Onze gids komt niet opdagen om 9 uur. Wel onze driver. Daarna wordt er door hem heen en weer gebeld. En daarna krijg ik onze vaste gids met veel verontschuldiging op het oortje, de invaller die hij gevraagd had is niet op komen dagen en of wij het erg vinden als er een andere gids komt. Tuurlijk niet, en eerlijk gezegd: die trage start past ons precies.

De nieuwe gids heeft tintelde ogen en een stralende lach en is een wandelend geschiedenis boek, ze heeft op al onze vragen antwoorden. En wij hebben altijd veel vragen en, ook niet onbelangrijk, ze spreekt verstaanbaar Engels.

Drepung Monastry is onze eerste stop. Gebouwd op een heuvel met rondom stenen als rijstkorrels.

We mogen binnen niet fotograferen wat wel jammer is. In de zalen die we bezoeken worden melk en boter geofferd. De boter wordt in een grote bak met lonten gegooid. Er hangt een ranzige lucht.

In een grote zaal zitten 60 monniken mantra’s op te zeggen. Het is grappig om het verschil in leeftijd van de monniken te zien, van jonger dan J en T en ouder dan R en I.

Daarna gaan we lunchen. De gids vraagt voorzichtig of het in een echt Tibetaans restaurant mag. En dat lijkt ons leuk. Het is in zomaar een straatje een klein restaurant met alleen maar Nepaleze klanten. Het is heerlijk, we leggen wel uit dat onze darmen alleen gekookt, gefrituurd of gebakken eten verdraagt omdat we anders ziek worden.

Daarna door naar Norbulingka het zomerpaleis van de Dalai Lama, opgericht door de zevende, daarna door de opvolgenden bijgebouwd. Heel veel groen in de enorme tuinen. En we bezoeken de woningen van de 13e en 14e Dalai Lama. Mooi een hele kamer met op de muur schilderingen van het ontstaan van de wereld tot het vertrek van de 14e Dalai Lama. de gids vertelt vol passie over alles wat er te zien is.

Maar het hoogtepunt van de dag is toch wel Sera Monastery, we zijn er om 15 uur en we zien en horen het debatteren van de monniken. Eén zit op de grond en wordt ondervraagd door een ander. Het is indrukwekkend, ik moet jullie even spammen met foto’s.

Maar het leukste is het gesprek met twee oude dames en onze gids die tolkt. We bespreken van alles en ze twinkelen van nieuwsgierigheid naar ons en ons leven.

En gewoon de mensen om ons heen. Zo veel mooie beelden. Zoveel indrukken. Wat een aardig volk en hoe makkelijk maken we contact met handen en voeten.

En nu zijn we munt. Roelof slaapt al. Jelmer en ik gaan een spelletje doen.

Eigenlijk denk ik dat ik deze blog in tweeën moet splitsen. voor jullie beeld Lhasa ligt op 3656 meter hoogte. En we zitten in een prachtig hotel in de oude stad.

Gister in de namiddag toen we naar het hotel reden had ik al een beetje hoofdpijn. Het naar voelen nam alleen maar toe en ik had het koud en was rillerig. Ik voelde me al heel snel hondsberoerd. Tijd om de ORS uit de tas te halen en de paracetamol, en onder de deken rillend even te slapen. De gids had gezegd dat we niet mochten douchen vandaag en goed moesten eten 3x per dag. En als we hoofdpijn hadden betekende dat welkom in Lhasa.

Toen het etenstijd was voelde ik me zachtgroen. Maar jullie kennen me volgzaam als ik ben toog ik met de mannen naar beneden om wat te eten. Saag paneer. Een soort soep van spinazie. Met wat naan erbij. En eerlijk is eerlijk: ik knapte er van op. En daarna dronk ik de thee die ze hier adviseren voor hoogteziekte. Weet niet of het hielp maar het zag er wel mooi uit.

Jelmer volgde mijn patroon nam ook ORS en sliep en had dezelfde ervaring bij het wakker worden of hij onder een vrachtwagen had gelegen. En ook hij knapte op van het eten en de thee. Wij waren in de nacht al een stuk beter.

De andere twee hadden nergens last van, Roelof heeft zelfs nog flessen water voor ons gehaald. Wat wij, Jelmer en ik, wel een beetje oneerlijk vonden.

Dat veranderde in de nacht, Roelof had knetterende hoofdpijn en voelde zich beroerd. Ergens halverwege de nacht heb ik nog ORS voor hem gemaakt en pijnstillers opgezocht.

