We stonden vanochtend wat chaotisch op. Roelof had zijn wekker gezet op 6.40 uur maar op een doordeweekse dag, jammer dat het zondag is. Vijf minuten voor de afgesproken tijd piept Nienkes hoofd om de hoek van de deur: “zijn jullie altijd zo stil ‘s ochtends?” Nee dus, ochtenstond etc. Ik heb de schurft aan zo gehaast rondrennen. Maar 7.10 uur zitten we aan het ontbijt. Zelfde hotel in Muscat. Mooie plek tegenover een moskee. En iets voor acht zijn we bij de vismarkt.

De vismarkt is briljant. Nauwelijks toeristen en zoveel om te zien. Er liggen prachtige vissen. Nog voor we naar binnen gaan laadt een visser een barracuda uit zijn Hillux. Hij poseert trots. Iets verderop laden vissers een klein vrachtwagentje uit en om de hoek plukken vissers vis uit hun net.

Binnen staat de waar keurig uitgestald. Vis in alle soorten en maten: van tonijnen tot sardientjes, en verder garnalen, krabben en octopus. Ik realiseer me opeens geen schelpdieren. Zijn schelpdieren onrein?

Maar misschien nog wel mooier dan de vissen zijn de verkopers. Het is leuk contact maken. Helaas als je om een foto vraagt gaan ze uitgebreide poseren. Liefst een vis omhooghoudend. Wat in het geval van een barracuda prima is maar bij sardientjes werkt het averechts. Dus vind ik de gestolen foto’s hier mooier. Maar ze vonden het allemaal prima als ik later vroeg om een foto.

De vorige keer was het stuk waar de vis schoongemaakt werd meer open. Nu is het achter glas. Veel hygiënischer maar fototechnisch jammer. Ik krijg de visschoonmakers er niet meer op.

Daarna worden we opgehaald om dolfijnen te gaan zoeken. Bij de haven stikt het al van de vis. En wat een mazzel, we hebben het geluk om al heel snel een enorme groep dolfijnen te vinden. Het schijnt een pod te heten, geen school want het zijn geen vissen, maar kudde klinkt ook beroerd. Het is prachtig om naar ze te kijken. Hoe ze een plons maken. Hoe ze samen zwemmen. Niet alleen de dolfijnen hebben een strategie. Ook onze kapitein. Als de andere boten naar de andere kant racen tuft hij rustig naar zee. En dan zie ik het opeens. De andere boten drijven de dolfijnen in onze richting. We liggen perfect. Het doet het meermaals en we zien zoveel! Best lastig fotograferen die boefjes. Als ze ondergaan ontstaat er een kring in het water alsof er een druppel viel.

We gaan verder naar een snorkelplek. Ik lig er nog maar net in en ik zie al een schildpad majestueus langszwemmen. Wauw, wauw, wauw!

Heel veel vissen: wolken yellowtailedfish. Een paar papegaaivissen, sardientjes, puffers, doktersvissen en zeven schildpadden in totaal. Roelof maakt foto’s met de telefoon. Ik weet het moet kunnen, maar toch… ik vind het altijd spannend. Moet gezegd worden mooiste onderwaterfoto’s ooit. Wat een geweldige ervaring. Nienke straalt helemaal.

En daarna gaan we in de zon opwarmen en vis eten. We zijn net echte Omani op stoeltjes vlak bij de weg. Mooi vind ik dat: om een uur of vijf trekken de Omani in groepen naar uitkijkpunten om te genieten van elkaar en het prachtige licht.

Op de weg terug van het snorkelen zat ik met de chauffeur te praten. Hij was helemaal enthousiast dat we door de bergen hadden gereden. En hij vertelde heel motiverend dat er vlakbij een plaats was vlak aan zee met prachtig licht tussen 16-17 uur. En heel veel wilde ezels.

Dus jullie kennen ons; we kruipen in de auto na de late lunch en rijden richting al Sifah. En inderdaad, prachtig aan zee, en ezels. En vrouwen in de oorspronkelijke Omani kleding, dus niet met zwarte niqab erover. Zoveel mooier maar ze willen geen foto’s. Treurig voor ons.

En inderdaad overal ezels in allerlei kleuren. Heel erg mooi. En we ontdekken een muildier denken we. Zijn oren zijn korter en zijn neus is zwart. Of hij is het zwarte schaap in de familie. Zoveel vragen in mijn hoofd bij het woord muildier.

