Vannacht was bijzonder. Het was om 3.30 uur of zo. Een leeuw vlak bij de tent. Het Roawww, Roawww, Roawww in onze oren, het rommelt door in je buik. “Die is dichtbij” bedacht ik. Plotseling enorme commotie bij de cooks en guides. GO BACK TO YOUR TENT!Are you Allright? I need to go to the toilet. There’s a lion. Ohhh is that a lion. (Ga terug naar je tent, gaat alles goed? Ik moet naar het toilet. Daar zit een leeuw, oh is dat een leeuw?)

Vanochtend vroege start, ontbijt met wat toast, cookies en banana’s. Thijm is nooit een ochtendmens maar zonder voedsel is hij meer een geen ochtendmens xxl. Note to self; stop altijd mueslirepen in je tas.

We kregen 10 min om door het visitorscentrum te rennen. Wat jammer was want het was erg leuk opgezet. Ik wilde mijn blog laden op de gratis WiFi maar helaas kreeg je 10 mb en daarmee haalde hij eerst mails binen. Dom, dom, dom.

Na een brunch crossen over de serengetti. Voor onze driver zijn leeuw, luipaard en cheeta belangrijk. Dat ik ook heel graag andere dieren op de foto wil vindt hij lastig te begrijpen.

Bij de uitgang van het park even WiFi. Dat gebruik ik dan maar even.

Vroeg vandaag. Ontbijt om 6 en om 6.30 uur in de auto. We lopen samen met een zingende driver. Nice zegt Roelof. “Ik zing gospel om luipaarden te vinden”. Ik ken de woorden niet zei Roelof maar ik zing graag mee. En dat bleek reuze verstandig.

Binnen 10 minuten zag Roelof een luipaardwelp uit de boom klimmen, het bleken er twee, samen met hun moeder. Wat een schutkleuren. Prachtig, om stil van te worden. Iets verder zagen we een groep hyena’s zich om 2 giraffen en een babygiraf groeperen. Het zag er georganiseerd uit. Gelukkig haakten ze af. Het neerhalen van een babygiraf leek ons niet leuk om te zien. Weer even later een mannetje en een vrouwtjesleeuw, een vluggertje dekt de lading niet eens voor hun liefdesleven. Whroaghhh en klaar is Kees. In de verte zagen we een cheeta, ook al zo’n een prachtbeest. Hoeveel geluk kun je op een dag hebben? Twee secretarisvogels die een nest maakten op een struik. En als toetje reden we door een gebied waar wij Lion King associaties bij kregen. Het enige wat ontbreekt was de aap die Simba omhoog houdt. We reden de hoek om en ja hoor daar, op een rots, een mannetjesleeuw met dezelfde wilde manen als Donald Trump. En dat allemaal in één ochtendgamedrive.

Vanmiddag nog een gamedrive. Ons geluk van de dag leek op. Alleen nog wat marmotachtigen, pielepielen volgens Roelof. Maar wat een uitgestrekte vlakten. Mooi licht. Waanzinnig. Jelmer geeft aan dat hij zich nietig voelt. En dan zegt Thijmen: “ik zag een vlinder, ik zag een grote vogel, jazeker ik geef het predicaat hidden little gem aan dit gebied”.

En dan als we bijna naar de tent zullen, springt er een luipaard in de boom vlak bij ons, en dan nog één. In het gouden avondlicht. Onbeschrijfelijk mooi. Het vrouwtje is overduidelijk krols en dartelt door de boom. Het mannetje is een dooie diender en in desperate need of Viagra. Een uur nadat we terug hadden moeten zijn, komen we terug in het kamp. Chaban heeft heerlijk gekookt. En nu liggen we weer in de tent. De Melkweg boven ons hoofd, wat willen we nog meer.

Ai wat een nacht. De jongens zouden zeggen ” ik heb ruk geslapen”. Vanochtend begon ik met stevig klagen tegen Roelof; hij snurkte te hard, de deken was te kort, ik had op een koord gelegen, ik had geen kussen, er zat een mug in de tent, ik moest 4x plassen. Hij keek me grinnikend aan en zei: “ik verheug me op je blog” (Wie heeft vijanden nodig met zo’n man.)

Vanochtend hebben we gevist met een haakje aan een stuk vliegertouw aan een stuk bamboe. De jongens haalden nog best veel binnen, 7 minivisjes.