Thijmen deed het nog een graadje erger met overgeven erbij. what’s app is een soort roulette hier met wel of niet doorkomen van berichten en onderstaande berichten kreeg ik bij het ontbijt. Jelmer heeft voor Thijmen gezorgd.

Roelof is teleurgesteld over zijn lijf dat hij zo’n last van de hoogte kreeg, dat had hij niet verwacht. En we hebben allen bij de ander Cheyenne stokes ademhaling bemerkt waar we allemaal onrustig van werden. Soms helpt het niet om geneeskunde te hebben gestudeerd (te studeren).

Bij het ontbijt voelden we allemaal wel wat, het zat tussen overreden door een vrachtwagen en wat brak, maar we besloten dat we vandaag wel rustig dingen konden doen en zonodig terug naar het hotel. Gelukkig kozen we dat.

Man heb ik slecht geslapen. En dan gaat om 4.25 uur de wekker. Thijm zit in mijn club met slecht slapen én hij heeft een muggenbult op zijn wang. Dus hij wint. We krijgen packed breakfast mee. De auto is keurig op tijd en de wegen zijn verlaten. Bizar in vergelijking met gisteren.

Het ontbijt bestaat uit een ei, een banaan en een dubbele boterham met heel dik boter. Ik kokhals al als ik er naar kijk. Roelof maakt twee happen meester, Jelmer één, Thijm en ik krijgen zelfs dat niet voor elkaar.

De vlucht van Kathmandu naar Lhasa is waanzinnig. Nog nooit zag ik zulke uitzichten. De Himalaya, een heel brede rivier, in India heet hij Brahmaputra, in Tibet Yarlung Tsangpo, iedere volgende blik was weer adembenemend mooi.

Het is opvallend dat de grond in Tibet in rechthoeken is verdeeld. Dat had ik niet verwacht. En het vliegveld is bizar modern.

Bij het eerste poortje gaat het helaas gelijk mis, automatisch wordt de temperatuur gemeten en Jelmer wordt eruit gehaald. Te hoge temperatuur. Met de hand gemeten 36,5 maar beter het zeker voor het onzekere nemen. Hij werd grondig geswabt. Zijn huig wordt 4x rondom gedaan. Hij neemt het rustig op. “I’m hot”

Vervolgens moesten we onze vingerafdrukken digitaal geven. Een mevrouw probeerde aardig mee te helpen en drukte op mijn vingers. Niet het fijnst en het werkte niet erg goed. Maar gelukkig lukte het uiteindelijk. Een mijnheer naast ons heeft het denk ik wel 8 keer gedaan. Uiteindelijk zelfs nog 3x met inkt op zijn vingers. Zijn hele familie stond om hem heen. Vrouw en twee dochters, zelfde leeftijd, werden er somber van. Ik probeerde ze op te vrolijken en maakte een opmerking die er een stuk schunniger uitkwam dan ik bedoelde. De jongen waren geschokt. Ik zelf ook, maar al snel moesten onze dochters en zoons er toch echt om lachen. En van de jongens moet het in de blog dat had ik dan weer niet gedaan.

Een ander heikel punt was mijn paspoort dat nat geworden was in Oman. De mevrouw achter de balie was oprecht onthutst over zoveel onoplettendheid. Dat je je paspoort nat laat worden. Ik probeerde uit te leggen dat we het juist heel goed wilden doen in een waterdichte tas, maar zoveel Engels sprak ze niet.

(Er mogen geen foto’s op het vliegveld)

We reden langs het Potala palace. 13 verdiepingen hoog.

En nu zitten we in een prachtig hotel in oud Lhasa en mogen verplicht niets doen en we moeten eten en drinken. Jasmyn zou trots op ons zijn. Buiten zijn de prachtigste mensen maar ik hou me toch maar aan de opdracht.

We slapen uit, of liever we vergeten de wekker te zetten. En dus zijn we om 9.30 uur wakker. Jammer want ik las dat het Durbar plein in alle vroegte het mooist was.

In de late ochtend is het ook prachtig. Het is alleen veel warmer.

Goddank hebben ze hier nog mensen die oude ambachten bedrijven. Zodat, na de aardbeving in april 2015, de UNESCO werelderfgoed gebouwen gerenoveerd konden worden. Gelukkig bleef veel ook intact. Het houtsnijwerk, de gesteenhouwde stukken, de gebouwen, zijn ontroerend mooi!

