Jelmer verscheen opgetogen bij het ontbijt. Veiliger dan dit had hij nooit geslapen. Om hen heen vele hippo’s. Smakkend, brommend, snuivend. Plonzend in het water. Niemand die dichtbij durfde te komen. Thijmen daarentegen had niet goed geslapen. “Alsof zo’n tentzeiltje een hippo tegen kon houden.” Het verschil in kind en waar ze het meest vertrouwen in hebben.

Jozef onze gids was vannacht geroepen omdat er een giga olifant bij onze auto stond. Zat er nog wat in? Oh ja banaan en ananas. Beest verjaagd. Nam hij de ananas en bananen mee. Leg ze in het toilet zeiden de anderen. Hij kende de uitdrukking niet maar anders had hij zeker: “zijn jullie van de pot gerukt” gezegd. Wie legt er nou fruit in het toilet

Daarna een gamedrive. Overal kobs en waterbucks. Mooi om te zien hoe kobs altijd wachters hebben staan die de leeuwen in de gaten houden. Een mannetjes leeuw zagen we als eerst, maar later een leeuwin met welp in een cactustree. En daarna een luipaard in een boom. Ik ben een beetje stil van hoeveel mazzel wij hebben.

Daarna een lange rit. En nu 4 dagen in een hotel dat net klaar lijkt en waar we de enige gasten zijn. Vreemd.

Zijn er nu ook minder leuke kanten?

*Een warme stevige douche zou fijn zijn. Haren wassen met koud water blijft een mmmm ervaring.

*De toiletten zijn een uitdaging, de gaten in de grond van verschillend grootte. Ik vind richten op 10×15 cm een behoorlijk spannende bezigheid.

*Andere toeristen die hun gids als koelie toespreken. Wij merken dat we daar allemaal last van hebben. Zo onbeschoft. Beschamend zeker als ze Nederlands zijn.

*De WiFi, die afwezig is. We zitten nu in een hotel met WiFi. We moeten om de zoveel minuten even iets aardigs zeggen tegen de router. Thijmen vraagt zich af of in andere hotels dat een volwaardige baan is.

*De bedden. Onze gids klaagt dat er teveel Chinezen in het land komen en dat die geen waarde hechten aan het wildlife. Roelof vindt het Met name erg dat ze hun matrassen hebben opgedrongen. Overal keiharde Chinese planken.

*De geluiden in de nacht. Disco, vogels die klinken als oude startende auto’s, smakkende, plonzende en knorrende nijlpaarden.

Maar laten we eerlijk zijn er valt dus niet veel te klagen.

Terwijl ik dit schrijf lopen naast ons knorrende nijlpaarden. We mogen onze lodge niet uit zonder begeleiding.

Vandaag zou een rustige dag worden. We hadden een autorit en een boottocht op het programma en verder niets.

We rijden over binnendoorwegen. Dirtroad, bulten, gaten en veel rood stof. Overal kinderen die enthousiast zwaaien. Ik zwaai terug en Thijmen doet lullig: “tjonge jonge je lijkt Maxima wel in haar koets” of nog erger: “doe die nog eens, precies hoe Hitler groette”. Vervolgens opluchting, asfalt, van korte duur, want hier zitten zoveel gaten in dat Leerdammer er saai bij is. We komen net op tijd bij de boot aan waar alle driepersoonsbanken ingenomen zijn door 2 personen. Als we erbij willen schuiven zeggen ze dat hun kinderen er moeten zitten. Oké dan gaan we naar boven. Daar zelfde laken een pak. Dus weer naar beneden. Boze blikken. Op mijn allereigenste, allerliefste wijze vertel ik de vier families dat er twee opties zijn: 1. ze halen hun kinderen op en wij gaan boven zitten of 2. de kinderen blijven boven en wij gaan bij hen zitten. (Stelletje arrogante …., maar dat zei ik natuurlijk niet) En ik lachte er stralend bij.