Als we terug zijn in Muscat gaan we nog even naar de supermarkt. In ieder hotel krijg je dadels en koffie als blijk van gastvrijheid en Nienke wil het meenemen. Als we weer buiten staan verbaast Roelof vriend en vrouw. Er komt een mevrouw op ons af die vraagt of we babyvoeding voor haar wil kopen. En hij draait zich om en gaat nog een keer de winkel door om spullen voor haar te kopen. En we weten allemaal hoe Roelof voelt over winkelen.

We beginnen vanochtend na het ontbijt met een kop cappuccino op het terras. Heerlijk, mijn oma zou zeggen: “dat mag ook wel” De zon schijnt en het uitzicht is waanzinnig. Het dorp Balad Sayt, (wordt op vele manieren geschreven) is een oud dorp van mud houses met terrassen er om heen.

We rijden naar het dorp en gaan daar wandelend naar de wachttoren. Best lastig te vinden met alle kronkelende straatjes maar zeker mooi. Niet altijd handig te onderscheiden wat huis is en wat koeienstal of kippenhok.

Er zijn weinig mensen buiten. Maar als we onszelf totaal vastgelopen hebben worden we geholpen door een aardige jongeman. We blijken door een dicht hek te moeten. Dat hadden we nooit zelf bedacht. De toren is niet heel groot en de trappen zijn een uitdaging.

Daarna op weg naar Rustaq. “Ik heb de scenic route ingesteld” vertelt Roelof. “Gelukkig”, zeggen wij: “want die snelweg gisteren was inderdaad wat saai” Hoe dan Roelof? wat betekent deze zin. Maar na 200 meter snappen we het: een nog smallere weg, losser zand en nog steiler. This better be good!

Maar waanzinnig wat een weg! Eerst heel veel klimmen en dalen maar wat een uitzichten! Daarna rijden we door een rivierbedding, zelfs wat vochtig op sommige plekken. En de bomen boren zich door de stenen heen. De leistenen verkruimelen als stro. De muren naast ons veranderen iedere keer.

En dan wordt het opeens veel weidser en moeten we tussen twee massieven door. Het is prachtig en dan komt er een blauw Jeepje met twee Omani en een geit. Die breed lachen en zwaaien. En ons the thumps up geven. Maar ze zijn dan ook onze enige tegenliggers op dit hele pad waar we niet sneller dan 10 km per uur konden. Het is het gebied van Snake gorge en valley cutting, maar wat wat is daar komen we niet achter

In Rustaq eten we bij een Pakistaan, Nienke is niet onder de indruk van het toilet. Maar het eten smaakt heerlijk.

Daarna overwegen we of Nienke het fort moet zien. Eigenlijk hebben we geen zin meer, maar toch. Hij staat compleet in de steigers en is gesloten. Wat een gelukje.

En nu hangen we uitgeteld naast elkaar op bed. We hebben nog even gezwommen en in de zon gezeten. Nienke heeft haar Polarsteps al af en ik zit de blog te maken. (Ik ben in wadi bani Khalid gevallen en heb een plek op mijn ribben die erg zeer doet en vooral met hoesten treitert. Rare is dat hij vandaag meer opspeelt. Man man man ik kan wel merken dat ik 57 ben geworden.)

Hoewel we proberen rustige dagen te hebben gaat het iedere keer een beetje mis. Maar boy oh boy wat is dit een onvoorstelbaar mooi en aardig volk. En dit land!

We staan vroeg op om heel vroeg op de geitenmarkt in Nizwa te zijn. En dat zijn we, er lijken erg veel toeristen dus proberen we een hoek te vinden met weinig toeristen. Dat is waar de geiten en koeien worden uitgeladen. En eigenlijk begint het handelen daar. We kijken er vol verbazing naar, het is mooi het spel van afwijzen en weglopen te zien. Van bluffen en winnen.

Nog steeds zijn de vrouwen een belangrijke schakel, maar je ziet ze minder dan 14 jaar geleden en ze hebben zwarte overjurken over hun kleurige jurken aan. Begrijpelijk want ze zijn zo prachtig dat de paparazzi (wij dus) ze belagen. Ik vind een foto van ver genomen acceptabel. Maar sommige toeristen zijn echt honds, lopen tot vlakbij en maken een foto.