Daarna door het dorp gewandeld. We waren een attractie. Wat kindjes door de lucht gezwierd. Op de foto met een mevrouw. We hebben de school bezocht. Er was vroeger geen school in het dorp. En de dichtstbijzijnde school was op 15 km. Deze school is privé en doet alles mbv donaties. Vanaf 2009 zijn ze van 15 naar 30 naar 300 leerlingen gegaan. Het lokt kinderen uit arme gezinnen dat ze een gratis ontbijt en lunch krijgen. En omdat deze school goed loopt heeft de overheid er nu een middelbare school tegenover gezet.

Daarna even over een markt gelopen. Terug naar het kamp voor lunch. Tenten afbreken. En nu zitten wij te kijken hoe de driver en de kok samen inpakken. Damn mama wij hebben je meester gevonden. Deze mannen proppen meer in een auto dan wij ooit gedaan hebben. We hebben voor 5 dagen 60 eieren bij ons. 2 tenten, 6 slaapmatten, 6 stoelen, 2 tafels, borden, bestek, proviand. En natuurlijk onze tassen. Gelukkig hebben wij met slaapzak, lakenzak en handdoek 13 kg per persoon.

Roelof is gaan meehelpen. Ze hadden iets meer lengte of liever spierkracht op hoogte nodig.

De tocht over de Serengetti was prachtig, we zagen een groep Mariboe’s cirkelen en een aantal op de grond. En toen we stopten om beter te kijken zagen we 2 leeuwen. Later nog een keer 2 leeuwen, Giraffen, impala’s, gnoe’s, buffels, struisvogels, waterbokken, nijlpaarden, krokodillen. En het was niet eens een gamedrive. Iedere keer moest het dak weer naar beneden omdat het regende. Toen we bij de campsite waren begon het ook weer te sputteren. Met razende vaart zetten we met elkaar de 4 tenten op. De ingeroepen hulptroepen taaiden af bij de eerste dikke druppels. De jongens haalden blije herinneringen op; hoe zij in Frankrijk in de auto konden toekijken hoe Roelof en ik vloekend de tent opzetten.

En nu zitten we in een groot hok waar alle koks koken voor de toeristen. Er zijn geen kokkinnen in deze keuken.

Heerlijk gegeten. Nu naar bed.

Boven ons hoofd de Melkweg. Om ons heen witte muizen en de geluiden van leeuwen en hyena’s.

Met het vliegtuig over lake Victoria. De vlucht wordt verzet van 6 naar 12 uur. Best lekker relaxed opstaan. Om 10 uur vertrekken we naar het vliegveld. De manager van het hotel brengt ons. De driver stinkt zo naar zweet dat ik er misselijk van word. Gelukkig is het maar 15 minuten van het hotel naar het vliegveld. Daar doen we iets heel naars. Er staan allerlei mensen buiten, de deuren van het vliegveld staan open en er is een tafeltje met twee officials naast de deur. We willen naar binnen gaan, lopen door de deur en worden terug naar de tafel geroepen. Controle van paspoort en ticket. De mensen buiten stonden blijkbaar in de rij. Als blikken konden doden….

Binnen duurde en duurde het, tot 12 uur, 1 uur, 2 uur. Tijd genoeg om onze medepassagiers te beoordelen. Hier veel meer 60-80 jarigen. Die generatie was zeldzaam in Oeganda. Weggevaagd door aids in de jaren ’80. Jozef vertelde erover. Eindelijk om 2 uur vertrek. “Due to operational difficulties” werd in het vliegtuig omgeroepen. Geen idee wat dat betekent, maar het duurde lang. Voor ons zit een priester met een penetrante zweetlucht. Wat als je daar 5 dagen bij in de auto zit? Ik maak me opeens zorgen. We hadden het met Jozef goed getroffen.

Onze driver staat al klaar. Een fris gewassen jongeman. Zorgen om niets. Niemand had aan hem doorgegeven van de afgelaste vlucht dus vanaf 6.15 uur had hij gewacht. 9 uur. Naar.

We rijden 3 uur naar ons kamp. Koepeltentjes en de zachtste matras tot nu toe. Al opgezet door de kok. Het eten bijna klaar. Overal vogels om ons heen en later vleermuizen. Slaap lekker.