De boottocht is fantastisch weer veel dieren langs de kant. Olifanten, wrattenzwijnen, buffels, vogels. En nijlpaarden op de kant en in het water. Het grappigste is Thijmen die Roelof vertelt “relax, don’t worry, dit is Afrika” ze hingen samen op de reling. En op geen 50 cm van ze vandaan kwam een hippo boven. Hij blies een grote wolk water uit. Synchroon springen op hoog niveau.

Na de boottocht stelt de gids voor om toch een gamedrive te maken. Wij vinden alles prima. Dit is het park met de threeclimbing lions. Daar kunnen we ons nog weinig bij voorstellen. Tot we ze zien, eerst 1 leeuw die in een boom zit, maar al snel komt de tweede aanlopen. En een derde. Verderop in het gras nog twee. Briljante schutkleur. Alleen dat eigenwijze zwiepende staartje verraadt hen.

Dan naar huis, het wordt al donker. Tot de gids een opgewonden gebarende collega treft. Hij zegt niets na dit gesprek, maar racet over de weg. Gaat het park nog in terwijl het sluitingstijd is en daar, naast de weg, op 5 meter afstand ligt een luipaard. Wauw! Wat een briljant beest. Zo prachtig. Onvoorstelbaar mooi. Het kost een klein omkoopbedragje om het park weer uit te komen. Maar wie maalt er om €0.75 per persoon als je je eerste luipaard ziet. Die ogen! Die vacht!

Bij de lodge aangekomen zegt de manager dat we laat maar nooit te laat zijn. Wij voelen een kleine reprimande.

En nu liggen we in ons bed onder de klamboe. We hadden warm water gekregen en er was een prachtige dubbele buitendouche, daar stonden we met zijn tweeën, onder de volle maan, naast elkaar naar onze douchekoppen te kijken. We hadden het snel door, het waren van-de-regen-in-de-drup douchekoppen. Sputter voor sputter spoelden we ons af.

Wat een dag!

(Lawaaiige beesten nijlpaarden.)

Vandaag was een waanzinnige dag. Eigenlijk heb ik woorden te kort om het te beschrijven.

We begonnen met een swampwalk. Wel een mooi initiatief. Ze kapten steeds meer bomen waardoor de apen te weinig voedsel hadden. Vervolgens gingen de apen gewassen jatten. En daardoor gingen de boeren ze afschieten. Het viel een aantal mensen op dat de populatie apen snel afnam en ze besloten het moeras gebied een klein reservaat te maken voor de apen en vogels. Helaas de apen vonden gewassen ondertussen erg lekker. Dus bedachten slimme mensen de swamptour. Laat toeristen betalen voor een tour en betaal de schade met dit geld. De inkomsten bleken zo goed dat ze ook scholen, klinieken en andere verbeteringen in de gemeenschap konden betalen. We zagen Black and white colobus apen, net oude mannetjes die naar ons zaten te kijken. The red Colobus, die bladeren eet die vergisten in zijn lijf waardoor hij dronken wordt. En helaas heeft hij een agressieve dronk over zich. The red tailed monkey, klein snel ding, koste wat tijd om hem te schieten. En de Vervet, een aap met blauwe ballen. We hadden een superleuke gids die ook heel veel vogels kende, Pato. Een aanrader.

Daarna kregen we een communitytour. Waar de plaatselijke -gin en bananenbierbrouwer ons liet zien hoe het moest. Eerlijk is eerlijk de dokter in ons stelde toch al wel wat alcoholschade vast in zijn looppatroon.

De volgende stop was de koffiedame. Wat een werk. Bonen plukken, drogen, schillen eraf stampen, roosteren en vervolgens weer stampen tot ze fijn waren. Zeven. En als laatste koffiezetten door water er over te gieten. Koffie met een laagje koffiedik. Betaalden haar de prijs van eerlijke koffie voor een zak bonen die we niet eens in mogen voeren.