Doordat Roelofs camera onder water is probeer ik door goed te focussen of ik later uit kan snijden. Leerpunt; je kan meer dan je denkt.

Nog steeds zijn de vrouwen prachtig; krachtig en sterk, vaak brengt een man een geit naar haar en zij voelt of ze hem kopen. Een geit kost tussen 70-90 rial dat is dus 175-225 euro. De geiten zijn ook prachtig. Sommige geiten zijn megagroot.

Wat me ook weer opvalt: hoe lief vaders en hun kinderen zijn. Ik dacht dat ik dat in 2010 zag omdat ik met Roelof en de jongens was, maar ook nu zie ik het overal. De lachjes, de trots, even een arm om of hand op een schouder. Ontroerend mooi.

Na de markt ontbijten we op het dakterras in de zon. Dit hotel is een prachtig gerenoveerd mudhouse. Het ontbijt is heerlijk en zelfs Roelof zit humus te smikkelen. En broodjes met z’atar.

Heel veel huizen in het oude Nizwa zijn van oorsprong mudhouses. Eeuwenoude huizen van modder en takken, met metalen of houtbewerkte deuren. Veel zien er vervallen uit. Ik kan het niet laten om door kapotte deuren en kieren te gluren. Maar ze knappen ze op. En het wordt prachtig. De trappen, de verdiepingen, het stucwerk. Ik vind het zo mooi. Ik denk dat oud Nizwa mijn lievelingsplek op de wereld is. (Hetzelfde gevoel had ik ooit in de Gothische wijk in Barcelona, voor het weghalen van de stadsmuur. Je proeft er de geschiedenis)

Na het ontbijt lopen we nog even over de soukh; Genieten van de groente, het fruit, de kruiden, de geweren, de messen en de schalen en deuren. Als we het gebouw uitlopen praat Roelof met een Omani. Deze vertelt hoe hij samen met zijn vrouw van Oman naar Londen reed om zijn pensioen te vieren en nodigt ons op de thee in Muscat. Zijn vrouw vindt dat vast ook leuk. Stralend zegt hij “I have a jolly wife”. Dat lijkt ons te mooi om niet aan te nemen. Hij vertelt ons ook over een leuke wandeling van een uur in Misfah al abriyyin, een oud dorp, dat ook opgeknapt wordt, maar met een irrigatiesysteem dat meer dan 2000 jaar oud is.

En daar gaat het mis bij ons, we denken “tuurlijk rijden we even 30 minuten om en dat gaan we bekijken” en zo is de dag zo weer meer gevuld dan we gepland hadden.

Het is de moeite waard, heel erg mooi, heerlijke plek om wat te drinken en door de velden terug te lopen. Ik hou van de helderheid in Oman. Dit wordt er van je verwacht! (En al die westerse vrouwen in een legging snappen het echt niet.)

Roelof rijdt heel fijn maar er is één klein dingetje. Nienke en ik vertellen hem steeds dat er verkeersdrempels zijn, best veel ook. Maar hij blijft ze in woord en daad springheuvels noemen. Laten we het positief verwoorden: de vering van onze brandnieuwe auto is voldoende ingewijd. Vooral zijn opmerking “gelukkig een kleintje” kan in een boekje.

Onze stop voor de nacht is in Bilad Sayt. Het is een bergdorp op de NO-helling van het Al Hajar-gebergte de weg er naar toe vraagt een goede auto met 4×4. Wat een rit! Waanzinnig, niet vast te leggen hoe mooi. Maar zeker ook goed passend in een aflevering van “Gevaarlijkste wegen”. Gelukkig is het hier droog.

We zitten op het terras thee te drinken en worden opgeroepen voor het gebed. Mooi vind ik het, 5 keer daags deze oproep.

Er is gewoon wifi in de woestijn, ik had het kunnen weten. Treurig voor jullie worden mijn blogs langer als ik me beter voel.

We komen een uurtje voor zonsondergang aan, na 20 min rijden door de woestijn, de weg kwam zelfs in beeld met Google maps. We vragen een driver om ons naar een duintop te brengen. Het is te leuk voor Nienke om het dunebashen mee te maken. Roelof is teleurgesteld dat ik zijn rijkunst onderschat. Maar als we even later rondrijden komt hij daar op terug. Terechte keuze. Nienke plaagt ons als we zeggen dat we het voor de jongens deden vroeger, terwijl ze onze gezichten nu ziet. Maar het stijl naar beneden en scheef glijdend van een duin is zo cool!

