Gisteren hebben we een hele tijd voor onze slaapkamer naar de kolibries gekeken. Mooi die kleuren, hoe ze vliegen, zo snel, zoemend van bloem naar bloem. Er was één piepklein, watervlug kolibrietje bij. Zo groot als een hommel. We wilden hem eens goed bekijken. Ik zat met de verrekijker en Roelof met de camera en het was verrekte lastig. Na lang proberen lukte het. Teleurstellend het was een dikke vette mot. Een kolimot of mottibri. Wel een prachtig beestje. Een witte band om zijn lijf en zelfs een soort staartje. Raar. Jelmer zoekt het op de hummingbird hawk moth. Wat is de winst voor een mot om op een kolibrie te lijken?

Vanochtend een wandeling gemaakt. Er waren een groot aantal Amerikanen. Je hebt twee uitersten de ene soort komt in full camouflage en het andere komt in neon kleuren en op badslippers. Ze praten luid. Misschien is mensen kijken nog wel leuker dan de boswandeling.

Dat mis ik deze reis. We gaan van natuurpark naar natuurpark maar zien nauwelijks Costaricanen. Hoe leven ze? Hoe maken ze contact? Hoe wonen ze?

We zijn na de wandeling een stuk gaan rijden. Het bordje German bakery was een uitdaging. Sauerkraut und Bratwurst? Het blijkt echt te kunnen. We gaan voor brood met een kaas en vleeswaren plank. We vragen ons af hoe lang deze Duitse populatie al in Midden Amerika leeft. En ik mocht het niet vragen. Weer een onbeantwoorde vraag.

En we bezoeken het dorp nuevo arenal. Een raar dorp. Lijkt erg Amerikaans. Is dit een gewoon dorp voor Costa Rica? (Later blijkt van niet. Het dorp werd eerst bedolven onder een vulkaaneruptie in 1968 en vervolgens werd het hele dorp verplaatst voor het bouwen van een waterdam. Eén vraag beantwoord; het is geen gewoon dorp.

En dan op de terugweg zien we een bord dat we de neusberen niet mogen voeren. Oké oké dan moeten we ze wel eerst zien. En daar zijn vijftien, twintig neusberen. Ze steken over en gaan naast de weg zitten wroeten. Sympathieke gastjes want goed in het zicht. Daarna, als we verder rijden, een roofvogel. The crested Caraca. WoW! Mooi!

Jelmer zegt dat we verwende reizigers zijn en pas blij worden als we nieuwe dingen zien. Het klopt wel denk ik. Of bijzonder contact met mensen.

We hebben een wandeling met gids geboekt. Arenal is een vulkaan. Laatste eruptie 2010. Hij puft nog wel wolkjes. Eerst lopen we een stuk en kijken vogels. Mooi. De gids heeft een kijker op statief. Je kan er prachtig door kijken. Met wat frummelen maakt Thijm foto’s op zijn telefoon door de kijker. Echt heel erg mooi. Dan een stuk over oude lava. Enorme brokken steen. Thijmen blijkt verbluffend veel kennis over vulkanen te hebben. En als laatste, het is dan al donker, langs twee poelen. Wat gaaf, kikkers en padden in soorten en maten. Ogen van spinnen lichten ook prachtig turquoise op. Wat een fijne wandeling.

Daarna nog even na het eten naar de kikkerpoel bij het hotel. De red eyed tree frog komt tevoorschijn ’s avonds, wat een adembenemend mooi beest.

En nu bed. Slaap lekker allemaal.

Misschien is het eerlijker te zeggen dat we gruwelijk veel regen hebben. Het blijft maar stromen. 7 dagen hier, 5 dagen continue regen. Als we op vakantie waren geweest in Frankrijk hadden we de tent opgepakt en waren we doorgetrokken naar Spanje. Alles is klam. Zelfs de bedden. De lakens. De handdoeken. Onze kleren. Al onze kleren, ook die in de tassen. Alles ruikt muf. Muf is nog een vriendelijk woord voor de geur van onze sokken en wandelschoenen. Allemachtig onmeunig smerig. De Fransen zouden er kaas van kunnen maken. Vannacht moest ik plassen en keek in de spiegel. Alsof ik het in lange krullen had geföhnd, prachtig, het kwam door liggen in bed met klamvochtig haar, jammer dat het naar natte hond ruikt. Ik merk dat ik er somber van word. Geen vlinders. Nauwelijks vogels. Een zeldzaam zoogdier. En tja we komen nou eenmaal niet voor de drank en de hangmatten onder het afdak.