Als laatste de medicijnman. Leuk, middelen tegen malaria, demonen, gekte en nare buren. Dat recept heb ik opgeschreven. Je hebt wat nestmateriaal van een chimp nodig en een klein stukje chimpanseeschedel daar maak je een zakje van en dat begraaf je in zijn pad naar de deur. Net als de chimpansee zal hij subiet een nieuw nest voor de nacht zoeken.

Over chimpansees gesproken na de lunch vertrokken we voor onze chimptoer. Damn wat indrukwekkend! We zagen zoveel Chimps. Eerst 1 waar heel veel mensen omheen stonden. Ik merk dat ik die drukte te veel vind en ging wat achteraf op een stronk zitten waar ik mens en beest kon bekijken. Kwamen er twee Chimps achter me zitten. En niemand die het door had. Genieten. Vervolgens gingen we verder en vonden twee oude mannen en een 6 jarige. Echt zo grappig. Hij viel wel 5 meter naar beneden en greep zich vlak voor de grond vast. Hing zeer tevreden in de boom en keek alsof dat de hele tijd al zijn plan was. Roelof moest zo hard lachen dat zijn foto een streep was. Een soort pannen maar helaas zonder aap erop. En toen we terugliepen kwamen we bij een enorme boom waarin 6 chimpansees zaten te eten, 10, 20 meter hoog. Het ergste voor een chimpansee is hoogtevrees hebben we bedacht.

Vlak voor de afslag naar de lodge stond Pato met een andere groep te kijken naar een waanzinnige blauwe vogel, the blue greater turaco. Hij kwam naar onze auto rennen en zei stralend: “This is the bird you heared tonight!” De fooi was groot genoeg.

En nu zitten de mannen regenwormen te spelen. En ik schrijf de blog. En we drinken wat. En genieten na. Van het avontuur en de foto’s.

Vroeg op om 7 uur in de auto. Het ruikt hier heerlijk. Fris. We rijden naar Kampala, veel brommers onderweg. Volgeladen met 2,3,4 en de limiet 5 mensen, suikerriet, een halve koe, eieren 1m breed en 1 m hoog opgeladen. Langs de kant van de weg winkels, de waar buiten uitgestald. Bedden en banken, van hout of van staal, maar nooit beiden voor 1 winkel. Grote sofa’s met fluwelen bekleding, het mooiste is als ze het rode stof er met een krant afkloppen. Auto-onderdelen, lijkkisten, eten, manden. Vriendelijke mensen. Overal het rode stof van de dirtroads.

Ik hou van onderweg zijn. De vrouwen met dingen op hun hoofd; takkenbossen, manden. De mannen op fietsen met planken of ijzerwaren, rustig 2 meter breed, fietsend. Achterop een plankje met een kussentje zodat de vrouwen in amazonezit achterop kunnen. De overvol beladen brommers, pick ups, vrachtwagens, soms 2x zo hoog dan het oorspronkelijke vervoermiddel.

we stoppen bij het rhinosanctuary. In 1983 werd de laatste neushoorn gekild. De burgeroorlog woedde. En in 2009 zijn ze begonnen met een Keniaans vrouwtje en een Amerikaans mannetje op een enorm gebied met schrikdraad eromheen. En dat werkte. De kleine Obama werd geboren. Er volgden meer donaties van vrouwtjes. Later ook van geschikte mannetjes. En dus loopt er een fokprogamma. En hebben de eerste hier geboren vrouwtjes ook al weer jongen. Het idee is om deze breedinggrounds tr behouden maar op termijn rhino’s uit te zetten. Op ieder groepje een fulltime bewaker. De mensheid maakt er wel een potje van. En wij wandelden er naar toe. Voor het geval ze aan zouden vallen spring achter een boom. Of nog beter klim er in. Ze deden niets lagen in de schaduw en draaiden hun oren. Een vrouwtje met een jong en later nog een vrouwtje met jong. Zo cool. Zo dichtbij. Wandelend naar de rhino’s. Mijn akelige brein bedenkt alleen hoe goed getraind voor stropers. Maar ja tegen afschieten helpt vechten toch niet. Kan je misschien beter gewoon vriendelijk gaan.