Het is mooi op het duin. De zonsondergang heb ik gemist. gelukkig let Nienke beter op.

De maan is half maar fel. Veel te licht dus voor de Melkweg, we besluiten een wekker te zetten om 2 uur.

Gelukkig wordt Roelof 1.50 uur wakker gebeld “hé bro…”, en dan heel veel Arabisch. Roelof vertelt verrassend vriendelijk dat hij Nederlands is. Hij wordt vaak gebeld. We denken dat dit telefoonnummer een periode door een crimineel gebruikt is. Deze bro kreeg meerdere telefoontjes per etmaal, jammer genoeg ook in de nacht.

Helaas is het om 2 uur nog te licht voor de Melkweg. We bedenken dat een slim mens de wekker na maansondergang gezet zou hebben. (Is dat een woord?) Het was in ieder geval later dan 2 uur. We zetten nog een wekker. Roelof gaat kijken om 4 uur. Ik denk “ik kom er wel uit als het perfect is”. Maar het is nog steeds veel te licht. Raar is het; perfect helder, geen wolk, geen lichtvervuiling, maan onder en toch te veel licht. Dus helaas geen Melkweg voor ons.

Het is trouwens heel erg koud deze nacht, we slapen met lange broek en fleece aan en dan hebben we het nog niet warm.

Maar de tent is geweldig. En als de zon op is, warmen we heerlijk op met een kopje koffie. Ik probeer de toekomst te voorspellen aan de hand van mijn kopje. Ze lachen me uit maar het komt redelijk uit: Geit ✅ schildpad we wachten het nog af.

En nu zijn we weer onderweg richting Nizwa. Eerst door de woestijn; Roelof geniet van het driften. Nienke en ik van de “toeristendromedarissen”, de pootafdrukken in het zand, zoveel verschillende, wat liep hier allemaal? de loslopende dromedarissen op de zandduinen (beter), de geiten en dan kers op de taart: “wat ligt daar, oh een baby kameel”. (Door het Engelse camel, worden dromedarissen kameel voor ons.)

We denken in foto’s. Omani man, in de schaduw van een boom, tankend voor een muurtje met Arabisch schrift. Juweel van een foto. Gemaakt in ons hoofd.

Onderweg zien we vele auto’s met dromedarissen, een dromedaris racebaan, dromdarisverlichting het is hier in de buurt hot om dromedaris te zijn.

De straatjes van de oude stad in Nizwa zijn heel erg nauw. We zetten de spullen in ons hotel en gaan met het mooiste licht ooit op pad. We hoeven alleen maar op een muurtje te zitten en Nizwa trekt aan ons voorbij.

Treurig; gisteravond hebben Roelof en Nienke naar de sterren zitten staren, ze weten nu feilloos Mars te vinden. Hun Polarsteps bijgewerkt al hebben ze niet veel gelopen. Twee uur later kropen ze in bed, ik heb ze niet eens gehoord.

Vanochtend om 5 uur op nu wel naar het strand. We kunnen de zonsopkomst zien maar helaas geen schildpadden. Geen eieren en geen babies. Sneu dit.

We besluiten allemaal terug in bed te kruipen na het ontbijt. En om 10.30 uur vertrekken we. De lange route. Die niet gelijk te vinden is, maar na wat heen en weer zoeken lukt het. Gravelroad, slim? We wagen het erop.

De woestijn is op sommige plaatsen groen. Heel cool.

De borden langs de weg zijn om te genieten. “Siat” ipv “is at”, maar ik zou ook foutjes in het Arabisch maken. Die hoeveelheid water is sinds de Nederlandse stortbuien beter te snappen. We stellen deze reuze handige paaltjes speciaal voor snel onderlopende stukken, dan weet je waar je aan toe bent.

En de kamelen onderweg zijn een genot. Helaas heeft Roelof gisteren de eerste gezien en daarmee de wedstrijd gewonnen. Hij mag een t shirt voor Nienke en mij uitkiezen. We vertellen hem nu hoe duur dat zal zijn. In de hoop om er onderuit te komen.

We gaan wat boodschappen doen in een heel klein winkeltje en worden enthousiast begroet door kinderen die in de auto’s zitten. Hallo en dag is dan toch handig om stralend in het Arabisch te kunnen zeggen. We hebben allerlei pitten en zaden meegenomen als proviand.

