Thuis, heerlijk we hebben een ophangsysteem gezocht voor Jelmers fiets. Na alle mogelijke winkels bezocht te hebben gevonden op Amazon. Een hobbywinkel geplunderd, met name pennen die over acrylverf schrijven. De kids gingen samen op pad. Kwamen thuis met kinetic sand. Cool spul. Raar. Als je het kneed is het als klei maar als je het optilt vormt het een soort spinnenweb. Eerst waren Nikki, Jelmer en Thijmen er mee bezig. Later Petra, Payton en ik. Gebarbecued. En ’s avonds de Titanic gekeken. Jeumig wat een trage film. Ik mis het romantisch gen. En Celine Dion om 0.30 am is niet goed voor mijn nachtrust.

Vandaag gingen we naar een zonnebloemfestival. Eigenlijk alleen zonnebloemen en de mogelijkheid om foto’s te maken en een stukje te lopen. Mooi, heel mooi, dat wel. En we hebben heel erg gelachen. De meiden hadden de TomTom na het festival ingesteld op mac Donalds en vandaar….terug naar het zonnebloemfestival. Gelukkig hebben we Jelmer voor de details: “is het niet raar dat we naar het Noorden rijden?”
Ja dat is raar….. dat scheelde weer een half uur.
Thuis nog een stuk gekanood (raar woord) met Petra en Payton. Prachtig. Ik ben verliefd op de pelikaan. Waanzinnig. Groot, lomp en heel erg snel.

We hebben besloten de Apostle Islands een dag eerder te verlaten. We vroegen de locals wat te doen met regen: “De visitor centre”. (Al gedaan) “Winkelen” en “the frozen yoghurt winkel”. Waren de antwoorden. Mmmmm gezien de voorspelling voor deze dag; regen, koud, koud en regen bedachten we dat we dat dan beter morgen bij Petra kunnen doen samen. “On the road again” zingen de jongens bij vertrek.

Vanochtend stonden we vroeg op. We zouden een tocht van 7 uur gaan maken. Met een boot eilandhoppen, aan boord kayaks. Waarbij we iedere keer op interessante plaatsen in de kayak konden om dichter bij de grotten, in de grotten van de verschillende eilanden te kunnen. Het was een cool plan, dat wel.

Dit meer is het grootste zoetwatermeer te wereld, 82.000 km² en het gedraagt zich als een zee. Het weer is zo slecht dat alle niet zeewaardige schepen een uitvaartverbod hebben. Wel zon maar harde wind. Het klinkt wel mooi vanuit de hotelkamer, als de Waddenzee met slecht weer. Maar het is wel balen.

We hoorden het pas toen we op de kade stonden, 30 min rijden van het hotel. En dus waren we al vroeg bij de Tourist Office en kregen aanwijzingen voor een hike
Prima, dat hebben we gedaan. Plek genoeg om te parkeren. We liepen bijna alleen langs de rand van het eiland. Mooie rode ingesleten zandsteen rotsformaties. En omdat er geen enkele kayakker naar buiten werd gelaten konden de mannen steentjes gooien. Waar ze blij van werden. Helaas had ik voor het kayakken mijn watersandalen aan zonder steunzolen. Dat is niet iets waar ik echt blij van word.

Daarna een picknick met de spullen die we hadden meegenomen. Al met al tocht best een gave dag. Terug in het hotel bedacht Roelof dat het toch wel zonde was als we de eilanden helemaal niet zagen. En regelde hij een boot om 15.30 uur. We moesten om 16.30 onze kaarten halen. Gelijk in de rij staan. Heerlijk in de zon. Dus besloten boven op het dek te gaan zitten. Qua uitzicht mooi, maar al snel werd het heel erg koud!!!! We waren op de terugweg om 21 uur zo blij met het dekentje van Petra. En met de verwarming in de auto.

Nu hebben we net Noodles gemaakt en proberen we in bed op te warmen.

Yup we hebben het weer gedaan. 5 uur rijden. Nou ja dat dachten we; vertrek 11.30 en aankomst 19.15 uur. Time management, we zijn er goed in.
Jammer dat we niet alle dode dieren langs de weg in levende lijve zagen. Ontelbare wasbeertjes, meerdere stinkdieren, een hert, een stekelvarken. In levende lijve zagen we twee bold eagles, herten, kraanvogels en een Duitse herder.
Veel bossen, we hoopten op een beer, helaas, helaas.
Thijmen haalt slaap in achterin. Jelmer speelt op de iPad.

Langs de weg in vele tuinen beelden van herten. We vragen ons af. Vinden de mensen die beelden echt mooi? Of houdt het echte herten uit je tuin?

“Do not pass when oncoming traffic on either lane”. Briljant advies, roelof las het en zei “wat een nutteloos bord” terwijl ik net in de lach schoot.