De jongens horen het onweer in de verte en besluiten geen risico te nemen. Ze ritsen de ramen dicht. Roelof en ik gaan het erop te wagen, het is veel te warm voor dichte ramen. Helaas moet Roelof nog plassen. Hij doet zijn bergschoenen aan maar de veters niet dicht en gaat op zijn veters staan als hij wil lopen. Hij tuimelt uit de tent. Best vermakelijk. Maar ik kan een schaterlach echt niet onderdrukken als hij bij terugkomst zegt: “ik word er steeds handiger in”. Mijn “ik zag het” ontlokt ook een grinnik aan hem.

Roelof heeft al een poosje een taak als bijrijder. Met zijn telefoon-routeplanner “helpt” hij Jozef. Vandaag had hij ook een kortere route. Helaas heeft zijn telefoon geen verschil in asfalt/dirtroad/keien en gaten en helaas heeft Jozef steeds meer vertrouwen in Roelofs app. Laten we het erop houden dat we de scenic route hebben genomen.

Gisteravond deden we een snelle gamedrive. Om de laatste beesten van Uganda te zien. Zebra, topi en de elandantilope.

De bedden waren heerlijk. En er waaide een briesje door de tent. Om 23.15 hoorden we gehuil, gekef en andere geluiden. De hyena! Om 3 uur sprong er iets tegen onze tent, bij herhaling, toen we allebei wakker waren zagen we een lange katachtige met een lange staart weglopen. Nou om eerlijk te zijn we zagen zijn silhouet op de voorkant van de tent, als een wajangpop. Een genetkat. Wel cool om hem te “zien”, maar daarna droomde ik over bavianen die mijn tent binnenkwamen, en Michel Hoskens die zei: “oh zitten jullie op “de Schöppe” (een afdeling met demente mensen in Hellendoorn) daar hebben ze veel last van bavianen. En toen ontsnapte er een demente bejaarde die jeugdzorg wilde. Pffff ik ben druk geweest vannacht.

Vanochtend hadden we een ochtendwandeling met een gids door het park. We liepen over het nijlpaardspoor de bush in. “Niets om je zorgen over te maken” zei de gids, “De nijlpaarden liggen al lang in het water en andere dieren gebruiken dit pad naar het water”. Pootafdrukken van een grote katachtige en poep van een roofdier dat een bushbok gegeten had. Gaaf was het, zebra’s kwamen ons tegemoet, topi’s, impala’s en zelfs giraffen, met twee baby’s. We kwamen zo dichtbij. Het is zo bijzonder om te wandelen in een national park om dieren van zo dichtbij te zien.

En nu zijn we in Tanzania. We hebben afscheid genomen van onze gids Jozef. Dat was best raar. We waren erg aan hem gewend geraakt. Hij zei de l voor een r. Het was plezierig met hem reizen. Hij bedankte ons en dat we de kinderen opgevoed hadden met respect voor iedereen, dat het fijne mensen waren. Het was best bijzonder. Trots voelde ik me.

De grens was een grote papierwinkel. Nieuwe papiertjes voor elk loket. Met dezelfde informatie. Keer op keer. Bedankt Jaap voor de nieuwe gele vaccinatieboekjes, ze werden van voor naar achteren gespeld. Trouwens Roelof en ik zijn nu allebei weer single volgens ons visum. Ze kennen blijkbaar geen getrouwde vrouwen met hun eigen naam.

En nu rijden we naar het hotel. Hoe doen we dit toch… het regent.

Bij het hotel gekomen blijkt Thijmens levenslijn, zijn telefoonkabel uit zijn zak te zijn gevallen. Roelof en hij wandelen nu met een jongen van het hotel door de stad.

Terug! Een blije Thijmen. De jongen van het hotel had voorgeschoten, hij is ook blij. De fooi was blijkbaar goed

Gisteren hoorden we heel muzikaal gezang en gedrum. Het waren vier kinderen, 4-8 jr, met jerrycans die water gingen halen. Ze zongen een lied en sloegen met hun handen het ritme. Ze deden er een spel bij. Bukken, op de tenen en heel veel lachen. We probeerden onopvallend dichterbij te komen om een geluidsopname te maken.