En nu een hotel aan de Nijl. Mooi licht. Wel warm. We hebben heerlijk gezwommen in het avondlicht. We slapen in een tent.

Morgen 6 uur op. Let’s call it a day. Het is 20.20 uur

Om 5 uur op om om 6 uur inde auto te zitten. We hebben allemaal onrustig geslapen. De muziek van de overkant speelde ook nu de hele nacht. Komt het omdat het een andere muziek is? Meer tegenritmes waardoor we het niet herkennen en kunnen negeren? Of is het de anti malariatablet die we ‘s avonds nemen?

Onderweg een grazend nijlpaard. Wat een enorm beest.

Om 7 uur het pontje naar de overkant. We staan als eerste te wachten en zien een baviaan de prullenbak plunderen. Best vermakelijk vanuit de auto met de ramen dicht. Vooral als hij er voorover in valt. Baboem!

Mooi een rit over dirt wegen, langs kleine dorpjes. We zien alle kinderen in schooluniform naar school gaan. Blote voeten. Paarse bloesjes, volgend dorp blauw, geel, rood best fleurig.

Ze hebben olie gevonden en nu moet er echte weg komen. Ze hebben Chinezen ingevlogen om deze te bouwen. Dus nu rijden we uren over wegen under construction. Stof, stof, stof. African massage and African make up.

Op de weg heuvels om de snelheid te verlagen. Sleeping policeman noemt onze gids ze. Bij een hele hoge zegt de gids: “a corrupt policeman. Corruption makes fat”.

De enige die er weinig van lijkt te merken is Thijmen, hij slaapt in de meest onmogelijke houdingen. Uur na uur. Als we een late lunch hebben zegt hij dan ook vrolijk dat het met de hobbels toch behoorlijk meeviel, “niets van gemerkt!” Tja hij niet. Mede dankzij Jelmer die zorgde dat hij niet uit zijn stoel viel.

Ugandees eten, groentes wortels doperwten en een kruising tussen boerenkool en spinazie. Vlees in saus; vis, kip, rund en geit. Gebakken banaan, aardappel, yam en cassave.

De pen tussen de koppeling en de drukgroep was kapot en onze driver ging het even fixen. Een Afrikaans half uurtje later kwam hij terug. Gelukkig hadden wij op een prachtig punt gezeten. En genoten van alles wat voorbij liep en reed.

Vandaag begonnen we de dag vroeg. 6 uur op, 7 uur vertrek voor een lange gamedrive. We zijn de lange oprit nog niet af of er staat een enorme olifant, a lonely bull, te eten. Pas als er iemand op de fiets komt kijk hij verstoord en wappert waarschuwend zijn oren. Bedankt mijnheer op fiets.

Wat veel beesten, de grazers; kob’s, hartenbeesten en de piepkleine oribi, olifanten, nijlpaarden, giraffen. De vogels. Helaas nog geen vleeseters, nou ja als we een mongoose niet meetellen, maar nog geen luipaarden of leeuwen. Nog nooit hebben we zulke grote groepen bij elkaar gezien. Prachtig. Indrukwekkend.

’s Middags een tocht met een boot over de Nijl. Mooi de nijlpaarden, de krokodillen, maar ook de beesten aan de kant, die water komen drinken. Hilarisch wordt het als een Belgische medepassagier zegt: “kijk naar dat piemeltje.” De olifant is huge en zijn geslachtsdeel past bij de rest. Hij staat er nonchalant bij, met zijn slurf over zijn slagtand gedrapeerd. We varen tot aan de watervallen. Daar stapten wij uit en liepen naar boven. Best een pittige wandeling. Adembenemende uitzichten.