Vandaag is beter. Om 6 uur op. Zon, vogels, vlinders, een eekhoorn die een banaan jatte. En de hele weg zon. We zitten in het volgende hotel met uitzicht op de vulkaan. Bij aankomst een struik vol vlinders. Net een buitje maar nu weer zon. En een kolibrie op 1 meter afstand. Zo had ik me Costa Rica voorgesteld.

Vannacht werd ik om 3.30 uur wakker. Het begrip wolkbreuk is aangepast in mijn hoofd. Het suist. Zo moet een mier zich voelen onder een brandslang. Gelukkig hebben we een dak boven ons.

Om 5.30 uur werd ik weer wakker. Brulapen. Voor mijn gevoel in de woonkamer. Indrukwekkend.

Het regent veel. De “even een tropisch buitje en dan zon” opmerking kun je gerust met een korreltje zout nemen. Wat zeg ik een heel potje zout. Maar de buitentemperatuur is prima.

We zijn bij het volgende hotel. Prachtig opgezet met veel tuin, bloemen en struiken. Met zon stikt het hier vast van de vogels. Ik loop mopperend door de regen. Opeens zeven toekans in een boom. Dat is dan toch wel weer vet.

Vandaag was een rustig dagje. We hebben een tocht gelopen. Het is om en om een dag droog en regen, veel regen. Vandaag is zonnig, warm en vochtig. Ik moet denken aan Good morning Vietnam: “it’s hot, damn hot, and that’s nice when you’re with a little lady, but not when you are in the jungle. Er waren geen gidsen. Dus we liepen zelf. Veel glibberige blubber en Driepoot, de hond die op de eerste avond in Manzanillo onder Jelmers stoel kwam liggen. Waar kwam die nou weer vandaan. Onze locale gids.

’s Middags even naar het strand. Prachtige golven en lauw warm water.

Het is 20 uur en ik lig op bed. Maar we waren ook weer vroeg wakker vanochtend.

Roelof en ik begonnen vanochtend met boodschappen doen om ontbijt te kunnen maken. 2 supermarktjes verder hadden we nog steeds geen kaas voor ons omelet. Maar bij de derde lukte het. Het bakken van de worstjes bleek ook nog een dingetje. Ik hou niet van sausages, te plastikkerig. Deze waren de max. Bleek er per worstje plastic omheen te zitten.

In het leefgedeelte hangt een spiegel. Meermalen bezocht door een kolibrie, die er een af te schrikken rivaal in zag.

We besloten naar het Jaguar rescue centre te gaan. We kwamen in een hausse toeristen en keken elkaar aan. Wel doen of niet? De mannen besloten unaniem. NIET!

Vlak om de hoek was een national parkje 10 km2. Bij de ingang stond een alcoholisch local guide. Je kon er alleen lopen dus daar kozen we voor. Na 500m dachten we al “dit is niet slim”, we liepen terug. Boekten een guide en kregen… precies de man bij de ingang. In de eerste 100 m liet hij ons een luiaard, een gifkikker, een schildpad, Iguana in de boom, een viper, een agoetie, een witkeel capucijnaap en de brulaap zien. Damn wat een kabaal maakt die laatste. Wat cool. Oké, oké, we herzien ons oordeel, we hebben goede ervaringen met alcoholistische guides. Mooie tocht veel gezien. Beide soorten luiaarden, krabben, krabetende wasberen, een enorme Boa en een schattige maar giftige knalgele yellow eyelashed viper.

 

Prachtige dag

Op dit moment wordt ik afgeleid door een Jezus-Christus-hagedis, “als hij de grote van een krokodil had was het de terugkeer van de velociraptor op aarde”

Terug naar het vaste land. Mijn camera deed het even, maar nu weer niet. We hebben droogte nodig. Of rijst, een kilo of 4.