Hoe kan je een reis heel plezierig laten verlopen, stel een einddoel in 1 uur verder. Dan ben je onverwacht snel op de juiste plek. Blij dat ik nog ouderwets kaart kan lezen.

Vanochtend stonden we samen met Nikki en Wayne om 3 uur op. Om 3.30 uur zaten we in de auto en om 5 uur stonden we op de boot. Bijzonder; 12 vishengels op verschillende dieptes ingesteld. En als we beet hadden mochten we om beurten binnenhalen. Alleen gebeurde er niet veel. We bedachten dat een stuk fruit een goed idee was. De bootsjongen zei: “banana’s that’s bad luck, get them out.” Grinnikend aten we ze op en gooiden de schillen in het water. En echt nog geen minuut later BEET! Joekels van vissen, de één na de ander. Achter elkaar 13 stuk. Wayne, Roelof en Thijmen verloren er elk ook 2x één van de lijn. Sneu al dat werk voor niets.
Toen was er weer een stilte. Ik wilde muggenspray pakken en stuitte op nog 4 bananen. Schaterend aten we die ook op. En verdraaid nog aan toe. We hadden gelijk weer beet. In totaal 21 vissen in 5 uur vissen. Waynes diepvries ligt straks vol.

De schipper en de maat fileerden ze voor ons, prachtige filets dat zeker, maar wat we hier weggooiden was zoveel vis. Misschien is het wel zo dat wij in Nederland een hele vis klaarmaken omdat de vissen zo veel kleiner zijn. En dus vis en graten onlosmakelijk van elkaar in ons hoofd zit.

Thuisgekomen om 13 uur voelen we ons allemaal alsof het bedtijd is.

Helaas! Om 14 uur hebben en we een afspraak met de buitenlandse studenten begeleidster. We kregen een kleine tour. Fijn gebouw, schoon, lichte open ruimten. Jelmer vond het qua sfeer op het Waerdenborgh lijken. Wij voelden ons erg gerustgesteld door Allisen, hoofd begeleiding. Zij snapt wat Jelmer nodig heeft en helpt om dingen te regelen. (Arme jongen straks heeft hij in plaats van één moederkloek, twee moederkloeken die op hem letten.)

En nu kijken Jelmer en Roelof naar een fiets. Met dit weer kan hij zeker op de fiets naar school en hopelijk haalt hij hier binnenkort toch zijn rijbewijs.

We stonden vroeg op. Lekker ontbijt, fijn hotel. We wilden starten met een stadswandeling en daarna door naar Devil’s lake state park. Terwijl ik probeerde capitol building er leuk op te krijgen, hadden de mannen in de auto besloten om zo snel mogelijk de stad te verlaten.

Dus samenvattend; Madison lijkt een heel leuke stad. Mooie oude gebouwen. Veel fietsers, fietspaden, wandelaars. En verder heb ik het niet gezien.

Jelmer had gelezen dat dit park de hoogste beerdichtheid had. Dus daar moesten we zijn. We konden kiezen; prairie of bos. Prairie besloten de jongens, beren houden van de prairie. Veel vogels, veel vlinders, enorme planten. Ik voelde me weer klein. Vroeger was ik bang als ik naast de mais stond, omdat ik niet kon zien of er iemand in stond. Dat gevoel. Die beer had makkelijk een parallel parcours kunnen lopen.
De jongens bedachten na een uur lopen dat de hoogste beerdichtheid een zeer dubieuze aanbeveling is. Weinigzeggend ook.

Terug bij de auto besloten we ook een stuk bos te doen. Lekker in de schaduw.

Daarna gingen we naar de international Crane Sanctuary. Wat een prachtige vogels. Elegant. Waanzinnig. Ze fokken ze en zetten ze weer uit. Internationale fokprogramma’s voor de Whooping crane. Ooit terug tot 21 op de wereld, nu door internationale aanpak terug op 612. Het houdt nog niet over. Maar ik heb weer hoop voor onze korhoenders.

We ontdekken censuur terwijl we luidkeels meezingen.
Cake by the Ocean door DMCE gebruikt hier “go crazy crazy”. Cee Lo Green zingt opeens “Forget you” en de tekst van Justin Bieber go love yourself lijkt me ook een aanpassing als we de rest van de tekst beluisteren. Grappig, keurig, keurig.

Ons gezin…. tja wat zal ik zeggen. Gek. Gestoord. We zouden naar Madison voor het weekend. Jelmer zei in de auto dat hij graag het House on the Rock wilde zien. Ik had er ook over gelezen en wilde er ook wel heen. Alleen het blijkt 1.5 uur achter Madison te liggen. Gewoon doen.