Boven gekomen bij de auto bleek onze koppeling kapot. Best bijzonder om je driver met het pedaal en de stang te zien staan. Ik had al contact met twee wandelgidsen, ze hadden een tent en een BBQ voor ons. Er werd gesleuteld en toen konden we toch weer verder, om nog net op tijd te zijn voor het laatste pontje. Om 20 uur waren we terug. Pffff dat was een lange warme dag.

Ons haar is bijzonder, geen gel nodig. Zweet en zand voor het beste effect.

Eigenlijk is naar Oeganda gaan op de eerste zaterdag van de vakantie niet echt verschillend van naar Zuid Frankrijk op samedi noir. Er is file rond Schiphol. En als we onze bagage in willen checken moeten we in een rij die kronkelend via een andere hal loopt. Het doet wat met mensen. De ene helft raakt verbroedert; lacht en praat met elkaar. En de andere helft verwildert. Probeert voor te dringen. We hebben gisteren een Ted talk gezien over hoe je je kunt presenteren. Ontspannen, vrolijk, stevig, breed. De WelLingetjes vormen een blok waar je niet om heen gaat. En dat is best knap op de drukste dag in de 100 jarige geschiedenis van de KLM.

We zitten nu boven Sudan. En eten kip Birjani.

De WiFi wordt heel weinig deze reis. Verwacht niet meer dan 2x een aantal blogs. Dan kan het alleen maar meevallen.

Morgen gaan we om 6 uur op. Gelijk op een rhinowandeling. We zijn benieuwd.

Geld gewisseld. Klaar voor bed. Slaap lekker

Vandaag de blog voorbereid. Bijna klaar voor de reis.

Hebben andere dokters dat ook? Dat ze met argusogen hun medereizigers beoordelen bij binnenkomst? We liepen langs business-class en zagen een oude dame, 110 jaar oud schatten we in. Lijkbleek met roze rouge. En dikke enkels. Hele, hele, hele dikke enkels. We keken elkaar aan “ik ben fietsenmaker” “ik werk in het onderwijs”.

We gingen zitten op onze sky stoelen. Heerlijk ruim. En je kon bijna liggen. En je kreeg oordoppen en een masker. Echt briljant. Voor het eerst van mijn leven sliep ik in een vloek en een zucht. (In een vliegtuig hè, thuis gaat dat prima.)

Om voor mijn gevoel twee tellen later door Roelof wakker geschud te worden. “Ze hebben een dokter nodig”. Ik dacht nog “ga je gang” maar ja, zo ben ik ook weer niet. Hij klonk echt ongerust. Jonge vrouw jaar of dertig. En out. Nauwelijks pols, lag tussen de banken. Klam. Geen reactie. Ademhaling? Niet zichtbaar. Reanimeren? Eerst maar eens verplaatsen in het gangpad. Zullen we ook wat echte info vergaren? Een stethoscoop uit de speelset van onze jongens en een handbloeddrukmeter. Een HANDbloeddrukmeter! Welke debiel bedenkt dit. Iedere huisarts, ieder ziekenhuis, iedere patiënt heeft een elektronische bloeddrukmeter maar in een vliegtuig gaan we terug in de tijd en doen we het met spul dat in de vijftigerjaren redelijk was. En waar je met al het omgevingslawaai niets aan hebt. Nul komma nul, nada, niente.

Gelukkig heb je al dat soort dingen niet nodig. Rob onze opleider zei het al “de mens is sterk!” Ze kwam zonder onze hulp weer bij. Flauwgevallen? Toch epilepsie? We houden het op het eerste. We mogen door naar Amsterdam.

Pfffff klaarwakker!

Vandaag vliegen we allemaal weer naar huis. Afscheid in Cancun. Leukste moment is wel de blijheid op het gezicht van Payton als ze zich realiseert dat Jelmer meegaat naar Neenah.

We zijn net geland in Minneapolis. Petra’s appje is het eerste dat binnenkomt.

Wij proberen een hapje te eten voor we doorgaan naar Amsterdam.