De mensen zijn aardig en prachtig om te fotograferen. Soms met zoom, maar vaak gevraagd. Ik geniet.

We hebben Kumari, de afvaardiging van Durga gezien (de godin van bescherming, moederschap, kracht maar ook vernietiging en oorlog). Haar verkiezing is een bizar ritueel; waarbij ze tussen de 3 en 5 jaar oude meisjes allerlei tests laten ondergaan om te tonen wie de ware reïncarnatie is. Bijvoorbeeld een nacht in een kamer met dierenoffers zijn en niet huilen. Als ze bloedt; door verwonding of menstruatie wordt er een nieuwe gezocht. Dat ze haar hoofd door een raampje stak, daar mocht je helaas geen foto van maken. Maar was wel een uitzonderlijk moment.

https://kathmandupost.com/national/2024/08/01/the-kumari-tradition-lives-on-balancing-ancient-and-modern-values

En natuurlijk wil onze gids graag een foto van ons maken. Succes als altijd verzekerd. Thijmen werkt tenminste mee.

Daarna hebben we heerlijk gegeten en vooral gedronken. We willen met een taxi naar een Stupa. Er is niet veel keuze en kruipen met zijn viertjes in een Suzuki Alto; we hebben wel eens ruimer gezeten.

Boudhanath stupa, eerst gebouwd buiten Kathmandu, trok in de loop der tijd zoveel gelovigen dat er een wijk omheen ontstond.

Het gebouw is mooi. We lopen mee met de gelovigen. Het mooiste vond ik een moeder met een arm om haar monnikzoon. De trots. Ontroerend.

We kunnen op het eerste dak. Je staat onder de vlaggen en het is indrukwekkend: Het ruizen van duizenden gebedsvlaggen. We lopen een rondje met de klok mee en dan gaan we snel bij een café binnen met uitzicht op de stupa omdat het stortregent.

Fantastisch om al die voorbijlopende mensen te bekijken. Terwijl je droog thee zit te drinken.

En dan terug naar het hotel, we noemen een tempel in de buurt, maar het gaat mis. We staan bij een verkeerde tempel. We discussiëren over de prijs en de afstand en dan haalt de chauffeur een andere chauffeur die ons naar ons hotel brengt.

Wat een rit. Dit is spitsuur zoals het hoort: drie, vier rijen door elkaar. En de regen tussendoor, waardoor de wegen onderlopen. Een taxirit als avontuur.

Morgen om 4.15 uur op vertrek naar Lhassa.

Je weet dat je aan je vliegschaamte moet werken als je aankomt op Doha airport en je je thuis voelt. Ik vind Doha zo’n leuk vliegveld: de mensen, al die nationaliteiten en de kunst. Met een blij gevoel herken ik de grote beer van Urs Fischer, die net zo zeer een kenmerk is voor Doha als de briljante klok van Maarten Baas dat is op Schiphol. De eerste ziet eruit als een oude knuffel tegen een bureaulamp maar is zo’n 7 meter hoog. De laatste is een levensgrote man in een klok die iedere minuut de wijzer wegpoetst en een nieuwe tekent. Beiden geweldig. https://nieuws.schiphol.nl/uren-turen-naar-het-mannetje-in-de-klok/?

En als ik dan toch kunst bespreek: Tom Otterness, die je ook kan herkennen van beelden aan zee in Scheveningen, heeft hier op het vliegveld geweldige kinderspeelplaatsen vormgegeven.

Ik heb net ontdekt dat er een kunstroute is op dit vliegveld, dat ga ik op de terugweg met Jelmer doen.

Roelof kreeg een aanbod voor een upgrade, zo interessant dat hij niet kon weigeren. Dus reizen we business class van Doha naar Kathmandu. Ik weet niet wie blijer keek Roelof over of Thijmen met zijn verrassing.

Ik luister een programma met sir David Attenborough en ik geniet van wat hij zegt. “You don’t need words, oh well you do need them, but it is not necessary to have them to show that you are amiably and kind” en dat vat prachtig samen waarom ik zo blij van reizen word.

Oké de stoelen en het eten zijn heerlijk. Je kunt liggen! De deken is next level. De service is zelfs een touch too much. Dit is zeker minder vermoeiend reizen. Maar… ik vind eigenlijk reizen met zijn vieren op een rij veel gezelliger.