Het House on the rock is niet te beschrijven. Eén man met verzamelwoede waarbij iedereen, iedereen die we kennen volledig in het niet valt. Onvoorstelbaar.
Even de eerste indruk van de reisgenoten;
Roelof: “ôlde troep hah we solf wol”
Ingeborg: “het brein van deze man, wat zou ik graag een psychiatrische anamnese afnemen”
Jelmer: “dit krijg je als een hoarder over een oneindig hoeveelheid geld beschikt. Maar hoe kwam die kerel aan zoveel geld”
Thijmen: “geestelijke achterstand, mishandeling, kopen wat hij nooit gehad heeft? Vreemd”

Al met al zo bizar dat het zeker de moeite waard was. Briljant de infinity room, de carroussel en de muziekinstrumenten die zelf de dance of the sugarplumfairy speelde. Onbeschrijfelijk.
En nu naar onze slaapplek.

Vandaag onderweg zag ik mijn kraanvogels overvliegen. Dit keer duidelijk herkenbaar aan hun rode kop. Ik heb er nu zo’n 8 zien vliegen. Maar nooit staand. Nienke en ik zijn al meermalen op zoek geweest in het Wierdense veld, waar er ook een koppel zit. We denken dat ze tijgeren. Maar we zagen ze nooit. En opeens roept Thijmen 5 Gru’s in het weiland. En ja hoor daar lopen ze de kraanvogel, Gru in het latijn, grauwe vogels met rode kopen. Cool om ze eindelijk te zien, al had ik meer het Japanse plaatje in mijn hoofd majestueuze vogels, in wit zwart en rood.

Niet echt een spannende dag.

Het meest spectaculaire was wel dat Roelof de dooie vis op de pier, waar ik gisteren overheen stapte, in het water schopte. Nou ja niet dat stuk; Yuk! Maden. Stank. Maar toen opeens uit het niets kwam er een enorme vis tevoorschijn. 60 cm? Echt groot. Was Roelof’s hapje niet te versmaden? (Mooi hè versmaden en vers maden)

Bij het huis pompte Petra het kinderbadje op. Thijmen las de gebruiksaanwijzing voor en lag in een deuk om punt 7; het zwembad is geen levensreddend apparaat. En dat er risico’s beschreven werden, vooral het diving risk vond hij hilarisch. Je moet toch wel echt van het padje zijn om te gaan duiken in een enkeldiep badje.

’s Middags geluncht in het park met zijn allen. De tieners hadden cheesecurds gehaald. En we hebben de restjes van gisteren heerlijk opgesmikkeld.

Daarna door old Neenah gelopen. Ik hou van oude huizen. Amerikanen zijn dol op torentjes en uitbouwtjes aan hun huizen. En eigenlijk vind ik die huizen daardoor heel grappig. En zo’n doorlopende veranda op zuid en west zou ik zo willen.

We liepen langs het meer, overal zaten mensen te lunchen. Ik groette vriendelijk en kreeg als antwoord:”You’ve got an eèèksent werryou from”. En ik dacht “nou zuster je kunt er zelf ook wat van”. Maar natuurlijk zei ik vriendelijk dat ik uit Nederland kwam. En vervolgens reageerde zij alleraardigst door me welkom te heten en een fijne reis te wensen.

Het fijnste vandaag was toch wel hoe ontzettend leuk Meike, Nikki, Jelmer en Thijmen samen dingen deden. Hidden little gems. Thijmen zei het al dat hij een familie uitdrukking aanvoelde komen.

We hebben de meeste regeldingen wel klaar. Morgen gaan we een nachtje naar Madison.

Foto is een soort selfie. De vis wilde er niet bij op.

Vandaag hebben we een regeldag.
Samen met Petra de was gedaan.

Kijken welke dingen we nog moeten doen voor Jelmer kan starten. Dingen aanschaffen. Een zacht dekbedovertrek bijvoorbeeld. En zijn telefoonabonnement, hij heeft een nieuw nummer. Niet dat ik het oude in mijn hoofd had. Het was het meest nutteloze nummer dat ik ken. Jelmer was eigenlijk consequent niet bereikbaar.

Verder kijken wat we hier in Wisconsin willen doen. En kijken of we daar nog een hotel kunnen vinden.

De jongens hebben heerlijk op de X box gespeeld.

In de zon op de pier zitten lezen en thee drinken. Hopend op een Eagle, maar ook tevreden met een pelikaan. Wat een enorme vogel. Lomp. Als zo’n vrachtvliegtuig bijzonder dat het op kan stijgen.

’s Avonds hebben we sushi gemaakt. Het was heerlijk. Alleen hadden onze sushirollen beter gekund.
Er waren mensen te hebberig onder ons.

Heel erg gelachen.