Dat wilde ik ook van de Robin chat. Een vogel die een heel diep geluid maakt, het vrouwtje doet er een soort echo onder. Mooi. En het geluid van de Afican Coecoe.

Vrouwen werken hier op het land. Het is vulkanisch gebied. De grond loopt steil omhoog. Hard work.

Mannen zie je minder vaak werken. Ze lopen rond met bananenbomen om bananenbier te maken, of ze zitten gezamenlijk om het te drinken. Nou ja even nuanceren, we rijden nu langs wegwerkzaamheden waar mannen heel hard aan het werk zijn. Waar wij een shovel zouden gebruiken spitten zij. En de kok in ons hotel zag onze schoenen, die we in de zon te drogen hadden gezet, en heeft ze zingend en fluitend helemaal schoongemaakt. Als nieuw. We hopen wel dat ze voor morgen droog zijn. Jelmer loopt op slippers.

Als een auto pech heeft leggen ze takken op de weg. Soort gevarendriehoek.

Fietsen daarentegen kunnen altijd verder. Bijna iedere fiets spoort niet er zit 10-20 cm achter voor en achterwiel. Wat zij op één fiets houden, krijgen wij niet in een personenauto.

Irundi Tender Touch Enterprices is een metaalbewerkingsbedrijf. In the love of God saloon is een bar. Opening from midday until late. Als je vrouw belt en je zit achter het bier: “nee lief ik ben in the love of God”

Onze driver heeft hoofd-, buikpijn en voelt zich koortsig. Terwijl hij in het ziekenhuis thyfus laat uitsluiten hangen wij voor een televisie met het 25 jarig jubileum van de koning. Roelof bestelt boeken voor Thijmen, ik doe post. (Ai ik wilde geen mail doen.) Thijmen slaapt op tafel en geeft commentaar op het jubileumfeest “leuk dat de Jostiband ook is uitgenodigd. Jelmer schrijft zich in voor de keiweek, helaas telefoon leeg, dus leent hij een lader van een passerende Amerikaan, om even zijn studienummer op te zoeken. Best relaxed dit, wij kunnen wennen aan het Afrikaanse ritme.

Vanavond nog een gamedrive maar vast geen WiFi.

Vanochtend 5.30 uur ontbijt, 6 uur vertrek naar de gorilla’s. Het regent pijpenstelen. De weg is hoog en hobbelig, steen en klei, dat samen met regen en donker maakt dat het best gepast had in “de gevaarlijkste wegen”. Onze driver reed heel rustig en je voelde hoe de banden geen grip hadden. En de tijd tikte door. 23 minuten te laat kwamen we aan bij het startpunt. Ik scheet bagger. Dacht “straks zijn we te laat, zijn ze al weg!”. Het viel gelukkig mee.

De briefing waar we midden in vielen was niet te verstaan door de stortbui op het dak. Onze gids ging ons inboeken en wij waren daar vast. Daarna moesten we van onze gids horen naar welke groep we gingen. Maar hoe herken je iemand tussen allemaal mensen in regenjas met capuchon? We werden toegewezen aan een gids met een heel vriendelijk gezicht. De mensen zonder stok kregen er een van hen. De jongens liepen voorop en het ging gelijk steil recht omhoog. Damn het tempo. Boven duurde het even voor de rest aansloot, we waren met zijn achten. De gids duwde een andere mevrouw naar voren, zij bepaalde het tempo. Mij hoor je niet klagen. Dankzij haar en Michels brace heb ik heerlijk gelopen. Eigenlijk veel sneller dan verwacht kwamen we de gorilla’s tegen. Gelukkig was het een kwartiertje daarvoor gestopt met regenen. En zaten ze dus rustig te eten.

De eerste die we zagen was een enorme silverback, die vriendelijk bladeren zat te kauwen. De muggen eromheen, wolken. En al dat groenvoer maakt heel erg winderig. Na hem de een na de andere. Al met al hebben we wel bij 15 gorilla’s staan kijken. Al weten we niet hoeveel dubbelingen erin zaten, het was wel de grootste groep die er was. Waanzinnig. Zo rustig ze zaten te eten. Je hebt een uur en het is zo voorbij.

Het struikgewas is manshoog en de guides kappen paden. Of er loopt een pad en door de regen is het als door vla glijden. En dat steeds steil omhoog en naar beneden. Soms sta je op bosjes en zakt je been opeens door de ondergrond.