Jelmer zit aan de overkant en was net omgelopen om even te praten. We kijken naar Thijmen en Roelof die “naast” elkaar zitten, maar hun scherm niet naar beneden hebben. We hebben het verkeerd ingedeeld concluderen we. Wij hadden daar samen in het midden moeten zitten en die andere twee op onze plekken. Mocht er ooit een volgende keer komen… “Note to self”

We zijn bij het hotel. Kwamen aan in een beste bui. Harde bedden. Wel schoon. En de elektriciteit ligt eruit, maar verder een prima plek

We krijgen een beschrijving van voordat de Friendshipbridge wegspoelde, dus helemaal kloppen doet het nog niet. we halen u op bij de Chinese grens. Ons we vliegen toch terug wordt niet echt opgepakt dus laten we voor nu maar even zo. We hebben de tickets.

Dit was niet de beste aanloop naar een vakantie. Twee maanden geleden beseften we dat we geen opvang voor Louis hadden, maar dankzij Bob toch gelukt. Drie weken geleden heb ik een botje gebroken in mijn linker arm, maar heel redelijk herstel, sneller dan verwacht. Gelijkertijd is Louis aan het kwakkelen, maar vier dagen geleden was hij zo ziek dat hij opgenomen werd in een dierenkliniek, ook dat gaat beter hij eet, drinkt en loopt weer, we wachten de uitslagen af en hij logeert bij Bob. Twee dagen geleden viel een deel van onze reis, met de Friendshipbridge, in het water. De rit terug naar Kathmandu door de Himalaya is daarmee van het programma, we wachten nog op de aanpassing.

Maar de sfeer zit er al goed in. We doorlopen de lijst of we alles hebben. Jelmer blijkt een aantal dingen niet te hebben, maar verwacht niet dat het een probleem wordt: “ik denk dat ik gewoon pragmatisch weinig meeneem”

Ja ze lenen 50% van anderen, volgens Nienke doen mijn mannen aan shared packing. “Heb jij shampoo?” “Nee, maar ik verwacht mamma wel…”

En nu zijn we onderweg richting Schiphol, klein oponthoud bij Barneveld, maar eigenlijk niet noemenswaardig.

Ik ben wel eens meer ontspannen vertrokken. Roelofs auto blijkt massagestoelen te hebben, wat een aangename verrassing.

En nu zijn we onzinnig vroeg op Schiphol omdat, voor een vlucht om 22.15 uur, ik iedereen om 15.30 uur de auto in jaag. Dat komt door de spits op vrijdag, ik kon niet nog een strubbeling aan.

Oké één kleine hick-up: wij zitten in de bus en Roelof is terug naar de auto voor zijn telefoon. Jelmer zegt “hij heeft 8 min om hem te halen..” tssssjjss deuren dicht “…oh nee dan zijn wij bij Schiphol!”. Roelof komt 10 minuten later samen met zijn telefoon. Wat schetst onze verbazing als hij hem even later ook nog bij een balie laat liggen.

En dan begint het wachten. We zitten in een lounge. Lezen, gamen, werken post weg Gelukkig hebben we spelletjes voor op reis.

Louis houdt ons “leuk” bezig. Eerst had hij een wond aan zijn achterpoot die niet heelde en vond ik hem tam en stram, waarvoor we naar de dierenarts gingen die zei dat alles meeviel. Wij vonden van niet; zijn stijfheid, zijn hijgen, zijn jeuk en daardoor wonden. Nee het viel niet mee. Mijn gevoel van veiligheid bij deze dierenartsen is weg.

En als Louis, de week die volgt, steeds slechter wordt; niet meer van de trap kan, de hoek van de straat niet eens haalt, niet eet en drinkt, is het uit, we gaan niet verder afwachten! We besluiten naar de praktijk van Bob te gaan. En het valt inderdaad niet mee, Louis moet gelijk door naar de dierenkliniek in Zwolle, krijgt een antibiotica infuus en moet blijven. Nu zijn we in afwachting van de biopten; verdenking SLE of een andere auto immuunziekte.

Hij is weer thuis met antibiotica en prednison. Hij ruikt wat beter. Misschien raar om te zeggen maar hij ruikt al weken ziek. En hij eet en drinkt weer.

En wat echt heel fijn is, hij mag nog steeds naar Bob tijdens onze vakantie. Dat geeft me een enorm gevoel van opluchting. Zonde van de slapeloze nacht waarin ik doemscenario’s bedacht.