Onderweg kijken twee mannen in de auto, zien ons en steken synchroon hun duim omhoog en lachen breed.

We hebben heel veel zin in koffie, maar als we uitstappen worden we uitgenodigd bij twee mannen en een jongetje die buiten zitten te eten. We worden aan tafel gevraagd en voor we het weten eten we dahl en Omaanse pannenkoek (en voor ik het weet heb ik een klodder dahl op mijn witte shirt). Hoe doen Omani dit, hebben zij nooit zere knieën? Maar vooral, hoe leuk is dit?

Wat zijn de beroepen van mensen op het platteland? Kijk bij ons kun je nog iets bedenken, maar hier? Zoveel geiten en kamelen zien we nou ook weer niet.

Door naar Wadi Bani Khalid. Ik bedenk dat nog een keer zwemmen niet handig is. Maar als het water dan prachtig blauw is en een Omaanse springer vraagt om te springen…. Mooier bedekt dan in een lange linnen broek wordt het niet. Het water is perfect van temperatuur. Roelof en Nienke volgen. Heerlijk.

Nu eerst lucht uit de banden in al Nasil en dan naar de woestijn en daar overnachten we. Geen idee of we daar wifi hebben dus ik probeer zo te sturen.

Na een hoesterig nachtje ben ik wel eens meer stralend wakker geworden. We hebben een heerlijk ontbijt en dan komt al het personeel zingend uit de keuken. Zo schattig om te zien. Ze hebben cake en kaarsjes voor me. En bij de auto gekomen blijkt die ook versierd. Ik had aangegeven dat ik graag achterin wilde omdat ik dan even kon gaan liggen. Zodat Nienke zich een weg moest banen door slingers en ballonnen op de voorbank.

We rijden naar Wadi Shab. Ik dub of ik mee zal gaan en slaap nog wat in de auto. Maar bedenk dan dat het simpel heen en weer is en ik altijd om kan draaien en in de auto kan wachten. En het is veilig genoeg om alleen te gaan.

We worden overgezet door een klein bootje. Met een vriendelijke theedrinkende Omani die niet drinkend op de foto wilde.

Het lopen valt me enorm mee. En het zwemmen ook. Het is prachtig. Er zijn veel mensen maar je loopt toch echt stukken alleen.

Ik geniet van de wandeling. De temperatuur is heerlijk en mijn astma houdt zich gedeisd. Roelof haalt een nat voetje en verdenkt Nienke dat zij het heeft veroorzaakt. Ik denk met pure girlpower want ze liep 2 m verderop.

En dan het zwemmen. Het water is koel maar niet koud. Dit is zo mooi! aan het einde van de 3e pool zwem je door een spleet en dan ben je bij de waterval.

.

En dan zwemmen we weer naar buiten. En komen we al snel tot de ontdekking dat Roelofs waterbag niet meer waterdicht is. Liever gezegd het valt Roelof op dat zijn tas zwaarder is. Hij voelt nattigheid. Letterlijk als jij zijn hand in zijn tas steekt. Het geld is nog droog. Maar helaas de paspoorten, ondanks een extra zakje, niet meer. En Roelofs camera is overleden.

Als Nienke en ik de paspoorten, bladzijde voor bladzijde afdrogen, komt er een Omaanse man op me af, “don’t worry the sun and the wind are strong, it will dry” heel schattig. Helaas die van Roelof en Nienke zijn nog geldig tot 2034 en nogal krullerig geworden. Met een uitgelekte stempel. Mijne is een mixed media project geworden, wel mooi, en 2026 mag ik een nieuwe.

Maar het ergste is toch wel het fototoestel. Er loopt een waterspiegel voor de lens. We kunnen nog een zak rijst kopen maar ik twijfel of dit nog te redden is.

Na de eerste schrik zitten we toch heel hard te lachen. Om Roelofs gezicht bij het uitpakken van die tas. Om de opmerkingen van voorbijgangers. Mensen prijzen ons om het meebrengen van twee waterzakken. We knikken minzaam en bedenken hoe evil het zou zijn om hem door te geven. Maar we genieten vooral van de ervaring. De prachtige omgeving. En het samen een avontuur beleven.