5,5 uur na vertrek kwamen we weer terug bij het beginpunt. In de auto vertelde onze gids dat ze hem hadden gevraagd of we een lange of korte wandeling moesten, “ze kunnen de lange met gemak aan” had hij gezegd. Bij terugkomst had de guide tegen Jozef gezegd dat zijn cliënten erg snel waren. (Dat eerste kwartier wel, dat tempo had ik nooit volgehouden). Hij glom van trots. Het meest bijzondere was wel dat de groepen met de kortere route nog niet terug waren.

Nog een luierdag, uiteindelijk besluiten we echt helemaal niets te doen. Nou ja wel een spelletje natuurlijk, ik ben vies ingemaakt, maar verder niet. In het zonnetje zitten, het is hier heerlijk, we zitten op 1799m (handig zo’n ski-app). Als we de wolken mogen geloven wordt het gorilla’s in de regen morgen.

Naast het hotel loopt een riviertje. De brug naast het hotel wordt veel gebruikt. Naast de brug is de autowasserette. Een grote auto en een motor worden gewassen in het stroompje, stroomafwaarts vult een meisje een flesje water. Ik ben bang om het later te gaan drinken. Op het dak naast de brug ligt een jongeman het allemaal te bekijken. Naast de brug zitten jongens te kaarten. Twee jongens graven in de modder. Ze zoeken wormen die ze in een geweven trechter doen het uiteinde zit vol bladeren. Ze graven het in bij de rand om moddervisjes te vangen, soort paling.

Het tempo in deze landen is misschien wel gezonder. Lummelen.

Er vliegt een roofvogel over. Klinkt als valk, een schril pfieuw, maar is te groot.

De bananenbladeren ritselen. Met je ogen dicht hoor je de zee.

Leuke plek dit, vrouwen doen de was.

Er rijdt een vrachtwagen langs die tjokvol mensen zit. Zo veel! En ze zingen. Typisch Afrikaanse zang. We proberen een geluidsbestand te maken maar het is te ver weg.

Ik grijns, best sneu dat jullie deze weinig spannende gebeurtenissen nu lezen. Gelukkig is er geen stroom, dus ook geen internet. (Zitten we ook een keer in een hotel met WiFi hebben ze geen stroom)

Een luie dag. We laten de was doen. Hebben een ziekenhuis bekeken. Groot, schoon, ooit door Nederlandse zusters gesticht in het midden van de vorige eeuw. Een oudere verpleegkundige vroeg of we hen kenden. (Ik lach als ik dit opschrijf, Nederland is natuurlijk een klein land)

Nu zitten we wat te drinken in een hotel waar ooit Dian Fossey vaak kwam. Grappig. Allemaal rookstoelen, zitjes in de tuin. Helaas was dit hotel vol en zitten we nu 15 min verderop. Wel een schoon hotel met aardig personeel. Maar het heeft niet deze sfeer. Gelukkig komen we erachter dat de gasten hier een groep Spanjaarden is waar de gidsen helemaal gek van worden. Voor je een gids over de kling jaagt moet je toch echt van goede huize komen. Nogal stoïcijnse baasjes. Onze gids vertelde gisteren schaterend dat hun gids het hoofdkantoor had gebeld dat hij helemaal klaar met ze was. Dat ze maar een andere gids moesten sturen. Het is een goedlachse beer van een kerel, de arme man.

We hebben net een ziekenhuis bezocht. Ooit gesticht door de zusters uit Nederland. Zoveel bedden op een zaal. Niet veel zieken overigens. Wel zieke kinderen. Het is er schoon. En goed ge-utileerd. De radioloog leidt ons rond op zijn afdeling. De foto’s worden nog met de hand ontwikkeld in een donkere kamer.

Na de lunch rondgelopen gelopen in het dorp. Dorpen waar veel toeristen komen hebben geen goed effect op hoe je bejegend wordt. Discussie van de jongens: “stel jij bent in de tuin aan het werk en er komt een Ugandese familie met een grote camera, jij zou dat ook niet leuk vinden.” “Wel mama zou ze koffie en thee aanbieden” “ja de eerste 10 en daarna zou ze er zat van zijn” tja dat denk ik eigenlijk ook wel.

En nu sputtert het. Regen… in Uganda.