En verder…

Het huis begint de ons bekende vakantievibe te geven. Wat een zooi. Overal ligt wel iets. Gelukkig weten we dat het goed komt.

Ik lees het boek Culture smart Nepal en het is verbluffend informatief. Over de gebruiken, het kastensysteem, de geloven. Heel erg veel informatie. Het is een heel arm land. Meer dan 40% van de mensen in Nepal verdienen minder dan een dollar per dag.

We hadden dit jaar het plan opgevat om op vakantie te gaan naar Nepal en Tibet. De mannen gaan nog mee, een terugkerend cadeau.

De voorbereidingen verlopen nogal met wat hobbels. Riksja Travel voorheen uiterst betrouwbaar bleek nu… hoe zal ik het netjes zeggen? Mijn oma zou zeggen zo traag als dikke stront tegen de brug op. De grootste hobbel bleek echter de hond. Volledig onze eigen schuld. Al 17 jaar is Els onze trouwe partner in hondenopvang. Alleen hadden we er niet bij stil gestaan dat Els in dezelfde weken op vakantie gaat, en ze had het zeker doorgegeven. Dat gaf nogal wat stress toen we het wel realiseerden, omdat er geen enkel pension nog plek had. We zetten iedereen in om rond te vragen. En veel mensen doen dat ook voor ons. Heel erg lief.

Uiteindelijk vragen we Nicolette of Bob, haar broer die dierenarts is in Raalte, ons misschien nog aan een adres kan helpen.

Bob geeft aan dat het ook wel bij hem kan, mits de honden met elkaar kunnen. En dat blijkt gelukkig zo te zijn, wel jaagt Louis nog even twee loopeenden het bos in, maar Louis mag bij hun logeren op een prachtige lokatie.

Ik kan wel zeggen dat er een last van de onze schouders is gevallen met de wetenschap dat onze Louis op fijne plek is. We bedachten al nieuwe plannen waar de hond mee zou kunnen.

De reis kan beginnen op 11 juli.

Vlak voor de wekker worden we gebeld door de vrienden van Roelofs telefoon. Dat is een waardig afscheid. De taxi gaat soepel en om 3.10 uur zijn we op het vliegveld.

Nu begint de queeste om de drone. Eerst moeten we een zoektocht om de aangewezen persoon te vinden volbrengen. Na 5 mannen besluiten we de bagage in te checken en daarna verder te gaan. In de aankomsthal splitsen we op. Nienke en ik gaan ons teveel gehaalde geld terug wisselen. Roelof probeert de drone terug te krijgen.

Tussendoor doe ik nog een kleine verdwijntruc met mijn paspoort door hem bovenin Roelofs tas te doen ipv in mijn tas. Man dat geeft stress. Even later doet Nienke het dunnetjes over door haar paspoort bij het wisselkantoor te laten liggen. Gelukkig krijgt Roelof die laatste niet mee.

Om 4.15 heeft Roelof zijn drone weer en worden we begeleid door een Omani bij departures binnen geloodst. het is echt nog erger dan een mini verrekijker meenemen naar Jordanië.

En nu zitten we te wachten. Gisteren dacht ik dat het iets beter ging met het hoesten. Nu na 3 hoestbuien heb ik de mensen tegenover me verjaagd. De augmentin, die we gewoon konden kopen, ik kreeg een hoestbui in de apotheek, misschien hielp het, heb ik gezien de bijwerking, diarree, maar even laten staan. (Damn hoeveel bijzinnen heb ik in deze regel gepropt, ik lijk Oek de Jong wel)

Het enige minpunt van Oman is volgens mij de keuze flinterdun toiletpapier of de waterspray die naast het toilet hangt. In beide gevallen maak ik er een puinhoop van. Hoe doen mensen dat, die handdouche, hoe hou je het toilet maar nog belangrijker jezelf droog? En wanneer mag het papier in het toilet en wanneer moet het in de bak ernaast. Kijk het lijkt een kleinigheid maar het staat nooit in een reisgids, het zou echt een goede tip zijn.

Het vliegveld, de aansluitingen, het loopt allemaal soepel. De laatste vlucht heb ik zoveel geslapen dat ik 5x hetzelfde hoofdstuk geluisterd heb en nog niet weet hoe het gaat.

Helaas hier houdt ons geluk op; het is koud en mistig als we aankomen en de auto start niet. Eerlijk is eerlijk onze voorbereiding met dikke jassen of een deken laat te wensen over. We zitten nu onder onze sjaals.