Maar als weer beginnen met lopen voor de terugtocht denk ik alleen maar “hoe ver nog. Mag het afgelopen zijn?” Opeens is mijn energie op. Iedere stap bewust zetten is best een ervaring. Ik weet niet eens hoe lang het duurde maar zwaar was het wel.

Ik probeer het nog bij te slapen, in de auto en als we aankomen in het hotel, maar ik ben een zachtgroen verjaardagsvarkentje bij het diner en besluit vanavond niet mee te gaan, in de hoop dat het wel lukt morgenochtend om 5 uur. Pfff pittig besluit dit. Ik hoop zo dat Nienke en Roelof eierleggende schildpadden zien. Maar daarover morgen meer.

Vanochtend deden we een frisse start 7.15 uur ontbijt, we wilden vroeg bij de moskee zijn. Op de parkeerplaats werden we geronseld door een gids. Een alleraardigste Omani met twinkelogen, het is altijd leuk als iemand iets kan vertellen. En dat deed hij. Hij legde uit waar de bibliotheek was en waar we een kopje koffie konden krijgen. Helaas vond hij zichzelf ook een goede fotograaf en gaf hij allerlei tips voor goede foto’s. Het werd al snel hilarisch. Roelof en ik moesten op allerlei plekken poseren. En jullie weten vast hoe leuk Roelof dat vindt en Nienke en ik moesten steeds harder lachen. De foto’s krijgen een eigen bladzijde in het boek.

De moskee is prachtig. De architectuur, de patronen, het tapijt, de kroonluchter. Teveel voor in een blog. Verstillend mooi.

Maar ik heb vooral genoten van de mensen. Van de “ijsmachine” om de marmervlaktes te poetsen. De man die de muren schoonmaakte. Van Roelof die iedere keer weer met iemand staat te praten. Van Nienke die foto’s maakt. En van toeristen; ik liep achter een echtpaar en hun dochter die steeds dezelfde foto’s maakten. Ik miste helaas de foto met de Mihrab maar even later lukte het dan toch.

Daarna gaan we naar een mangrove die in de stad ligt. Qurm national Reserve. Er is niemand. Het is prachtig. We vermaken ons met het vastleggen van bijeneters; prachtige vogels, het blauw en groen van hun veren met als ze vliegen en je door hun vleugels kijkt, het roze dat doorschemert.

We komen bij een uitkijkpunt waarvan de deur dichtzit. Dat is balen. We proberen er omheen te kijken, maar dat lukt niet. En als Roelof dan een roofvogel uit beeld ziet verdwijnen klautert hij er omheen. Gelukkig is de modder redelijk droog. En, volgzaam als we zijn, wij volgen.

Nadeel van dat het vrij droog is is dat we de kano’s niet even kunnen lenen om een klein stukje verder te kijken. Er is simpelweg te weinig water. Maar we kunnen wel op het randje van de steiger zitten en kijken naar de krabben. Ontelbaar veel met met recht ogen op steeltjes.

En dan is het nog maar 13 uur en we zijn warm en moe. We rijden naar de Lulu supermarkt en er zit een IKEA naast. Zou je daar nou andere dingen kunnen krijgen? We kunnen onze nieuwsgierigheid niet bedwingen. Conclusie. Eigenlijk weinig; een Turks koffiekannetje, wat oosterse kussens, maar het is grotendeels hetzelfde; er zijn zelfs IKEA balletjes. En ik heb de ballen om een Omani te vragen of ik een foto mag maken van hem.

Maar er is ook heerlijke vers gemaakte pasta met garnalen gemaakt door een dame die de knoflook niet schuwt. Dat hebben wij gegeten. Aanrader voor IKEA Nederland.

We proberen nog een keer de vismarkt maar die is natuurlijk al dicht. Buiten staan wel mannen te vissen. Met een bijzondere techniek. Ze gooien brood in het water en daar komen kleine, in de zon blikkerende visjes op af. Daartussen een lange draad met een haakje en een blinkertje en zo vangen ze de grote vissen die gelokt worden door de kleintjes.

Iets verderop zitten ze op een rij op een pier samen te lachen en te vissen. Een schril contrast met het jacht dat achter ze ligt.

Mannen in Oman kunnen dat. Samen zitten en lachen. Mooi is dat om te zien

Daarna gaan we terug, ik kruip een paar uur in bed. Mijn griep heeft een astma staartje. En ‘s avonds eten we in het hotel.