Thijmen vond Roelof niet hip. Korte dry-fit broek, polo en bergschoenen met kuitsokken. Voor de Hellendoorners onder ons “Jibbe-riaans” was het woord dat hij gebruikte.

Na het ontbijt lieten we Thijm de gifkikkertjes zien. “Pas op glad”, zei Roelof op het pad. Thijm maakte een zwierige beweging en ik een knieval in de blubber.

Daarna afscheid van de WiFi, het was traag maar aanwezig. Roelof checkt nog even het weer; huh een tornado in Hellendoorn???

We hebben voor een derde dag van de vakantie nog nooit zoveel vuile was gehad, muf en vochtig ruikend.

De terugvaart was prima. Het water stond veel hoger, niet verrassend natuurlijk, na gisteren. De strandjes waren verdwenen en de huizen op palen hadden nu een binnenbad.

Onze huurauto was niet op de afgesproken plek. Dus mee met de man van de verhuur. Ach het is vakantie. We vroegen om een techniek winkel. Twee opties. De eerste had geen batterijen maar verwees ons gelijk naar de tweede. Een onooglijk zaakje waar een grote zaak achter schuilde. Ik telde 8 man personeel. De eerste probeerde mijn batterij en lader uit en zei dat de lader stuk was. Hij zocht in een kamertje en kwam met een Canoncamera naar buiten. Helaas de bijgeleverde lader paste niet. Toen de universeel lader. Hij ging het achter proberen. 30 minuten later liet hij ons zien hoe hij als mcGyever met draadjes mijn batterij aan het laden was. Een andere werknemer liet ons alle goede plekken van Costa Rica zien en vertelde over het rechtssysteem. En hij probeerde ons hotel voor ons te bellen. Uiteindelijk kregen we het telefoonnummer van Nederlandse vrienden van hem mee die in het zuiden woonden. Weet niet of het gaat werken met de batterij. Maar wat een leuke middag.

De andere Nederlanders, die geen auto hadden, waren in de stress omdat ze nog naar Puerto Viero moesten. “Nee”, zei Roelof: “zo ver hoeven wij gelukkig niet.” Manzanillo lag nog 12 km verder.

Vanmiddag gingen we weer op een bootsafari. Het begon droog. Met prachtige wolken. Onheilspellend, dat wel. Na 5 minuten begon het te regenen, geen pijpenstelen maar bezemstelen. Ondanks dat zagen we draaihalzen en een prachtige vogel. Blauwzwart met een felgele snavel. En weer een luiaard. Grappig dier.

De boot maakte tot onze enkels water. En boven en onder de regenjas was het even nat. We gebruikten de paraplu’s als beencovers en het eerste halfuur leek dat een briljante vondst. Daarna was er gewoon teveel water voor alles. Regenjas, paraplu, niets hield de regen tegen. De medebootgangers waren niet echt enthousiast. Wij moesten steeds harder lachen. Het t shirt van de mensen voor ons was net filtreerpapier, langzaam zag je het water omhoogkruipen onder hun doorzichtige regenjas.

Klets, klets, kleddernat.

En toen ging het onweren;

Flits 21, 22, 23, 24 kaboem. We zaten in een nogal nauwe waterweg. Flits 21, 22 kaboem. “Vamos!”, zei onze guide. Goed plan. Als er een boom omvalt in zo’n nauw stuk kun je niet echt goed wegkomen.

Ik hoop dat mijn camera het overleeft. Hij zit nu in plastic met zakjes sillica gel korrels. Jarenlang heb ik ze gespaard nu voor het eerst lijkt het zinvol. Duim voor me. Een vakantie zonder camera… voor alles is een first time.

5.15 uur wakker worden. Nederlandse tijd 12.15 uur. Wij maken de boel maximaal in de war.

Vroege tour. We zitten nog geen 10 minuten in de boot als de eerste tropische bui op ons neerdaalt. Hoewel goed voorbereid blijken we nu 1 paraplu en 1 regenjas bij ons te hebben. Natter wordt het niet. Maar het is niet koud. Jelmers schoenen zijn waterdicht. Roelof en Thijmens voeten ook.