Bellen met de wegenwacht; wachttijd 90 minuten.

Heel vreemd we zitten te wachten op de wegenwacht, de telefoon gaat en de auto slaat aan. Bizar. We zeiden al tegen de wegenwacht man “je bent zo goed dat je op afstand de auto aan kunt zetten. Geen idee hoe dit kan maar goed, we rijden.

Vanochtend weer vroeg op. Wekker nu wel goed gezet. Laatste ontbijtje in ons hotel en dan op weg naar de boot. Al Seeb. We zijn keurig op tijd we zien weer vissers om ons heen.

We hebben 1 duiker en 5 snorkelaars. Het water is kouder dan gisteren. Helaas is ook hier het rif bemost en niet in opperbeste conditie. Er is wel veel vis. Prachtig. Weer schildpadden, een barracuda, kogelvissen, papegaaivissen, grote trompetvissen, gele koraalvlinders. En wolken kleine visjes, in allerlei soorten en maten. Trompetvisbabies zwemmen ook in grote groepen net onder het oppervlak. En ik heb even met een wolk sardientjes kunnen spelen, van alle vissen word ik daar het blijst van. Samen met de rustig peddelende schildpad met stip op een gedeelde eerste plaats.

Het leukste aan snorkelen vind ik de stilte. En het geluid van belletjes in je haar.

Daarna gaan we aan boord, we krijgen een banaan, wat te drinken en een sandwich. even opwarmen en normaliseren van je ademhaling. Absoluut nodig anders wordt iedereen misselijk.

De tweede “duik” is in een ander gebied. Weer prachtig. We zitten even op een strandje in de zon en kijken naar al het koraal aan onze voeten.

En nu hebben we gedoucht, gepakt, koffie op het strand gedronken, de blog van gisteren geschreven en zijn we onderweg naar de Omaanse man die ons heeft uitgenodigd bij hem thuis. Het is dat Hellendoorn weinig buitenlandse toeristen kent, maar dit is toch echt heel erg leuk om te doen.

Roelof rijdt op een verkeerde baan door (voor links afslaand verkeer) en zegt dan “oh ik moet hier helemaal niet af”. Ook een manier om de file voorbij te rijden en op tijd te komen.

Het is een enorm stuk grond met daarop een aantal huizen waar we moeten zijn. Voor hem en zijn vrouw, maar ook voor de inmiddels getrouwde kinderen. We worden ontvangen door twee (schoon)zoons en een dochter. De jongste zoon brengt ons naar een buitenkamer met banken waar je met gemak met 20 man zou kunnen laten zitten, en waar we cake, dadels en halwa krijgen. We drinken koffie met de kleur van thee. We ontmoeten zijn vrouw, andere zoon en schoondochter. En een schattig kleindochtertje en kleinzoontje.

Het is leuk dit praten. Onze gastheer en zijn vrouw studeerden beiden in Oxford, hun dochters studeerden in Engeland. Roelof en Az’had vinden een goed gespreksonderwerp hun hobby fietsen.

Heel grappig hoe mannen over fietsen auto’s praten. Roelof gaat ook nog de caravans bekijken. Man de ene caravan is groter dan onze flat vroeger in Amsterdam.

Om dan ook maar even een vrouwenonderwerp aan te snijden. Deze vrouwen dragen fleurige kleding. Heel erg mooi. Zoals we dat eerder zagen in Oman. De uitleg is dat de zwarte jurk meer een (letterlijke) overgooier is en dat ze binnen wat minder traditioneel gekleed gaan. Na 1,5 uur stappen we op. We krijgen dadels mee en Roelof een plaquette, mannen onder elkaar. Die laatste nogal zwaar. Niet helemaal duidelijk is het waarvoor deze plaquette is. Het is grappig om te bedenken hoe ze een doos met meuk van zolder hebben die ze aan de vriendelijke onwetende toerist meegeven. Of hoe het een prijs is die je kunt winnen op de kermis. Ik ben reuze benieuwd waar Roelof hem op gaat hangen.

Nu onze laatste maaltijd in Oman in een restaurant aan het strand. Heerlijk tonijnsteak. Vannacht vliegen we terug.

Roelof krijgt net een mailtje met tijd dat we moeten vliegen. Paniek! Welke … dacht het is handig om zo’n mailtje met de vertrektijd in de tijd van Nederland op te stellen???

Terug naar het hotel. Morgenvroeg weer op.