Vanochtend kwamen we heel erg vroeg aan in Oman. De gebruikelijke checks douane, tassen halen en dan onze auto en geld halen. Dat leek een strak plan, maar toen Roelof er bij de douane al uitgehaald werd omdat hij een drone bij zich had, hadden we kunnen vermoeden dat het niet de soepelste dag ooit zou worden.

De mannen waren alleraardigst maar de drone kon het land niet in. Roelof en Nienke legden uit dat het een piepkleine mini drone was van maar 249 gram en dat zo’n kleine volgens de websites overal wel mocht. Onvermurwbaar. Wel mocht Roelof meelopen en dan kan hij hem weer ophalen als hij teruggaat. Van kerst tot nu een nieuwe drone, teleurstellend.

Nienke en ik besluiten, terwijl Roelof de drone wegbrengt, om de tassen vast te halen. Hierbij geen tegenslagen.

Daarna regelt Roelof de lokale simkaarten voor onze telefoons en gaan Nienke en ik geld halen. Op de telefoon zit een nieuwe functie bij rekenmachine waarmee je makkelijk kunt converteren. Nienke heeft het ontdekt en liet het ons in Quatar zien. Roelof zegt nog dat we het met 2,5 moeten omrekenen, maar ik ben moe en denk we gebruiken de rekenmachine wel. En op mijn vraag hoeveel moeten we meenemen, “zoveel mogelijk”. Nienke rekent voor dat wat Roelof zei niet klopt dan hebben we bijna niets. En dan weigert haar creditkaart onze vraag om 500 omani rial, omdat haar limiet het niet toelaat. Haar andere kaart idem. Er zijn 3 machines overal hetzelfde probleem. Man dit is toch niet grappig. Dus dan probeer ik het maar, 500 lukt, maar onze rekenmachine deelt door 5 en dus denk ik “dat is echt niets” en ik neem nog 500. Helaas maakten we een minuscuul foutje: de Quatar rial deelt door 5 naar de euro. De Omaanse rial moet je maal 2,5 doen. Laten we het vrolijk stellen: we hebben voldoende cash voor de komende 10 dagen.

De auto is humongous. Toen we met een niet echt fijne 4×4 door IJsland reden heb ik uitgeroepen dat ik off road alleen nog in een Toyota landcruiser stap, ik dacht daarbij aan onze trouwe Georgische auto. Roelof heeft mijn opdracht keurig uitgevoerd, alleen is deze landcruiser de grote broer van de peuter uit Georgië. Het is een workout om alleen al in en uit de auto te klimmen.

Roelof en ik bedachten dat de vismarkt in Oman mooi was. Maar die in Barka veel pittoresker. We rijden naar Barka, onderweg blijkt al een supermarkt open waar we water halen en Nienke en ik moeten ons inhouden om niet al allerlei dingen te kopen. Het is zo heerlijk om in het buitenland door een gewone supermarkt te struinen.

Barka is een deceptie. Er is een enorm deel van het dorp weggebuldozerd en er staat een heel groot modern gebouw als vismarkt. Dat was niet wat we wilden. We rijden terug naar de vismarkt in Muscat.

Maar daar aangekomen is het op. We staan een kilometer lopen van de vismarkt geparkeerd en mijn tank is leeg. We hebben eigenlijk allemaal niet geslapen en dat is niet helpend. We bellen het hotel en we mogen al komen. We douchen, stappen in bed en 4 uur later ziet de wereld er al een stuk beter uit.

We rijden naar een uitkijkpunt, en kijken in de avondzon over de stad uit. We eten heerlijk seafood vlak bij de vismarkt en nu kruipen we zo in bed.

Leukste van de dag is onze ervaring op een parkeerplaats net. Je moet betalen met je telefoon, maar het lukt niet. Eerst wil een man die auto’s wast ons helpen, maar ook dat lukt niet. Hij wijst naar een plek in de verte waar gratis parkeerplaatsen zijn. Maar we staan voor een bank en Nienke en Roelof willen proberen wat briefjes van 50 klein te slaan. (De vijftigjes worden niet echt gewaardeerd als betaalmiddel) En terwijl ik wacht bij de auto, haalt de wasman twee Omani. Zij doen het voor me en als ik ze wil betalen hoeft dat niet. Zo aardig. Omanis zijn nog steeds heel erg aardig.