 

Apen; howler monkeys, spider monkeys. Twee three-toed-sloths. Vogels; drie kolibries buitelend in de lucht, de rainbowbilled toekan.

We ontbijten en Roelof en ik gaan de tuinwandeling maken. De jongens hangen in het huisje. Gikkikkertjes zijn piepklein, felrood, met blauw zwarte pootjes. Er schijnt ook een blauw/groen/zwarte te zijn maar die konden we niet vinden. Maar het mooist is toch wel de red-eyed-tree-frog. (Roodoogmakikikker)

 

Terwijl ik dit schrijf komt de volgende plensbui naar beneden. En net toen we liepen was het zo warm dat mijn kleren ook kledder waren

De wandeling in het dorp is gezellig. De gids legt uit. We proeven ramboetan en drinken verse cocosnootmelk. Lekker fris.

 

Bij iedere maaltijd vers fruit. Het hotel gebruikt purified water. Dus ook salades en gesneden fruit mogen gewoon. Heerlijk. De ananas en de banaan. Mmmmm

’s Avonds schildpadden kijken. We krijgen de late groep 21.30 uur en ver weg. We moeten een stukje lopen over het vliegveld. Nou ja… de airstrip. In het gras vuurvliegjes. Thijmen kijkt ernaar en zegt dat hij niet goed snapt hoe de verlichting van dit vliegveld werkt. Als we aankomen bij het strand vertelt een norse opzichter dat we naar links moeten. Er is al een schildpad bezig haar nest te verbergen. Twee onderzoekers meten haar op. Taggen haar, leggen alles vast. Een nieuwkomer. We moeten wachten en ondertussen komt de één na de andere groep bij ons staan. 10 mensen per gids. Maar 50 per schildpad. Ze dwarrelt zand naar alle kanten. Graaft een nieuw gat. Maar het eieren leggen is al geweest en een schildpad diep in een gat, in het donker, gelukkig was het wel volle maan, is toch vrij snel bekeken. Dan gaat ze terug naar zee. Mooi het spoor dat ze achterlaat. Uitputtend lijkt het.

Thijmen bedenkt dat het raar is dat een beest dat in het water zo majestueus is er op het land zo onbeholpen uitziet.

Ondertussen heb ik al een andere schaduw gezien. Nog een schildpad? We mogen niet dichterbij om het proces niet te verstoren. Eerst ruimt ze een stukje strand op, dan graaft ze een 60 cm diep gat. Pas als ze haar eieren legt 6 tot 60 stuks is ze in een soort trance en raakt ze niet meer van de leg. Dan mogen we kijken. Het een na het andere ei rolt het gat in. Groot vond ik ze en veel voor deze schildpad van 102cm. En als het eierleggen gedaan is zwiept ze met haar achterpoten het gat dicht en begint voor weer te graven om roofdieren om de tuin te leiden.

24 uur. Bedtijd. Over 5.30 uur gaat de wekker voor de early morning tour

Vanochtend om 5.45 uur wakker.

We douchen, pakken onze spullen en gaan richting tuin. Het is een prachtige tuin. Met planten, bomen, eekhoorns en vogels. De eerste kolibries al gespot.

En nu zitten we in een bus van de lodge waar we naar toe gaan. Onderweg ontbijt is geen goed idee. Ik ben een beetje misselijk van de jet lag en dan helpt regelmaat om te eten. De bus is aangepast aan Costa Ricanen. Zelfs ik zit krap. Ik zal de mannen niet beschrijven. En de airco staat aan, houdt je wakker zal ik maar zeggen.

Net stonden we stil naast allerlei grote planten. Opeens begonnen ze enorm te bewegen. Ik bedacht blij verrast dat ik een beest ging zien. Bleek een mevrouw voor uit de bus die moest plassen.

Voedsel dat maakt toch echt verschil en iets warmer. Heerlijk ontbijt, geluiden van cicades en vogels.

Nu, na een boottocht, lunch en een klam vochtige warme temperatuur. Vanmiddag wandeling naar het dorp. Vanavond nestelende schildpadden als we geluk hebben.