guanaguil. Ik ben jaloers op de rest van de groep zij blijven allemaal nog 3 dagen. Maar velen zijn alleen voor deze week naar de Galapagos gevlogen en hebben dus verder niets gezien van Ecuador.

We dachten een rustige vaart terug te hebben. Ik werd door de golven in slaap gewiegd. Toen ik weer wakker werd was de lucht grijs en de boot stampte door de golven, links, rechts, op en neer. Uitslag tussen de 30 en 45 graden naar links en rechts goed te meten met de reling en de horizon. En dan ook nog een voor achterwaartse beweging die stevig aanvoelde. Mmmm pittig. Toen kwam Jelmer boven ” mam ik heb overgegeven” -kut- “maar ik kon het toilet net halen” -pffffff- “maar het deksel van het toilet zat dicht” -kutkut kutterdekut- dus ik heb het maar opgeruimd, Roelof vond het een moederlijke taak. Raar hoe je eigen misselijkheid vermenigvuldigd wordt door de geur van …..Toen ik weer op mijn ligbed lag zei Thijmen: “ik heb net overgeven” -😖- “over de reling” -pffffff- “het is tegen de onderste verdieping aan geklotst” ik vond dit een vaderlijke taak. Het was vrij simpel op te lossen, na twee emmertjes zeewater was de oranje waas over de witte boot verholpen. Vervolgens vertelde een medereiziger hoe zij over de reling had staan overgeven en haar man bij iedere volgende golf enthousiaster werd omdat ze zoveel vissen aantrok.