De aanloop is wel eens beter geweest.

Nadat ik enthousiast bedacht had hoe sterk mijn gestel is, nadat eerst Roelof en daarna Thijmen griep kreeg, was ik helaas toch ook zelf aan de beurt. Misselijkheid, diarree, hoofd- en keelpijn, wat niet echt rustgevend is als je over drie dagen vertrekt. Na twee etmalen met 17 uur in bed ga ik nu een rust-reisdag inlassen.

En nu zijn we onderweg naar Schiphol. Het is koud en grauw. De laatste keer dat we naar Oman gingen zijn er vanwege het weer 3 dagen geen vluchten van Schiphol vertrokken. Ik merk dat ik het spannend vind. Oman is één van mijn favoriete landen en ik vraag me af wat 14 jaar aan veranderingen heeft gegeven.

We zitten te wachten op Schiphol op onze eerste vlucht naar Doha

We zitten in het vliegtuig. We hebben mega voetruimte alleen zijn we op zoek naar de tv en het stekkertje om op te laden. Roelof maakt ons wijs dat we op de afstandsbediening tv moeten kijken, maar even later ontdekken we een scherm onder onze stoel.

Eerste vlucht naar Doha verliep uiterst prettig. Het begon dat ik zei “juice would be fine” en de stewardess verstond “may I have a double gin”. Best een pittige verandering. Misschien had ik wel geslapen als ik haar gin aanbod had aangenomen. Quatar airlines is de enige maatschappij met nog echt bestek, ik vind het het waard.

Op Doha airport hebben we theegedronken bij Harrods; prachtige suikerpot en een theepot die echt lange thee schenkt. Authentiek Brits kolonialisme. En gelukkig liet Roelof hier toch even zijn vliegveldvibe zien.

We hebben een korte reis van Doha naar Muscat en komen om 4.30 uur aan in Muscat.

Roelof wil heel graag onder de Petronasbuilding staan. Een soort twintowers en ze zijn echt mooi, 451,9 meter hoog. Het staat niet hoog op mijn lijstje maar ik wil wel mee. Thijmen wil zich wentelen in luxe en blijft in het hotel.

We nemen een grab (soort taxi) en zijn in een vloek en een zucht op de juiste plek. Het is mooi. Daarna gaan we een winkelcentrum in, alleen de duurste merken. We zijn een pietsie underdressed.

Onze tourleider Roelof heeft Tokiostreet bedacht, het leek leuk op foto’s, maar blijkt op de zesde verdieping van een ander enorm winkelcentrum met alleen dure merken en is een soort Action in kraampjesvorm. Googlemaps heeft voor dit gebied verdiepingen dat is wel weer grappig.

Daarna wilden we nog even door de old town lopen. Het ruikt naar armoede. Raar is dat op nog geen 500 meter betalen ze €10.000 voor een jurk en hier ruik je de armoe.

Overal worden massagediensten aangeboden. Oude en jonge verlepte dames van lichte zeden zitten op krukjes voor de massagesalons. Een zwerver hangt, zo stoned als een garnaal, nog met zilverpapier in zijn hand in een hoek (strenge straffen tot zelfs doodstraf staan op het bezit van drugs). En de open rioollucht omhult ons.

Het is genoeg, ik wil terug naar het hotel. We hebben één kamer tot 18 uur, daarna eten we hotpot bij een Japans restaurant. Jelmer bestelt Saké. Een tikje ruim. Het personeel doet ons als oude vrienden uitgeleide. Heel grappig. We aten er gisteren ook. Toen at Jelmer de hotpot en dat wilden wij ook proberen, leek ons een leuke afsluiting. En dat was het.

Voorspoedige reis naar het vliegveld en vlucht naar huis. We hebben allemaal wel wat geslapen. Roelof en Jelmer het meest. Ik minder, Thijm het minst. We hadden snel onze bagage en nu zitten we in de auto naar huis. Het is grijs en het miezert maar het is 20 graden.

De jongens die het ontbijt in het vliegtuig niet echt lekker vonden vragen om een afsluitende maaltijd bij MDonalds. Roelof pakt een beker Sprite, het dekseltje schiet eraf en ik word gedoucht met sprite en ijsklontjes. Maar de kers op de taart is wel Roelof die zegt dat hij het niet erg vindt dat ik kledder ben maar wel ZIJN AUTO!!!

Welkom thuis.